Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Krzysztof Piskorski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Krzysztof Piskorski. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 15 maja 2017

25/2017 Cienioryt, Krzysztof Piskorski


W portowym mieście Południa, Serivie, każdy cień jest bramą do groźnej i niezbadanej cieńprzestrzeni, w której tunele ryją adepci tajemnych sztuk. Sześciu grandów walczy o wpływy trucizną, zdradą i stalą, małoletni król z trudem trzyma się przy władzy, a inkwizycja rośnie w siłę. Tymczasem w małej izbie przy ulicy Alaminho mieszka Arahon Caranza Martenez Y'Grenata Y'Barratora, doświadczony nauczyciel szermierki. Arahon pragnie jedynie zapewnić bezpieczeństwo bliskim i odłożyć dość pieniędzy, by opuścić miasto. Do czasu, gdy w jego ręce wpada cienioryt - wypalony na szkle obraz przedstawiający tajemniczą postać...
Opis z okładki książki.
Po świetnej powieści Czterdzieści i cztery autorstwa Krzysztofa Piskorskiego miałam duże oczekiwania co do Cieniorytu. Zwłaszcza, że książka ta zdobyła w 2013 roku Nagrodę im. J. Zajdla, czyli najwyższe wyróżnienie w polskiej fantastyce. Może nastawiłam się na zbyt wiele, bo nie do końca wszystko mi się podobało.

Na pewno muszę pochwalić niezwykłą wyobraźnię autora, który wykreował świat pełen mistycznych świateł i cieni. Świat, w którym jasna strona ma swoje odbicie w strefie mroku. Na tym założeniu opiera się cały świat przedstawiony razem z jego ustrojem społecznym, nauką i religią. Powieść nie jest zbyt długa (ok. 450 stron), ale to w zupełności wystarcza na zapoznanie się z nim. I super, że nie mamy podanego wszystkich wyjaśnień na tacy od samego początku, pozwala to wyobraźni działać na pełnych obrotach.

Miejsce akcji to wariacja na temat siedemnastowiecznego hiszpańskiego miasta portowego. Gorące dni, wąskie uliczki, targowiska, płaszcze, rapiery - to wszystko tworzy oryginalną całość. Nie jest to alternatywna historia, a raczej jakiś alternatywny wszechświat rządzący się swoimi prawami.

Główny bohater, Arahon, to trochę podupadły szermierz do wynajęcia. W młodości był sławny, ale te czasy już minęły. Teraz mieszka w biednej dzielnicy, prowadzi małą szkołę walki i przyjmuje zlecenia - o ile jeszcze ktoś sobie o nim przypomni. Arahon wplątuje się w wielki spisek, trochę przypadkowo, trochę przez zlecenie odnalezienia porwanego dziecka. Sama konstrukcja spisku obejmującego swoim zasięgiem cały świat bardzo mi się spodobała. Wszystkie elementy dobrze do siebie pasują, nie brakuje też emocjonujących scen walk i pościgów rodem z Trzech muszkieterów. Lubię takie klimaty i czytało mi się to zdecydowanie bardzo dobrze. Konstrukcja postaci również zasługuje na pochwałę, bohaterowie drugoplanowi są od siebie odróżnialni i mają wiarygodne motywacje, a sam Arahon jest wielowymiarowy i po prostu ludzki. 

Niestety książka nie porywa od razu, i to chyba jest jej największa wada. Potrzebowałam aż czterech dni, żeby przekroczyć 150 stronę. Potem akcja rozkręciła się i poszło już z górki, ale początek był ciężki. Nie spodobała mi się też sama końcówka. W zamiarze pisarza miało być zaskakujące czytelnika wielkie wow, ale ja odebrałam to raczej jako wtf. Z tych względów wystawiam Cieniorytowi ocenę 4/5, ale polecam tę książkę, bo to wielki popis wyobraźni i umiejętności operowania słowem Krzysztofa Piskorskiego.

poniedziałek, 10 kwietnia 2017

16/2017 Czterdzieści i cztery, Krzysztof Piskorski


Rok 1844. Odkrycie energii próżni zmieniło historię. Wojny i powstania potoczyły się nowym torem, a europejskie mocarstwa kolonizują światy równoległe. Do odciętej blokadą Anglii przybywa Eliza Żmijewska - poetka i ostatnia kapłanka zapomnianego słowiańskiego bóstwa. Ma wykonać wyrok na bogatym przemysłowcu, Konradzie Załuskim, wydany przez samego Juliusza Słowackiego. Czy Załuski naprawdę jest winny zdrady? A może padł ofiarą rozgrywki dwóch wieszczów? 
Europa stoi na krawędzi wojny. Rewolucjoniści, luddyści i szaleni prorocy snują piętrowe intrygi. Armie, tajne policje oraz floty powietrznych okrętów czekają na znak. Z pozaświatowych kolonii Francji, Anglii oraz Rosji nadciągają egzotyczne stworzenia i obce siły. Coś lęgnie się w ciemnych zaułkach miast...
Opis fabuły z okładki książki. 
Czterdzieści i cztery to doskonały przykład tego, że polska literatura pełna jest dzieł ciekawych i oryginalnych, a nasi rodzimi autorzy potrafią pozytywnie zaskoczyć. Nie wiem dlaczego, ale oczekiwałam czegoś ok, ale bez fajerwerków, a okazało się, że ta książka to świetny mix akcji, steampunku i epoki romantyzmu. Wciągnęłam się już po kilku stronach i ciężko było mi się od niej oderwać.

Duże brawa dla Krzysztofa Piskorskiego szczególnie za to, jak udało mu się oddać klimat początku XIX wieku i jednocześnie nieco go unowocześnić poprzez dodanie technologii aetherowej. Umiejętnie wybrał też barwne postaci z epoki i wrzucił je do swojej książki. Na końcu jest zamieszczona odautorska notka wyjaśniająca niektóre inspiracje i nawiązania, ale fajnie jest odkrywać je samemu.

Początkowo bałam się, że ilość wątków mnie przytłoczy, bo mamy tutaj: walki narodowowyzwoleńcze, poezję, energie aetherową, światy równoległe, inteligentne wielkie robale, gadającą głowę, słowiańskie wierzenia... I uwierzcie mi, to jeszcze nie wszystko. Ale autor skupił się na postaci Elizy Żmijewskiej i to ona zawsze jest w centrum wydarzeń, poznajemy ten skomplikowany świat tylko z jej perspektywy. To całkiem sympatyczna bohaterka, chociaż jest trochę za dobra w zbyt wielu dziedzinach - taki mały minusik. Bardzo podobały mi się jej próby napisania wiersza: a to minęła już odpowiednia chwila, a to już udało się jej coś wymyślić, a później okazywało się, że to przecież jest już wiersz kogoś innego... Biedna Eliza, przez całą książkę nie było jej dane zostać poetką. :) Gdyby dorzucić tam jeszcze jednego czy dwóch bohaterów, z perspektywy których poznawalibyśmy akcję, zrobiłby się straszny tłok i powieść musiałaby urosnąć do trylogii czy nawet cyklu.

Do ideału trochę zabrakło, zwłaszcza za sprawą zakończenia. Nie było złe, ale spodziewałam się czegoś innego, może bardziej epickiego. Przez chwilę byłam rozczarowana, jednak później przemyślałam sprawę i stwierdzam, że finał jest odpowiedni. Tak jak u Sapkowskiego: nie podobały mi się zakończenia Sagi o wiedźminie i Trylogii husyckiej, ale w sumie były one dobrze wyważone, ani zbyt słodkie, ani zbyt gorzkie. Tak też (no, może na mniejszą skalę) było i w Czterdzieści i cztery.

Pomimo kilku wad dam tej książce 5/5, bo dostarczyła mi tego, co w czytaniu lubię najbardziej: wartkiej akcji, ciekawych pomysłów, nawiązań, przy których trzeba ruszyć głową i pozytywnych bohaterów. Dopiero tuż przed napisaniem tej recenzji dowiedziałam się, że inna książka Krzysztofa Piskorskiego - Cienioryt - dostała w 2013 roku nagrodę im. Janusza A. Zajdla, czyli największe wyróżnienie polskiej literatury fantastycznej. Szybciutko wpisuję ją na listę do przeczytania i cieszę się, że odkryłam kolejnego dobrego rodzimego twórcę.