Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 5/5. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 5/5. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 5 grudnia 2021

8/2021 Odprysk Świtu, Brandon Sanderson


Po odkryciu statku-widma, którego załoga najprawdopodobniej zginęła, próbując dotrzeć do otoczonej sztormami wyspy Akinah, Navani Kholin musi wysłać ekspedycję, by upewnić się, że wyspa nie wpadła w ręce wroga. Podlatujący zbyt blisko Świetliści Rycerze nagle tracą całe Burzowe Światło, więc podróż musi się odbyć drogą morską. 
Właścicielka statku Rysn Ftori utraciła władzę w nogach, ale zyskała towarzystwo Chiri-Chiri, żywiącego się Burzowym Światłem skrzydlatego skowrończyka – istoty należącej do gatunku uważanego za wymarły. Teraz podopieczna Rysn choruje, a jedyną nadzieją na jej wyzdrowienie jest udanie się do starożytnego domu skowrończyków – Akinah. Z pomocą Lopena, niegdyś jednorękiego Wiatrowego, Rysn musi przyjąć misję powierzoną jej przez Navani i wpłynąć w niebezpieczny sztorm, z którego nikt nie uszedł z życiem. Jeśli załodze nie uda się odkryć tajemnic ukrytego miasta na wyspie, zanim spadnie na nich gniew jego starożytnych strażników, los Rosharu i całego cosmere zawiśnie na włosku.

Opis z okładki książki

Odprysk Świtu to druga minipowieść z uniwersum Archiwum Burzowego Światła, druga i, według mnie, ciekawsza i bardziej wciągająca. Przeczytałam ją w ciągu jednego dnia - samo to o czymś świadczy.

Bohaterką książki jest Rysn, znana z głównego cyklu niepełnosprawna handlarka, obecnie właścicielka statku. Kobieta podejmuje się niebezpiecznej misji zbadania odległej wyspy, która rzekomo skrywa skarby i tajemnice mogące pomóc w toczącej się wojnie. Nie wyrusza jedynie dla zysku; odwiedzenie tego miejsca to jedyny sposób, by pomóc towarzyszącemu jej wpół legendarnemu stworzeniu, które ostatnio wydaje się być jakieś chore... I to tyle jeśli chodzi o fabułę, nie będę zdradzać za dużo. 

Chętnie podzielę się za to moją opinią na temat Odprysku Świtu. Książka trafiła w mój gust lepiej niż Tancerka Krawędzi - może dlatego, że Zwinka mimo wszystko trochę mnie irytuje? O Rysn, jej towarzyszach i załodze czytało mi się przyjemniej. Ogólnie całkiem lubię wątki morskie opisujące życie na statku, i tu trochę było tego dobrego. Dostajemy tu rozwinięcie kilku drugoplanowych postaci i dobrą przygodową fabułę, zaskakująco zwartą jak na Sandersona. Scena batalistyczna w finale też jest opisana dość oszczędnie, no wprost ciężko uwierzyć, że ten pisarz tak potrafi.

Nadal twierdzę, że te nowelki nie są lekturą obowiązkową, lecz jedynie dopełnieniem głównego cyklu napisanym z potrzeby serca autora, ale ta naprawdę mi się spodobała. Jestem takim typem czytelnika, który zapozna się ze wszystkimi dodatkami, o ile tylko lubi dane uniwersum wystarczająco mocno, i to jest właśnie taki przypadek. Więc pisz pan co chcesz, panie Sanderson, ja będę czytać. Wolałabym jednak, żeby były to raczej Odpryski Świtu niż Tancerki Krawędzi, ale to tylko moje osobiste preferencje. No i na koniec ocena - 5/5 bez żadnego wahania.

Recenzja I tomu: Droga Królów

Recenzja II tomu: Słowa Światłości

Recenzja III tomu: Dawca Przysięgi

Recenzja IV tomu: Rytm Wojny

Recenzja podsumowująca tomy I-III

Recenzja minipowieści Tancerka Krawędzi

niedziela, 12 września 2021

6/2021 Rytm Wojny, Brandon Sanderson (Archiwum Burzowego Światła tom IV, cz. 1 i 2)

Po utworzeniu koalicji ludzkich monarchów stawiających opór wrogiej inwazji, Dalinar Kholin i jego Świetliści Rycerze przez rok prowadzili przeciągającą się, brutalną wojnę. Żadna ze stron nie zyskała przewagi, a nad każdym strategicznym posunięciem wisi cień zdrady przebiegłego Taravangiana.

Teraz, gdy nowe wynalazki uczonych Navani Kholin zaczynają zmieniać oblicze wojny, wróg przygotowuje odważną i niebezpieczną operację. Następujący później wyścig zbrojeń może rzucić wyzwanie samemu sednu ideałów Świetlistych, a być może wyjawić również tajemnice starożytnej wieży, która niegdyś była sercem ich potęgi.

Opis z okładki pierwszej części 

Czwarty tom z zaplanowanych dziesięciu cierpi na coś, co w trylogiach nazywam "syndromem środkowego tomu", czyli zwolnienie akcji i skupienie się na ekspozycji. Nie postrzegam tego jako wady, ale niestety, przez to czytałam Rytm Wojny wolniej, jakbym nie mogła odnaleźć odpowiedniego rytmu. Dopiero gdzieś za połową drugiej części wszystko wróciło na właściwe tory i końcówkę pochłonęłam w jeden wieczór. Finał, jak zwykle, zachwycił rozmachem i sporą dawką emocji.

Mimo drobnych zastrzeżeń wiem, że to była ważna część serii. Dostarcza odpowiedzi na wiele pytań, a przy okazji stawia następne, byśmy my, czytelnicy, nie mieli za łatwo i mogli wypełnić czas pozostały do wydania piątego tomu rozkminiając kolejne hipotezy. Cieszę się też, że skala wydarzeń wciąż rośnie - to lubię w wielkich, epickich seriach. Doceniam również przybliżenie historii dwóch bohaterek, które wcześniej pozostawały na drugim planie. Trochę szkoda, że było tak mało Adolina, bo ten bohater zyskuje coraz więcej mojego uznania jako jedyny "normalny" w morzu postaci potrzebujących dobrego psychologa. No i cóż zrobić, po prostu lubię Adolina, nic na to nie poradzę.

Nie będę się rozpisywać, bo czwarty tom cyklu to taki etap opowieści, o którym niemal nie da się rozmawiać bez spoilerów. Wiem, że pojawiło się tu sporo odniesień do innych książek Sandersona, których akcja dzieje się w tym samym uniwersum (a których jeszcze nie czytałam), więc może Archiwum Burzowego Światła jest dla autora takim zwieńczeniem twórczości jak Mroczna Wieża dla Stephena Kinga? A może nie, i Sanderson planuje napisać coś jeszcze bardziej spektakularnego? Co by to nie było, niech sobie pisze dalej, ja to chętnie przeczytam, bo jego styl mi całkiem pasuje.

A i jeszcze dla formalności ocena, 5/5, jakże mogłoby być inaczej. Bo lubię tę historię i żadne spowolnienie akcji mi tego nie zepsuje.

Recenzja I tomu: Droga Królów

Recenzja II tomu: Słowa Światłości

Recenzja II tomu: Dawca Przysięgi

Recenzja podsumowująca tomy I-III

środa, 28 lipca 2021

5/2021 Archiwum Burzowego Światła, Brandon Sanderson (tomy I-III)

Tęsknię za dniami przed Ostatnim Spustoszeniem. Epoką, zanim Heroldowie nas porzucili, a Świetliści Rycerze zwrócili się przeciwko nam. Czasem, gdy na świecie wciąż była magia, a w sercach ludzi był honor.

 Fragment z okładki Drogi Królów

Kiedy tylko ukazał się Rytm Wojny, czyli IV tom serii Archiwum Burzowego Światła, wiedziałam że przed jego przeczytaniem muszę przypomnieć sobie pierwsze trzy. To pokaźne, około tysiącstronicowe książki, więc trochę mi to zajęło, ale nie żałuję. To była świetna okazja, by wrócić do ulubionych bohaterów, ale też i mocniej wgryźć się w świat wykreowany przez Brandona Sandersona.

Bo ja lubię czytać książki wiele razy, szczególnie jeśli są to dłuższe serie skonstruowane tak, by za każdym razem dostrzegać w nich coś więcej. Kiedy wyjdzie kolejny tom, pewnie przeczytam to wszystko jeszcze raz :) Nie skupiałam się już tak bardzo na akcji i kibicowaniu bohaterom, bo wiedziałam do czego to wszystko zmierza. Mogłam zająć się skomplikowaną historią Rosharu, która i tak w wielu miejscach jest dla mnie niejasna - chociaż to nie dziwi biorąc pod uwagę, że to były tylko trzy tomy z zaplanowanych dziesięciu, i autor nie może odkryć wszystkich kart na samym początku.

Po ponownym przeczytaniu nie zmieniłam zdania o tej serii, nadal uważam ją za świetną i godną polecenia rzecz, zwłaszcza dla tych, którzy mają dość dark fantasy i dla odmiany chcieliby poczytać o ludziach, którzy przynajmniej starają się postępować dobrze. To, że każdy z bohaterów jest w jakiś sposób złamany i straumatyzowany, to insza inszość. Ja jednak mam wrażenie, że nad całością unosi się nieco optymistyczny duch spren szepczący nam: Okej, sytuacja jest ciężka, ale zrobimy wszystko, co w naszej mocy. Albo jakby ujął to Kaladin: Honor zginął, ale zobaczę co da się zrobić. Mam straszną nadzieję, że Sandersonowi uda się dopisać Archiwum i znacząco nie obniżyć poziomu. Na razie jest bardzo dobrze i ocena to tylko formalność: 5/5 i  ani kawałka mniej.

Recenzja I tomu: Droga Królów

Recenzja II tomu: Słowa Światłości

Recenzja II tomu: Dawca Przysięgi

czwartek, 20 sierpnia 2020

18/2020 Gniew Tiamat, James S. A. Corey (Expanse tom VIII)

 


Otwarto ponad tysiąc trzysta wrót do układów słonecznych rozsianych w galaktyce, ale w miarę jak ludzkość buduje swe międzygwiezdne imperium na ruinach obcych, coraz bardziej wzbierają tajemnice i zagrożenia. 
W martwych układach, gdzie wrota prowadzą do czegoś dziwniejszego od obcych planet, Elvi Okoye prowadzi desperackie badania natury ksenocydu, do którego doszło, zanim pojawiły się pierwsze istoty ludzkie i poszukiwania broni do walki z siłami na granicy niewyobrażalnego. Choć cena wiedzy może być wyższa, niż będzie gotowa zapłacić. 
W sercu imperium Teresa Duarte przygotowuje się na przyjęcie ciężaru boskich ambicji jej ojca. Socjopatyczny naukowiec Paolo Cortazar i mefistofelesowski więzień James Holden to tylko dwa niebezpieczeństwa w pałacu pełnym intryg, lecz Teresa też ma swoje tajemnice i plany, których nie domyśla się jej ojciec, cesarz. 
Rozrzucona po imperium załoga Rosynanta prowadzi zajadłą walkę opóźniającą umacnianie się autorytarnego reżimu Duarte. Zanikają wspomnienia starego ładu i coraz pewniejsza wydaje się przyszłość wiecznej władzy Lakonii, a wraz z nią bitwa, której ludzkość nie może wygrać, bo odwaga i ambicja nie wystarczą, by uporać się z koszmarem kryjącym się między światami.
Opis z okładki książki.

Powrót do Expanse zawsze będzie powrotem udanym. To już ósmy tom, a nie widzę żadnej tendencji spadkowej. Historia wciąż trzyma w napięciu, a kończy się tak, że mam ochotę od razu sięgnąć po kolejną część, której na razie nie ma...

Nie będzie to mój ulubiony tom, ale mowy nie ma o nudzie czy rozczarowaniu. Bardzo dużo się tu wyjaśnia, padają odpowiedzi na pytania postawione we Wzlocie Persepolis, czyli poprzedniej części. Oczywiście pojawia się dużo nowych spraw, które jeszcze poczekają na rozwiązanie. Podoba mi się też, że wreszcie jest więcej Holdena. Można się z niego śmiać, że to taki poczciwy Jon Snow tego uniwersum, ale jednak trochę mi go brakowało i cieszyłam się, że teraz było sporo rozdziałów pisanych z jego perspektywy. Chyba jednak podświadomie uznaję go za głównego bohatera całej serii. Oprócz starych znajomych wprowadzono też nową postać, nastolatkę, która także przypadła mi do gustu i liczę na jej dalszą obecność w Expanse.

Gniew Tiamat był dla mnie najbardziej przewidywalną częścią (jak dotąd). Ale to był ten przyjemny rodzaj przewidywalności, w którym w napięciu czeka się na to, czy twoje przypuszczenia okażą się dobre, czy też nie. Ciężko mi napisać coś więcej o tej książce bez wchodzenia w spoilery, więc przejdę już do podsumowania. Jak już wspominała,m, nie będzie to ani mój ulubiony, ani najlepszy tom Expanse, ale i tak zasługuje na 5/5 - może takie troszkę słabsze, ale wciąż pięć. Starzy przyjaciele powrócili, nie wkurzyły mnie żadne głupoty i tyle wystarczy, by się dobrze bawić.

Recenzje tomu pierwszego Przebudzenie Lewiatana: stara i nowa.
Recenzja tomu drugiego Wojna Kalibana
Recenzja tomu trzeciego Wrota Abaddona
Recenzja tomu czwartego Gorączka Ciboli
Recenzja tomu piątego Gry Nemezis
Recenzja tomu szóstego Prochy Babilonu
Recenzja tomu siódmego Wzlot Persepolis

wtorek, 28 lipca 2020

16/2020 Terror, Dan Simmons

 

Terror odtwarza przebieg tragicznej w skutkach wyprawy badawczej z maja 1845 roku. Dwa statki – HMS Erebus i HMS Terror – pod dowództwem doświadczonego żeglarza, sir Johna Franklina, wyruszyły ku północnym wybrzeżom Kanady, celem poszukiwania Przejścia Północno-Zachodniego. To ciąg przesmyków pomiędzy wyspami Archipelagu Arktycznego, gdzie od kilkuset już lat, kosztem wielu istnień ludzkich, szukano możliwości opłynięcia Ameryki Północnej, chcąc zaoszczędzić na odległości przemierzanej drogą morską pomiędzy wybrzeżami Atlantyku i Pacyfiku. Na statkach zgromadzono spore zapasy żywności, które w teorii miały wystarczyć na około pięć lat. Wyposażono je w silniki, konieczne do przebijania się przez lód, i zapas węgla. Wtedy, w maju 1845 roku, ostatni raz widziano je w Anglii… Nawet dziś nie wiadomo dokładnie, jakie były losy poszczególnych uczestników owej podróży. Jednak Dan Simmons wykorzystał dostępne informacje, relacje z kilku późniejszych wypraw poszukiwawczych, skrawki wiedzy od tubylczych plemion, domysły i fantastyczne plotki… i stworzył kunsztowną opowieść o ostatnim rejsie dwóch statków, HMS Erebusa i HMS Terroru, które utknęły w lodzie, co stało się początkiem końca tej ekspedycji.  
Terror to pasjonująca powieść z elementami grozy, horroru i mitologii Inuitów, a jednak dająca się odczytać niczym szczegółowy dziennik pokładowy. Następujące po sobie tragiczne w skutkach wydarzenia poznajemy okiem nie tylko oficerów, szczególnie kapitana Croziera, ale również szarych członków załogi. Dan Simmons, zdobywca wielu nagród, między innymi Hugo Awards oraz w 1990 roku nagrody Locusa za powieść Hyperion, z literackim wyczuciem oraz niezwykłą pieczołowitością odtwarza przebieg jednej z najbardziej zagadkowych wypraw badawczych w całej znanej nam historii badań polarnych.
Opis z okładki książki 
Początek Terroru czyta się trochę jak reportaż - mnóstwo dat, nazwisk, faktów i szczegółów technicznych. Nic dziwnego, książka wszak bierze za punkt wyjścia autentyczne wydarzenia i wiernie oddaje realia epoki. Może dlatego te pierwsze plus minus dwieście stron czytało mi się trochę opornie. A może dlatego, że wcześniej oglądałam serial Terror będący adaptacją tej książki? Pewnie po części z obu tych powodów zanurzałam się w niegościnny i zimny świat owej powieści dość powoli. Ale potem... Potem zaczęła dziać się magia.

Wiedziałam, że Dan Simmons potrafi pisać, czytałam jego Hyperiona. Może nie podobały mi się wszystkie rozwiązania fabularne (zwłaszcza z dwóch ostatnich tomów), ale nie mogę mu odmówić zarówno talentu pisarskiego, jak i wyobraźni. Uważam jednak, że Terror jest o wiele lepszy niż Hyperion - chociaż trochę ciężko je ze sobą bezpośrednio porównywać ze względu na to, że są to zupełnie inne gatunki. Jednak Terror czytało mi się lepiej, i będę obstawać przy tym, że ta książka wyszła Simmonsowi bardziej.

Znalazłam tu scenę, która okazała się być prawdziwą perełką. Teraz będę trochę spoilerować, ale to scena ze środka książki, nie ma wpływu na zakończenie całej historii. Dla podniesienia morale załogi dowódcy ekspedycji postanawiają zorganizować bal karnawałowy, taki z kostiumami, muzyką i lepszym jedzeniem. Ludzka kreatywność nie zna granic, więc zachęceni wizją dobrej zabawy marynarze tworzą właściwie z niczego baśniową scenerię inspirowaną twórczością Edgara Allana Poego. Bal rozpoczyna się wreszcie, a ja od samego początku miałam wrażenie, że coś tu pójdzie bardzo nie tak... Owszem, to horror, więc jak najbardziej można się było tego spodziewać, ale sam styl, w jakim to wszystko zostało opisane, sprawił, że wbiło mnie w fotel. Dziwaczny korowód przy dźwiękach angielskiej pieśni patriotycznej powoli przeradzający się z wesołej zabawy w krwawy koszmar - to bardzo mocno zadziałało na moją wyobraźnię. Po ochłonięciu szybciutko włączyłam Amazona, żeby przypomnieć sobie jak zrobiono to w serialu - i się rozczarowałam. Jest bal, który również kończy się katastrofą, ale jej przyczyny są inne, bardzo przyziemne. Nic nie zostało z grozy i poczucia nadchodzącego nieszczęścia, które towarzyszyło mi przy czytaniu. 

Ogólnie im Terror bardziej zbliża się do mistycyzmu i horroru, tym lepiej. Jakoś bardziej zafascynowały mnie te wszystkie wizje zakorzenione w iniuckim folklorze niż sama wyprawa polarna.

Bohaterowie Terroru to osoby głęboko zakorzenione w swoim XIX wieku, nie uwspółcześnione ku wygodzie dzisiejszego odbiorcy. To jednocześnie wada i zaleta, bo potęguje realizm, ale przez niektóre, powszechne wtedy poglądy było mi się ciężko z tymi bohaterami polubić. Autor wcale nie ukrywa kolonialnego sposobu myślenia postaci, ani np. tego, że ktoś jest dyskryminowany ze względu na jego irlandzkie pochodzenie. Przeszłość nie była piękna, nie cierpię jej idealizowania (zwłaszcza XIX wieku) i bardzo doceniam realistyczne przedstawienie epoki także pod względem mentalności.

Uważam Terror za bardzo udaną książkę i mogę polecić ją wszystkim, którzy szukają inności, oryginalnych pomysłów i świetnego warsztatu pisarskiego. Moja ocena to oczywiście 5/5.

niedziela, 21 czerwca 2020

14/2020 Czas zabijania, John Grisham



Clanton, małym miasteczkiem w stanie Missisipi, wstrząsa wiadomość o wielokrotnym zgwałceniu i brutalnym pobiciu dziesięcioletniej Tonyi Hailey. Kilka dni później w gmachu sądu rozlegają się strzały - to ojciec dziewczynki postanawia sam wymierzyć sprawiedliwość i zabija prowadzonych na salę sądową sprawców, raniąc przy tym funkcjonariusza z biura szeryfa.

Jake Brigance - młody adwokat borykający się z problemami małomiasteczkowego prawnika - do którego Carl Lee Hailey zwraca się z prośbą o obronę, wie, że będzie miał trudny orzech do zgryzienia. Jego nowy klient jest bowiem czarnoskóry, a zabici mężczyźni byli biali, i chociaż czasy niewolnictwa są już zamierzchłą przeszłością, to na amerykańskim Południu jego echo wciąż nie ucichło. Jake wie również, że nie może liczyć na wysokie honorarium. Mimo to podejmuje się obrony zdesperowanego ojca. Bo sam ma córkę. Nie wie tylko, że reprezentując Carla Lee przed sądem, może narazić na niebezpieczeństwo swoją rodzinę, ponieważ Ku-Klux-Klan, zawiadomiony przez krewnych zabitych mężczyzn, dostrzega w toczącym się w Clanton procesie szansę na ponowne zaistnienie.
Opis z okładki książki.
Aż trudno uwierzyć, że Czas zabijania jest pierwszą książką Johna Grishama. Pierwszą napisaną bo wydawcę znalazła dopiero jego kolejna powieść, Firma, która odniosła tak wielki sukces, że po niej wydaliby mu wszystko, nawet sennik i książkę kucharską. Lubię Firmę, ale jednak to Czas zabijania jest moją ulubioną książką Grishama i nie mam pojęcia, dlaczego były problemy z jej wydaniem. 

Trudno uwierzyć również w to, że w tym przypadku film z 1996 roku jest lepszy od książka, przynajmniej według mnie. A może trochę inaczej: książka lepiej przedstawia szczegóły wydarzeń, ale więcej emocji, zwłaszcza w końcówce, dostarcza film. Podobnie jak w Expanse, pierwowzór i ekranizacja dobrze się uzupełniają. Jednak gdyby ktoś kazał mi wybierać, to minimalnie wygrałby film.

Głównym problemem poruszanym w Czasie zabijania jest paskudny amerykański rasizm. Problem ten jest niestety ciągle aktualny, skomplikowany i trudny do rozwiązania. Nie jestem ekspertką, mogę więc tylko stwierdzić, że bardzo się cieszę, że tam nie mieszkam i współczuję wszystkim, którym amerykański sen zamienia się w koszmar. Bardzo podoba mi się, że autor nie uogólnia tu i nie sprowadza wszystkich czarnoskórych do poziomu bezsilnych ofiar. Są wśród nich cwaniacy chcący wzbogacić się na tragedii jednego ze "swoich", nie wahający się oszukiwać biedniejszych i wykorzystywać ich dobre serce. Ta sytuacja potwierdza mój pogląd, że w każdej dużej organizacji charytatywnej znajdą się szuje, którym oprócz pomocy innym będzie zależeć też na szybkim wzbogaceniu się, dlatego też jeśli coś wspieram, to są to małe lokalne inicjatywy.

Wiadomo, jeśli przyjrzy się tej książce dokładniej, to znajdą się wady. Sam autor pisze w przedmowie, że zdaje sobie sprawę z niedoróbek, ale nie zmieniłby ani jednego słowa. Siła Czasu zabijania leży w emocjach, które wywołuje w czytelniku, a są one naprawdę silne. Pod tym względem książka zasługuje na 5/5 i taką ocenę jej wystawiam.

środa, 13 maja 2020

12/2020 Płacz, Marta Kisiel (Cykl wrocławski tom III)

Są takie przygody, które zostają w człowieku na zawsze. Są takie przygody, po których nie ma co zbierać.

Kiedy prawda o przeszłości, zamiast wyzwolenia, przynosi jedynie nową traumę, trzem pannom Stern pozostaje już tylko ucieczka od siebie nawzajem. Dopiero wołanie z zaświatów sprawia, że ścieżki dawnych przyjaciół spotykają się raz jeszcze. Czy tajemnicze zaginięcie sprzed wielu lat i dramatyczna wyprawa na ratunek Eleonorze zdołają na dobre scementować rodzinę? Czy też kolejna wyprawa w czasie dla wszystkich okaże się tą ostatnią?

Dramatyczna opowieść o podnoszeniu się z gruzów, osadzona w pełnej tajemnic i grozy scenerii Gór Sowich.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Ostatni (jak dotąd) tom cyklu o straumatyzowanej, a przy okazji magicznie uzdolnionej wrocławskiej rodzinie już za mną. Trochę szkoda, że na razie to wszystko, bo uniwersum, które stworzyła Marta Kisiel jest tak ciekawe, że chętnie czytałabym dalej, czy to w formie bezpośredniej kontynuacji, czy też spin-offu, takiego jak Nomen omen.

Tym razem opuściliśmy magiczny Wrocław na rzecz nie mniej klimatycznych Gór Sowich. Okolica została opisana w taki sposób, że nic tylko pakować plecak, wsiadać do samochodu i jechać odkrywać skarby i straszne tajemnice. Bo i w tej książce autorka wykorzystuje miejscami tragiczną historię regionu do zbudowania trzymającej w napięciu fabuły. Udaje jej się tak, że wyobrażam sobie jak część czytelników sięga potem po opracowania historyczne, albo i chociażby Wikipedię, w poszukiwaniu dalszych informacji. Propagowanie nauki - Marto Kisiel robisz to dobrze.

Płacz jest podobny do poprzednich części, jednak trochę poważniejszy, mroczniejszy, bardziej tragiczny. Tytułowego płaczu jest tu sporo, i to w wykonaniu różnych postaci. Ogólnie nastrój nie jest do końca grobowy (na szczęście), zdarzają się momenty odprężenia, nadziei i humoru - tym razem moją ulubioną została aluzja do Dzieci z Bullerbyn.

Jeśli chodzi o fabułę, jest naprawdę świetnie. Jedna z postaci postanawia pomóc przypadkowo poznanemu mężczyźnie ot, tak, z dobroci serca. Nie wie jednak, że nie wszystko jest tak, jak być powinno, i z pozoru zwykła wycieczka okazuje się być śmiertelną pułapką. Na szczęście jej bliscy bez wahania pospieszą z ratunkiem. No i jest jeszcze Ramzes, czyli postać, której brakowało mi w poprzedniej części. Co ważne, wyjaśnia się też powód jego nieobecności i wychodzi na to, że właściwa kolejność czytania tych książek jednak istnieje i jest to Toń, Nomen omen i Płacz. Dziwne, że udało mi się je przeczytać dobrze, bo ja sobie lubię zacząć serię od końca (Wiedźmin, Mroczna Wieża), albo od środka (Harry Potter od czwartego tomu).

Płacz wydaje mi się być najlepszą częścią tej serii i nie zawaham się dać 5/5. Cieszę się, że zaczęłam słuchać książek Marty Kisiel i na pewno będę ją obserwować. A teraz biegnę do komputera sprawdzić, czy wiadomo już, kiedy następna część.

Recenzja pierwszego tomu: Toń
Recenzja drugiego tomu: Nomen omen

czwartek, 30 stycznia 2020

4/2020 Delikatny nóż, Philip Pullman (Mroczne materie tom II)

Lyra trafia do innego świata , świetlistego, nawiedzonego Cittagazze, gdzie karmiące się ludzkimi duszami Widma chodzą po ulicach, a pod niebem niesie się odległy trzepot anielskich skrzydeł. Na szczęście znajduje w nim sprzymierzeńca: dwunastoletni Will Parry, zabójca i zbieg, zrządzeniem losu również trafił do niezwykłego nowego świata. Podczas niebezpiecznej podróży pomiędzy światami Lyra i Will wpadają na trop śmiertelnie groźnej tajemnicy, a w ich ręce trafia przedmiot o ogromnej niszczycielskiej mocy. Na dodatek z każdym krokiem są coraz bliżej innego, jeszcze gorszego zagrożenia i wstrząsającej prawdy o swoim przeznaczeniu.
Opis z okładki książki.
Zdziwiło mnie trochę, jak mało pamiętałam z tej książki: właściwie tylko sam początek, Jakoś tak rozmazała się w mojej pamięci, jak to czasem drugie tomy mają w zwyczaju. A szkoda, bo Delikatny nóż jest gorszy od pierwszego tomu tylko pod jednym względem: nie ma tu pancernych niedźwiedzi. Od kolejnego tomu zaś jest pod pewnymi względami lepszy - wciąż dobrze pamiętam romboidalne słonie na wrotkach, i mam wielką nadzieję, że w serialu zmienią ten wątek na coś znacznie mniej absurdalnego.

Ale na to będę narzekać po przeczytaniu Bursztynowej lunety, teraz wracam do Delikatnego noża. Ostrzegam, w dalszej części recenzji będą znajdować się spoilery. Wielką zaletą tej książki jest wprowadzenie drugiego głównego bohatera, czyli Willa. Lubię Lyrę, ale śledzenie wyłącznie jej przygód przez całą trylogię mogłoby okazać się męczące. Will dostaje tu sporo miejsca i retrospekcje, które pozwalają go dobrze poznać. Odruchowo kibicuje się mu w misji poszukiwania ojca (która ma zakończenie ocierające się o tandetę, ale jeszcze do zniesienia) i współczuje ciężkiego życia. Razem z Lyrą tworzą świetny duet, i aż szkoda, że w końcówce zostają rozdzieleni, bo chętnie bym ich jeszcze poobserwowała. Sama Lyra trochę się zmieniła od poprzedniego tomu, jest teraz bardziej ostrożna i próbuje działać z większą rozwagą. Zdarza się jej jednak popełnić błąd - i dobrze, bo przecież jest jeszcze dzieckiem.

Moją ulubioną częścią tej książki jest skakanie pomiędzy światami i same inne światy. Lubię ten motyw i jego użycie w książce, filmie czy serialu automatycznie podnosi w moich oczach ocenę tego dzieła - oczywiście jeśli jest to zrobione dobrze. Tutaj wieloświat zdecydowanie wyszedł autorowi. Najlepsze momenty to te, w których Lyra próbuje odnaleźć się w Oksfordzie Willa, tak podobnym do jej ojczystego Oksfordu, jednak różniącego się na tyle, by było to źródłem zabawnych sytuacji.

Wspomniałam wcześniej, że nie ma tu pancernych niedźwiedzi, jednak pojawiają się inni bohaterowie z pierwszego tomu. Swój czas mają czarownice pod przewodnictwem Serafiny Pekkali i aeronauta Lee Scoresby. Krótkie, lecz mocne wejście ma diaboliczna jak zawsze pani Coulter. O lordzie Asrielu jedynie się wspomina, ale w kontekście tego, że jest to długo oczekiwany wybawca, którego trzeba wesprzeć. Nikt nie wie, że w okrutny sposób zamordował dziecko, by osiągnąć cel, Lyra tego nie rozgłosiła. Nie pamiętam, czy ta kwestia wypłynie w finale trylogii - a powinna, bo to szalenie interesujące.

Delikatny nóż zasługuje na 5/5, zwłaszcza ze względu na wielotorową narrację, która pozwoliła spojrzeć na wydarzenia czymś więcej, niż tylko oczami głównej bohaterki. Zabrakło mi tu momentów wzruszenia, jakie miałam przy Zorzy polarnej, ale za to całą książkę czytało mi się lepiej, szybciej, z większym zainteresowaniem. Mam nadzieję, że ostatni tom będzie w rzeczywistości lepszy, niż zapamiętałam i nie zostawi po sobie niesmaku, który trochę zepsułby mi bardzo udany początek i środek tej historii.

Recenzja pierwszego tomu Zorza polarna

środa, 22 stycznia 2020

3/2020 Wzlot Persepolis, James S. A. Corey (Expanse tom VII)

Na tysiącu połączonych siecią wrót gwiazd zasiedlonych przez ludzką ekspansję nowe kolonie starają się znaleźć własną drogę. Wszystkie planety balansują na granicy między zapaścią a cudem, zaś załoga starzejącego się okrętu Rosynant ma pełne ręce roboty przy utrzymywaniu delikatnego pokoju. 
W olbrzymiej przestrzeni między Ziemią a Jowiszem planety wewnętrzne i Pas zawiązały ostrożny i niepewny sojusz, wciąż nawiedzany przez upiory historii i uprzedzeń. Tymczasem na utraconym świecie Lakonii ukryty wróg ma nową wizję dla całej ludzkości... i siły, by ją narzucić. 
Nowe technologie ścierają się ze starymi i dzieje ludzkich konfliktów wracają do antycznego wzoru wojny i podboju. Jednakże natura ludzka nie jest jedynym wrogiem, a uwalniane siły mają swoją cenę. Cenę, która zmieni kształt ludzkości - oraz Rosynanta - w nieoczekiwany sposób i już na zawsze.
Opis z okładki książki.
Na samym początku ostrzegam: ta recenzja będzie pełna spoilerów, więc dla osób, które jeszcze nie czytały tej książki, albo oglądały jedynie serial, jest przeznaczony tylko ten akapit Wzlot Persepolis to kolejna bardzo udana część serii Expanse. To już siódmy tom, ale poziom nie spada, co świadczy o tym, że całość jest bardzo dobrze zaplanowana i konsekwentnie prowadzona. To kolejny rozdział w uniwersum, jednocześnie autorzy pamiętają o wszystkich wcześniejszych wydarzeniach, sympatiach, antypatiach i charakterach  postaci, które nie zmieniają się nagle, bo to potrzebne do fabuły, lecz ewoluują zgodnie z tym, jak rozwija się świat wokół nich. Ten tom nie zawiedzie fanów protomolekuły, bo jest tu ona ważnym wątkiem i zanosi się na to, że będzie jeszcze ważniejsza w przyszłości. I to już koniec części bezspoilerowej, dalej zapraszam tych, którzy już znają książkę, albo spoilery im niestraszne.

Siadam więc, otwieram książkę, czytam. Pierwsze zdanie i od razu szok: akcja przeskoczyła do przodu aż o trzydzieści lat! Pomiędzy poprzednimi tomami zdarzały się przeskoki czasowe, ale nigdy tak wielkie. Na szczęście ten zabieg wcale książce nie zaszkodził. Pominięte lata minęły ludzkości we względnym spokoju. Ziemia doszła do siebie po katastrofie. Nowe kolonie rozwijają się i handlują ze sobą za pośrednictwem kierowanego przez Pasiarzy Związku Transportowego, który stał się znaczącą siłą polityczną. James Holden i jego załoga wciąż latają na Rosynancie pracując dla Związku. Właśnie wyruszyli na misję, która miała być ostatnia. Holden i Naomi już za chwilę mają odejść na emeryturę, a statek ma przejąć Bobbie. Oczywiście nic nie wyszło z tych pięknych planów, bo po trzydziestu latach milczenia zbuntowani Marsjanie z kolonii Lakonia postanawiają wrócić do gry i walczyć o władzę. A że ich broń i technologia są oparte na protomolekule, to ich szanse nie wydają się być takie małe...

Pomysł na fabułę jest świetny, jego realizacja również. Prawie nie ma się do czego przyczepić, jednak znalazłam jedną taką rzecz: bohaterowie dosłownie co chwile myślą o tym, że są już starzy, tu ich boli, tam strzyka, i tak w kółko. Dziękuję, załapałam od pierwszego zdania, że minęło już trzydzieści lat. Spokojnie można byłoby wyrzucić co drugą taką wzmiankę, upływ czasu byłby i tak dobrze zaakcentowany.

Dla równowagi jeden element wybija się tu ponad przeciętny (czyli i tak wysoki) poziom, a jest to Lakonia. Kolonia założona przez zbiegłych z Marsa  wojskowych marzących o lepszej przyszłości, uwiedzionych wizją ich przywódcy, Winstona Duarte. Ten geniusz balansujący na granicy szaleństwa marzy o potędze i nieśmiertelności. Jedno i drugie ma zapewnić mu protomolekuła, dlatego też na miejsce swojej ucieczki wybrał planetę idealną do eksperymentów - zauważona na niej wielkie struktury stworzone właśnie przez protomolekułę. Zabrał ze sobą naukowców, którzy przedkładają postęp ponad moralność oraz fanatycznie wiernych żołnierzy, dzięki czemu w ciągu trzydziestu lat jego potęga militarna przewyższyła to, czym dysponuje reszta ludzkości. Celem Duartego jest podporządkowanie sobie wszystkich, bo oczywiście tylko on zapewni dobre i sprawiedliwe rządy, a kto tego nie pojmuje, będzie musiał niestety zginąć, o jakże mu przykro z tego powodu. To świetny czarny charakter; czytanie o tym, jak główni bohaterowie z nim walczą, to czysta przyjemność.

Oczywiście ludzkość jakoś nie pali się, by wejść w skład Imperium Lakonii, więc walka będzie nieunikniona. Większość książki zajmują kapitalnie opisane działania partyzanckie na stacji Medyna, które z wielkim zaangażowaniem prowadzą miejscowi Pasiarze i załoga Rosynanta.. Okupacyjne siły Lakonii nie mają z nimi lekko. Nie zabraknie też wielkiej bitwy stoczonej w Układzie Słonecznym, która jest nieco zaskakująca, biorąc pod uwagą siły w niej użyte, sam przebieg walk i pewne działanie niepożądane, którego naprawdę nikt się nie spodziewał.

Wzlot Persepolis znakomicie spełnia swą rolę, czyli nakreśla sytuację po długiej przerwie, ustawia pionki na szachownicy, wyjaśnia motywację wszystkich stron, oraz daje nam sporo dobrej akcji i zagadek do rozwiązania w kolejnych tomach. Standardowo już przy Expanse piszę to samo przy ocenie: było super, 5/5, i nie mogę się doczekać kolejnego tomu, Nic na to nie poradzę, to sama prawda.

Recenzje tomu pierwszego Przebudzenie Lewiatana: stara i nowa.
Recenzja tomu drugiego Wojna Kalibana
Recenzja tomu trzeciego Wrota Abaddona
Recenzja tomu czwartego Gorączka Ciboli
Recenzja tomu piątego Gry Nemezis
Recenzja tomu szóstego Prochy Babilonu

środa, 15 stycznia 2020

2/2020 Zmiany, Jim Butcher (Akta Harry'ego Dresdena tom XII)

Poznajcie Harry’ego Dresdena, pierwszego (i jedynego) magicznego prywatnego detektywa działającego w Chicago. Okazuje się, że nasz zwyczajny świat jest pełen dziwacznych i zaczarowanych stworzeń, a większość z nich nie ma dobrych zamiarów wobec ludzi. Tutaj do akcji wkracza Harry. 
Ale nawet wieloletnia kariera pełna śmiałych ucieczek i nadnaturalnych potyczek nie przygotowała Harry’ego na coś takiego. Mściwa wampirzyca porwała jego córkę, o której istnieniu nie wiedział. Co więcej, ta sama wampirzyca zamierza wykorzystać krew dziecka podczas brutalnego rytuału, który ma na celu uśmiercenie Harry’ego, jego byłej partnerki Susan i ich dziecka. 
Wobec braku sojuszników Harry musi znaleźć nowe źródło siły. W przeszłości zawsze istniała granica, której nie przekraczał, i nigdy w pełni nie uwolnił swoich mrocznych mocy. Ale dotychczas walczył tylko o własne życie.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl
Tak długą serię czyta się praktycznie tak samo, jak ogląda wielosezonowy serial. Bohaterowie są już znani, główny wątek fabularny zarysowany, a i pewne schematy zaczynają się już powtarzać. Niektórzy mogliby poczuć nudę i porzucić całą historię, ale ja wsiąkłam w świat przedstawiony tak bardzo, że traktuję to jako powrót do znanego. przytulnego domu, w którym dobrze się czuję. Kolejne spotkanie z magiem Harrym Dresdenem było więc dla mnie czytelniczą przyjemnością.

Mam wrażenie, że ten tom był wypakowany akcją jeszcze bardziej, niż poprzednie. Zawsze w tym cyklu wiele się działo, ale tu rozmach jest tak epicki, że finałowe starcie można śmiało określić mianem bitwy. Oczywiście wiadomo, że Harry'emu uda się wyjść z tego cało, bo to ten typ historii, w której zakończenia są raczej pozytywne. Tym razem stawka była wysoka i Harry musiał poświęcić naprawdę wiele, by mieć w ogóle szanse na wygraną. I to właśnie podjęta przez niego trudna decyzja jest najważniejsza, a jej skutki będą odczuwalne w kolejnych tomach. Obiecał pełnić pewną rolę i nie będzie mu się łatwo z tego wyplątać, choć na pewno będzie próbował. Niewątpliwie w końcu mu się to uda, ale nie obejdzie się bez kłopotów. Bo kłopoty kochają Dresdena, wszyscy to wiedzą.

Gdzieś na obrzeżach akcji poruszany jest temat rodziny głównego bohatera, co jest ciekawe, oraz tajnej organizacji magów - i to również interesujące. Niestety autor poświęcił tym wątkom trochę za mało czasu, by były pełnowartościowe, niemniej są podbudową pod przyszłe wydarzenia. Coś się dzieje, coś się zmienia, ale tak naprawdę liczy się tylko główny bohater i jego misja. A że misja wymaga pokonania naprawdę wielu wampirów, to na pierwszym miejscu jest akcja i świetne sceny magicznych pojedynków.

Właśnie, wampiry. Moje ulubione fantastyczne stworzenia. W książkach Jima Butchera są trzy rodzaje: białe, czerwone i czarne. Białe wyglądają jak ludzie i nie żywią się krwią, tylko energią życiową, którą pozyskują podobnie jak sukkuby. Czerwone wampiry to pijące krew potwory, ale potrafią przybrać ludzką postać i wmieszać się w tłum, jeśli zechcą. Czarne zaś to już prawdziwe monstra, którym zależy wyłącznie na zabijaniu. Osobiście najbardziej lubię jeszcze inny typ wampirów, ale te trzy gatunki bardzo dobrze pasują do świata Harry'ego Dresdena i mają swoje miejsce w fabule wielu książek serii. Tutaj główną rolę odgrywają wampiry czerwone - całe ich imperium - więc krwi nie zabraknie na pewno.

Mag Harry Dresden jawi mi się trochę jak postać z gry RPG. Na początku nie wyróżniał się niczym oprócz burzliwej młodości, potem zaczęły spadać na niego coraz to większe nieszczęścia. Jednak jakoś zawsze dawał sobie radę i wychodził z nich cało, wzbogacony o nowe umiejętności, artefakty i sojuszników. Tym razem na  przykład dostał klejnot będący magiczną mapą znacznie ułatwiającą mu podróże. Mechanika totalnie jak z gry, ale czy to mi przeszkadza? Ani trochę.

Zmiany to udana część historii Dresdena. Dam książce 5/5, chociaż z takim malutkim minusem, bo nie podobała mi się aż tak bardzo, jak poprzednia. Dziwię się, że ta seria nie jest bardziej popularna w Polsce, bo zasługuje na większe uznanie. Wystartowała poprawnie, w kolejnych tomach rozmach rósł, poziom też, a liczba fanów jakoś stoi w miejscu - albo ja mam takie wrażenie. Kolejne tomy są wydawane, więc ktoś musi je kupować. Jeśli jeszcze jej nie znacie, to ja serdecznie polecam spróbować, może okazać się, że szybko dołączy do grona waszych ulubionych historii. 

poniedziałek, 13 stycznia 2020

1/2020 Komu bije dzwon, Ernest Hemingway

Najsłynniejsze - i najbardziej ambitne artystycznie dzieło Ernesta Hemingwaya. Ukończona latem roku 1940 powieść wykorzystywała obserwacje i doświadczenia pisarza wyniesione z dwukrotnego, w sumie kilkunastomiesięcznego pobytu w ogarniętej wojną domową Hiszpanii. Autor określił w niej wspaniałe portrety psychologiczne. Ludzki wymiar toczącej się walki, ludzkie słabości i załamania, a także nieupozowane, powszednie bohaterstwo walczących w obronie republikańskiej wolności partyzantów sprawiają, że powieść Hemingwaya wytrzymała próbę czasu.
Opis z lubimyczytac.pl 
Okazało się, że kiedy czytałam tę książkę pierwszy raz (dawno, naprawdę dawno temu), to poprzestałam na pierwszym tomie tego mojego dziwacznego, podzielonego na pół wydania. Nie wiem dlaczego - już wtedy mi się podobała. Na tyle, że już od dłuższego czasu obiecywałam sobie, że do niej wrócę. Teraz nadeszła odpowiednia pora - i oczywiście było warto.

Akcja powieści rozgrywa się w trakcie hiszpańskiej wojny domowej. Jej wynik nie jest żadnym spoilerem, w końcu od tamtych wydarzeń minęło już prawie sto lat, ale może nie będę o nim wspominać, tak dla podkręcenia dramatyzmu. Są więc dwie strony konfliktu, które dla uproszczenia nazwę faszystami i komunistami. Główny bohater, Robert Jordan, to młody Amerykanin zafascynowany Hiszpanią i jej kulturą, całym sercem popierający frakcję komunistyczną - na tyle, by wziąć urlop na uczelni i jechać na miejsce walczyć o sprawę. Zostaje wysłany na tyły wroga, by, przy pomocy lokalnych partyzantów, wysadzić strategicznie ważny most. Towarzyszymy mu przez trzy dni poprzedzające tę akcję, a także w jej trakcie. Wydawać by się mogło, że trzy dni fabuły to niedużo, książka będzie krótka i szybka do przeczytania. A tu nic z tych rzeczy.

Główną siłą Komu bije dzwon jest to, co tak bardzo przeszkadzało mi w większości książek Cormacka McCarthy'ego, które czytałam, czyli liczne dygresje i retrospekcje. Nie są to jednak metaforyczne przypowieści snute przez każdą napotkaną osobę, lecz istotne elementy pozwalające lepiej zrozumieć postaci i sytuację społeczno-polityczną. Jest to zrobione tak dobrze, że ja, osoba ze ślepotą twarzy i słabą pamięcią do nazwisk, nie myliłam ze sobą bohaterów (nawet tych dwóch o imionach na A), a po przeczytaniu książki czułam się tak, jakbym spędziła z nimi te trzy dni w hiszpańskich górach. Tak dobrze wykreowane postaci to prawdziwa rzadkość.

Nie podejmuję się oceny, czy Ernest Hemingway dokonał prawidłowej analizy hiszpańskiego społeczeństwa lat 30. XX wieku, bo nie jestem w tej dziedzinie żadną ekspertką, historia tego kraju nigdy nie leżała w kręgu moich zainteresowań. Autor miał jednak do tego kompetencje, chociażby dlatego, że w trakcie opisywanych wydarzeń był na miejscu i pracował jako korespondent wojenny. Niezależnie od tego, jak bardzo prawidłowy jest zawarty w książce obraz Hiszpanów, to na pewno jest on barwny, kontrowersyjny i bardzo interesujący dla czytelnika. Autor głównymi bohaterami uczynił sympatyków komunistów. Przez to książka jest nieco jednostronna, ale nie da się powiedzieć, że kogoś gloryfikuje. Przeciwnie, jasno przekazuje, że obie strony mają naprawdę dużo na sumieniu, są wśród nich zbrodniarze i sadyści. A importowani z ZSRR dowódcy wojskowi nie wydają się zbytnio kompetentni. Mam też wrażenie, że wielu spośród walczących chciałoby końca tego wszystkiego, powrotu do domów i spokojnego życia.

Jedyna rzecz, do której mogłabym się przyczepić, to nieco zbyt rozwleczony, jak na mój gust, wątek miłosny. Na początku jest z nim wszystko ok, jednak pod koniec książki zajmuje za dużo miejsca, a przemyślenia Roberta Jordana o jego ukochanej odwlekają nadejście finału, na który już się czeka. Być może samo zakończenie też może kogoś zawieść, bo jest dość specyficzne, ale akurat ja uważam je za jak najbardziej udane.

Komu bije dzwon to ten rodzaj klasyki, który w ogóle się nie zestarzał i dziś można go spokojnie czytać i polecać. Oczywiście wiem, że znajdą się tacy, co będą tam widzieć prokomunistyczną propagandę, ale to naprawdę naciągana interpretacja. To przede wszystkim książka o ludziach rzuconych w wir ekstremalnych wydarzeń. Nie jestem fanką powieści obyczajowych, wojennych też tak sobie, ale ona ma w sobie to coś, co sprawiło, że i tak do mnie dotarła. Za to daję solidne 5/5, bo wiem, jak ciężko jest mnie aż tak zainteresować czymś, co nie jest fantastyką.

piątek, 29 listopada 2019

28/2019 Saga o wiedźminie, Andrzej Sapkowski (tomy I-V)


Bo Wiedźmin to dla mnie jest TA książka, ta jedyna, na którą trafiłam w idealnym momencie, która niepodzielnie zawładnęła moją wyobraźnią. Nie potrafię powiedzieć ile razy ją czytałam, myślę że z pięć, może siedem. Bywało, że wracałam do Sagi dwa razy w roku, albo podczas wizyty w bibliotece brałam dodatkowo losowy tom, bo stał na półce i rzucał się w oczy. Byłam w stanie dokładnie określić, co dzieje się w poszczególnych częściach, przypomnieć sobie wszystkie wydarzenia po kolei. Pamiętałam imiona większości bohaterów i już prawie wydawało mi się, że rozumiem politykę wiedźmińskiego uniwersum, którą Sapkowski opisał dość mętnie i mało szczegółowo ( w porównaniu chociażby z taką Grą o tron).  I wtedy wciągnęłam się głębiej w fantastykę, zaczęłam nadrabiać klasyków, czytać inne wielotomowe historie. Wiedźmin poszedł w odstawkę. Teraz, po jakiś dziesięciu latach przerwy, widzę, że to był błąd.

Bo do Sagi warto było wrócić. Wciąż śmiałam się i wzruszałam w tych samych momentach. Przypomniało mi się, jak kiedyś, w czasach bez internetu w domu, wypisywałam sobie do zeszytu co ciekawsze cytaty - teraz uśmiechałam się na ich widok. Nadal uważam, że ten cykl powinien nazywać się Saga o Ciri, bo ona jest tu główną bohaterką i, co za tym idzie, najważniejszą postacią. I tutaj muszę wyrazić kolejną (po tym, że wolę powieści od opowiadań) mało popularną opinię: bardzo lubię Ciri. Nawet wtedy, gdy robi głupoty, bo pamiętam jak to jest mieć te naście lat i odwalić czasem coś naprawdę beznadziejnego. Więc ja Ciri lubię i od zawsze jej kibicowałam, ale mój najukochańszy wątek to drużyna Geralta, a zwłaszcza Regis, najlepszy wampir popkultury. Pod tym względem nie jestem już dziwadłem, bo mnóstwo ludzi uwielbia Regisa. Tym razem zwróciłam też większą uwagę na Milvę i spodobała mi się jakby bardziej. Wszystkie te przemądrzałe czarodziejki mogą się przy niej schować. Okazało się też, że jest w tej książce epizodyczny wątek, na który wcześniej nie zwróciłam uwagi. Gdzieś tam w tle, w środkowych tomach, przewija się sprawa kradzieży sześciu tysięcy wojskowych nilfgaardzkich łuków. Robi się z tego niemała afera, mimochodem dowiadujemy się, że ludzie są w związku z tym przesłuchiwani, ale ostatecznie nie wiemy, czy sprawcy za to odpowiedzą, A szkoda, byłoby miło, gdyby ktoś w ostatnim tomie wspomniał o finale tej historii.

Geralt pilnuje! I prawidłowo, bo wydałam mnóstwo kasy na to kultowe białe wydanie. A jak trudno było to cholerstwo kupić... 
Poinformuję jeszcze dla porządku, że gdyby ktoś chciał przypomnieć sobie fabułę bez ponownego czytania tych wszystkich powieści, to ma ku temu wspaniałą okazję: twórczynie podcastu Czytu Czytu właśnie są w trakcie omawiania poszczególnych tomów (w momencie powstawania tej notki został im jeszcze ostatni). Można je znaleźć na You Tubie, Spotify i różnych aplikacjach podcastowych. I nie, nie płacą mi za reklamę, po prostu lubię ich posłuchać, nawet jeśli nie zawsze się z nimi zgadzam.

Czy ja mogę się do czegoś w Wiedźminie przyczepić? Wiem, czego czepiają się inni, rozumiem to, ale te wady absolutnie w niczym mi nie przeszkadzają. To tak jak z tym narzekaniem na dłużyzny u Kinga: niektórzy przewracają strony i omijają opisy, dla innych jest to esencja powieści. Ja się u Sapkowskiego czepić niczego nie mogę, nie jestem w stanie dać Sadze o wiedźminie mniej niż 5/5, i to z takim ogromnym serduszkiem ♥

poniedziałek, 18 listopada 2019

27/2019 Ostatnie życzenie, Miecz przeznaczenia, Andrzej Sapkowski


Ustalmy to jasno na samym początku: jestem jedną z tych nielicznych fanek Wiedźmina, która woli sagę od opowiadań. Nie jakoś specjalnie bardziej, ale gdybym miała wybierać, to zawsze na pierwszym miejscu postawię te pięć powieści z dziwnym zakończeniem. Oczywiście opowiadania są świetne, niektóre wręcz genialne, ale trafiają się niewypały, np. Okruch lodu. Serio, jeśli jesteście przekonani o absolutnym geniuszu Wiedźmina, to weźcie do ręki Miecz przeznaczenia, odszukajcie to opowiadanie i przyjrzyjcie się dokładnie temu, jak postaci do siebie mówią (a raczej przemawiają). Denerwujące jest też ciągle powtarzanie tytułu w Granicy możliwości. Ok, to jest fajne, jeśli gdzieś w treści opowiadania ten tytuł padnie, ale w tym przypadku Andrzej Sapkowski chyba przegrał jakiś zakład i musiał go wrzucić na praktycznie każdą stronę.

I to tyle jeśli chodzi o minusy. Jak widzicie, nie wytknęłam ich jakoś szczególnie dużo, bo generalnie Wiedźmina uwielbiam i nie potrafię go bardzo krytykować. Jak większość zapewne wie, wszystko zaczęło się w 1986 roku od jednego opowiadania o łowcy potworów wysłanego na konkurs, na którym zajęło trzecie miejsce. Teraz Wiedźmin to osiem książek przełożonych na kilkanaście języków, antologia opowiadań, ukraińska cyberpunkowa wariacja w temacie, hitowe gry komputerowe, komiksy, musical, film fanowski, słynna rodzima ekranizacja, nadchodząca serialowa adaptacja od Netflixa. I na pewno jeszcze o czymś zapomniałam. Coś takiego można określić tylko w jeden sposób: to fenomen popkulturalny. Nasz swojski, polski (nie słowiański, słowiańskości w nim jak na lekarstwo) wiedźmak zawojował już cały świat. Kiedy pierwszy raz go czytałam, gdzieś koło 2000 - 2001 roku, nawet nie pomyślałam, że to się tak skończy. Zresztą co ja piszę, jaki koniec. To uniwersum ma taki potencjał, że o końcu jeszcze długo nie usłyszymy.

Nie będę rozwodzić się nad fabułą, zainteresowanych odsyłam w dwa miejsca: na blog Mistycyzm Popkulturowy, na którym autor rozkłada opowiadania na czynniki pierwsze; oraz do podcastu Czytu Czytu, gdzie autorki omawiają kolejne tomy opowiadań i sagi. O siebie dodam tylko, że jednak wolę opowiadania z pierwszego tomu, w drugim nie podszedł mi już wspomniany wcześniej Okruch lodu i Trochę poświęcenia.

Ta notka nie jest recenzją, a raczej zbiorem moich luźnych (jeszcze luźniejszych niż zwykle) przemyśleń na temat Wiedźmina. Oczywiście wystawię tym książkom ocenę, i oczywiście będzie to 5/5. Myślę, że teraz jest idealny moment na powtórną lekturę przygód Geralta, Yennefer i Ciri, ewentualnie na pierwsze spotkanie z tymi postaciami - do czego serdecznie zachęcam, zwłaszcza, jeśli ktoś lubi fantasy, a jakimś cudem jeszcze Wiedźmina nie czytał.

czwartek, 7 listopada 2019

26/2019 Zorza polarna, Philip Pullman (Mroczne materie tom I)


W Zorzy polarnej poznajemy Lyrę Belaquę, sierotę z równoległego świata, w którym nauka, teologia i magia splatają się ze sobą. Lyra i jej dajmon w zwierzęcej postaci mieszkają - na wpół dzicy i beztroscy - wśród akademików oksfordzkiego Kolegium Jordana. Kiedy Lyra wyruszy na poszukiwanie uprowadzonego przyjaciela, odkryje złowieszczą intrygę, w której główną rolę odgrywają porwane dzieci, a jej wyprawa przerodzi się w pogoń za zrozumieniem tajemniczego zjawiska zwanego Prochem. Los zawiedzie ją na skute lodem ziemie Arktyki, gdzie władzę sprawują klany wiedźm, a niedźwiedzie polarne toczą wojny. Niezwykła podróż Lyry będzie miała poważne konsekwencje wykraczające daleko poza granice świata, który zamieszkuje.
Opis z okładki książki (z poprawioną literówką, która jakimś cudem się tam znalazła)
Od jakiegoś czasu chciałam wrócić do tej trylogii. Wydawnictwo MAG właśnie wypuściło przepiękne wznowienie, które oczywiście musiałam mieć. Okładka tej nowej Zorzy polarnej to istne dzieło sztuki, ale książka ma swoje problemy, a właściwie jeden duży problem: tłumaczenie. 

Moje pierwsze spotkanie z tymi książkami miało miejsce parę ładnych lat temu, jeszcze przed filmową adaptacją z 2007 roku. Nie pamiętam, kto tłumaczył tamto wydanie, ale na pewno był to ktoś inny. Wiadomo, że zwykle ma się sentyment do tego tłumaczenia, które poznało się jako pierwsze (dlatego jestem team Chyżwar, Dzierzba może się schować), ale w tym przypadku nowa wersja wydaje mi się zwyczajnie gorsza. Nie będę tu przytaczać wszystkich momentów, w których coś mi zazgrzytało (chociaż mam je wypisane na wcale nie takiej małej karteczce), podam jeden: Grobale. Jeśli czytaliście kiedyś Mroczne materie, to na pewno kojarzycie tę nazwę. Grobale to owiani złą sławą, grasujący po całym kraju porywacze dzieci. Nazwa kojarzy się z czymś obrzydliwym i przerażającym, ciekawie nawiązuje też do Generalnej Rady Oblacyjnej, kościelnej organizacji, która za tym wszystkim stała. W nowym wydaniu Grobale stali się prostymi, pozbawionymi wyobraźni Pożeraczami. Przepadła cała groza i powiązanie z Radą. Szkoda, wielka szkoda.


Ta zakładka pasuje idealnie. Jednak miałam z nią pewien problem...

Poza dyskusyjną kwestią tłumaczenia Zorza polarna jest taka, jak ją zapamiętałam, czyli to wciąż wielowymiarowa, pełna magii opowieść, którą można interpretować na wiele sposobów. Ja widzę tam głównie ostrzeżenie przed wielkimi instytucjami, które za wszelką cenę będą chciały utrzymać monopol na prawdę, ich prawdę, dla nich korzystną. Pierwszym skojarzeniem są różnego rodzaju kościoły i związki wyznaniowe, ale spokojnie można to rozszerzyć także na systemy polityczne i wielkie korporacje. Ważny jest też temat dojrzewania, szczególnie bliski młodszym czytelnikom, którzy właśnie są w trakcie tego trudnego i nierzadko burzliwego procesu.

BŁYSZCZĄCY FRĘDZELEK, MUSIMY GO ZAMORDOWAĆ! - taki był tok myślenia moich kotów w trakcie robienia zdjęć. Zwłaszcza Tarkin - ten czarny - bardzo chciał poćwiczyć polowanie właśnie na mojej zakładce.
Aż do ponownego przeczytania Zorzy polarnej żyłam w przekonaniu, że akcja tej książki rozgrywa się w alternatywnym, bardziej steampunkowym XIX wieku. Ale okazało się, że to czasy bardziej nam współczesne. W książce budynek z połowy XIX w. jest już uważany za dość stary. Wspomniana została powódź w '53 (1953? Najprawdopodobniej tak), w trakcie której lord Asriel ratuje tonącego chłopca. W trakcie trwania powieści bohater ten ma około czterdziestki, a od powodzi minęło już trochę czasu. Myślę, że aktualna data to mniej-więcej 1970. Wspomniane są elektrownie atomowe, panele słoneczne, metro (wspaniale nazwane koleją chtoniczną, sprawdziłam stare wydanie i wychodzi na to, że jest to rzecz, która się nowemu tłumaczowi udała nadzwyczajnie), nawet coś w rodzaju komputera. Teraz nie mam przed oczami jedynie steampunku i epoki wiktoriańskiej, lecz elementy tej stylistyki wymieszane z modernizmem.

Niektórzy twierdzą, że Mroczne materie są przeznaczone głównie dla młodszego odbiorcy, ale ja się z tym nie zgadzam. Owszem, książkę może przeczytać dwunastolatek i będzie zadowolony - o ile lubi fantasy. Jednak z wiekiem widzi się w niej więcej poziomów, na które wcześniej nie zwróciło się uwagi. Cieszę się bardzo, że wróciłam do niej po latach, i jednocześnie zastanawiam, jak teraz odbiorę zakończenie trylogii... Coś mi mówi, że może podobać mi się jeszcze bardziej. Zorza polarna dostaje 5/5, polecam ją bardzo (serial zresztą też, na razie wyszedł tylko jeden odcinek, ale wygląda on obłędnie dobrze) i idę oczekiwać na wydanie kolejnych tomów.

niedziela, 6 października 2019

23/2019 Prochy Babilonu, James S. A. Corey, (Expanse tom VI)

Wolna Flota - grupa skorych do przemocy Pasiarzy w czarnorynkowych okrętach wojennych - okaleczyła Ziemię i rozpoczęła kampanię piractwa i przemocy wśród planet zewnętrznych. Statki kolonizacyjne kierujące się do tysiąca nowych planet po drugiej stronie pierścieni wrót obcych są łatwą zdobyczą, a żadna flota nie ma dość sił, by ich chronić. 
James Holden i jego załoga lepiej niż inni znają mocne i słabe strony nowego przeciwnika. Mając do czynienia z silniejszym i liczniejszym wrogiem, znękane pozostałości dawnych potęg politycznych wzywają Rosynanta do desperackiej misji polegającej na dotarciu do stacji Medyna w samym sercu sieci wrót.
Opis z okładki książki.
Prochy Babilonu są już szóstą częścią cyklu, więc gdyby akcja w nich spowolniła, albo wystąpiło jakieś zmęczenie materiału, to byłoby to w pewien sposób zrozumiałe. Na szczęście jednak nic takiego nie miało miejsca. Różni się trochę od poprzedniego tomu, który był istną petardą. Teraz emocje nieco opadły, bohaterowie otrząsnęli się z pierwszego szoku i zastanawiają się, co dalej, bo ich świat nigdy już nie będzie taki sam. I to jest moim zdaniem największa zaleta tej książki: nie próbuje przebić poprzedniczki pod względem akcji i emocji, lecz stawia na logiczny rozwój fabuły.

Nie będę zagłębiać się w szczegóły, bo nikt nie lubi spoilerów, ale ze względu na to, że to środek cyklu, jakieś jednak mogą się pojawić. Widziałam już w necie jedną opinię, w której autor narzekał na rozwiązanie problemu znikających statków. Owszem, nie jest to nic super wow, mieliśmy pełne prawo spodziewać się więcej, ale ja to kupuję. Postać, która znalazła klucz do tej zagadki, już we wcześniejszych tomach była przedstawiana jako bardzo inteligentna i kreatywna osoba, więc logiczne jest, że mogła sobie dać radę z problemem, który przerastał wielu innych. Poza tym może wiemy już, dlaczego statki znikają, ale nie mamy pojęcia, co się z nimi dzieje - zostały jeszcze jakieś tajemnice do odkrycia. Jak już wspominałam wcześniej, Prochy Babilonu są świetną kontynuacją, taką, która rozwija postaci zgodnie z ich charakterami i zgodnie z regułami rządzącymi światem przedstawionym. Nie idzie w kierunku taniej sensacji, nie próbuje przeskakiwać rekina - i chwała jej za to.

Oczywiście znalazłam coś, do czego mogę się przyczepić, a jest to wątek botanika Praksa. Dokonuje on bardzo ważnego odkrycia, pojawia się regularnie gdzieś do połowy książki, a potem znika. I nie mówię, że to zły wątek, ale naprawdę chciałabym się dowiedzieć, jaki miał wpływ na resztę bohaterów. Wystarczyłoby, żeby ktoś o tym wspomniał gdzieś pod koniec. Albo to zwykłe przeoczenie, albo autorzy świadomie zostawili tę sprawę na następny tom, co jednak byłoby w moich oczach decyzją dziwną. 

Szósty tom Expanse dał mi coś, czego nie miały poprzednie części: taki rodzaj emocji, który sprawił, że się wzruszyłam, i to dwukrotnie. Spokojnie można powiedzieć, że znam tych bohaterów od lat i jestem z nimi zżyta. Nic dziwnego więc, że w pewnych momentach przy wątkach Avasarali i Praksa łezka zakręciła mi się w oku...

Uważny czytelnik zauważy w Prochach Babilonu ciekawy easter-egg, mianowicie jeden z marsjańskich statków nazywa się Mark Watney. Jest to imię i nazwisko głównego bohatera Marsjanina Andy'ego Weira, więc czyżby obie książki działy się w tym samym uniwersum? Otóż niestety nie, szukałam informacji na ten temat i okazało się, że to tylko taki mały żarcik. Ale te książki pasują do siebie tak dobrze, że nic nie przeszkodzi mi myśleć o nich jak o jedności.

Rozumiem, jeśli komuś ta część nie spodoba się aż tak bardzo, jak mi, zwłaszcza jeśli jego ulubionym motywem w Expanse była protomolekuła i obcy. Tutaj te tematy praktycznie nie istnieją, całość kręci się wokół polityki - co jest moją ulubioną częścią tego uniwersum. Dodajmy do tego sporo scen batalistycznych i dostajemy bardzo dobrą space operę, której nie potrafię dać oceny innej niż 5/5.

Recenzje tomu pierwszego Przebudzenie Lewiatana: stara i nowa.
Recenzja tomu drugiego Wojna Kalibana
Recenzja tomu trzeciego Wrota Abaddona
Recenzja tomu czwartego Gorączka Ciboli
Recenzja tomu piątego Gry Nemezis

niedziela, 11 sierpnia 2019

17/2019 Jeszcze może załopotać, Robert M. Wegner


Pisałam kiedyś, że gdyby Robert Wegner napisał coś o młodym Laskolnyku, to czytałabym to jak szalona. W tym roku Gwiazdka nadeszła wcześniej: dostałam opowiadanie nie tylko o młodym generale Laskolnyku, ale też o młodym cesarzu Kreganie, i o bohaterskiej obronie Meekhanu przed najazdem Ojca Wojny.

To nie będzie obiektywna recenzja, lecz raczej pisk podekscytowanej fanki, którą oczywiście jestem. Co mi się podobało? Wszystko. Charyzmatyczne postaci, piękne lokacje, opisy walk działające na wyobraźnię, elementy dramatyczne, patetyczne i komediowe. Są spiski, upadki, improwizacje i szczęśliwe zbiegi okoliczności. Trochę szkoda, że wiedziałam jak to wszystko się zakończy, więc odpadł element zaskoczenia, ale i tak było super. Zazdroszczę osobom, dla których będzie to pierwszy kontakt z tym uniwersum, na pewno odbiorą to opowiadanie nieco inaczej.

Jeszcze może załopotać pod względem konstrukcji jest nieco podobne do sceny uznawanej przez wielu za najlepszy opis batalistyczny polskiej literatury fantasy, czyli do bitwy pod Brenną z Sagi o wiedźminie Andrzeja Sapkowskiego. Tutaj również mamy do czynienia z narracją z punktu widzenia różnych osób, od szeregowego żołnierza do samego cesarza, oraz ze zmianą planów czasowych - wspomniany żołnierz spisuje relację z bitwy o Meekhan będąc w podeszłym wieku. Wegner jednak stawia na większą prostotę: narratorów jest mniej, styl jest jednolity, a plany czasowe tylko dwa. To w końcu tylko opowiadanie, nie potrzebuje nie wiadomo jakich fajerwerków. Jedyne, czego mi brakowało, to odrobina narracji z punktu widzenia najeźdźców; są tylko zdehumanizowanym wrogiem, dzikusami, których trzeba zlikwidować, i tyle. A bardzo chętnie przeczytałabym o momencie, w którym Ojciec Wojny Yawenyr orientuje się, że cesarz Kregan nie jest głupim gówniarzem, którego można zlekceważyć i ot, tak podbić jego państwo. 

W trakcie czytania totalnie miałam w głowie wizualizację tej historii, która tak w ogóle świetnie nadawałoby się na film, Dajcie mi tak ze sto milionów dolarów, a go nakręcę :) Robert Wegner nie jest może w ścisłej czołówce polskich pisarzy (według mnie oczywiście), ale i tak jego styl pozwala wyobraźni wejść na najwyższe obroty. Jest bardzo dobry w tym, co robi, więc absolutnie nie zdziwiła mnie Nagroda Zajdla, którą dostał dosłownie chwilę temu ze Każde martwe marzenie, zresztą bynajmniej nie była to pierwsza nagroda w jego karierze. Wszystkie te wyróżnienia uważam za jak najbardziej zasłużone.   

Oczywiście nie mogę ocenić Jeszcze może załopotać niżej niż 5/5, jaka byłaby wtedy ze mnie psychofanka :) Chciałabym dostawać więcej takich niespodziewanych, lecz jakże udanych prezentów, zarówno z meekhańskiego uniwersum, jak i może czegoś nowego, co zauroczy mnie równie mocno. 

Opowiadanie można legalnie i darmowo pobrać ze strony wydawnictwa klikając tutaj.

Moje recenzje tomów I-IV: stara i nowa.
Recenzja tomu piątego Każde martwe marzenie

niedziela, 23 czerwca 2019

12/2019 Każde martwe marzenie, Robert M. Wegner (Opowieści z meekhańskiego pogranicza tom V)


Deana d'Kllean, niegdyś Pieśniarka Pamięci i mistrzyni miecza, a dziś rządząca pustynnym księstwem wybranka Boga Ognia, stoi na progu wojny. Powstanie niewolników, które wybuchło u południowych granic państwa, zatacza coraz szersze kręgi. Genno Laskolnyk wraz ze swoim czaardanem wolnych jeźdźców wpada w sam środek wojny. Czego szuka wśród niewolników, którzy zrzucili jarzmo krwawych panów? Tymczasem tysiące mil na północ Czerwone Szóstki trafiają na tajemnicę, która pochłonęła już niejedną ofiarę. Czy odwaga górali ocali im życie? 
Meekhan spływa krwią i wydaje się, że nic nie powstrzyma płomienia, który ogarnia Imperium.
Opis z okładki książki.
Najgorsze w tej książce jest to, że teraz musimy czekać na następną ze dwa albo i trzy lata... Poza tym jest absolutnie fantastyczna - chociaż nie potrafię ocenić jej obiektywnie, bo kocham tę serię całym swoim serduszkiem.

Każde martwe marzenie jest zamknięciem pewnego etapu całej opowieści, ustawieniem pionków na szachownicy i oczekiwaniem na punkt kulminacyjny. Dostajemy odpowiedzi na wiele pytań, ale żeby nie było zbyt prosto, na ich miejsce od razu pojawiają się nowe fascynujące tajemnice. Lubię taki sposób konstruowania historii, który daje podstawy do rozważań i snucia teorii. Spodobał mi się też pewien trik pisarski zastosowany przez Roberta M. Wegnera. Od premiery poprzednich tomów minęło trochę czasu, więc trzeba jakoś czytelnikowi przypomnieć zawarte w nich wydarzenia. Zwykle wiąże się to z kilkoma rozdziałami wypełnionymi ekspozycją i z dialogami, w których bohaterowie rozmawiają o rzeczach, które już przecież doskonale znają. Tutaj autor wprowadził nową postać - cesarza Meekhanu, który odbiera meldunki szpiegów i wydaje rozkazy. Oczywiście rozdziały cesarza to również czysta ekspozycja, ale na wszystkich meekhańskich bogów, jakaż to jest świetna postać! Kregan-ber-Arlens z miejsca awansował na jednego z moich ulubieńców i musi, po prostu musi się jeszcze pojawić w następnych tomach.

A co z resztą postaci? Pojawiają się prawie wszyscy, oprócz Yatecha i Małej Kany - zapewne odegrają oni dużą rolę w kolejnej książce. Altsin trenuje bycie bogiem, udaje mu się nawet odpowiedzieć na modlitwę swojego wyznawcy (to była cudowna scena, moja ulubiona). Czerwone Szóstki próbowały wykonać cesarski rozkaz, ale krzynkę im się to nie udało. Generał Laskolnyk ze swoimi ludźmi włóczy się po dalekim Południu i bierze udział w bitwach staczanych w tropikalnej scenerii. Deana ma mały dylemat: osobiście nienawidzi niewolnictwa i najchętniej od razu by go zabroniła, ale jako władczyni Konoweryn nie może tego zrobić. A zbuntowani niewolnicy rosną w siłę... (Taka mała dygresja: mam nadzieję, że to całe Konoweryn i ościenne księstwa trafi szlag tak wielki, że nawet ten ich Agar nie będzie miał czego zbierać.) Mała Kayla od Wozaków wędruje po obcym świecie i poznaje bliżej niezwykłą rasę czterorękich istot. To, co się z nią dzieje, zdaje się potwierdzać pewną teorię SPOILER Kayla = Wielka Matka, ale kto wie, może to tylko mylenie tropów?  

Wrócę jeszcze do dwójki bohaterów, która w tym tomie szczególnie zwróciła moją uwagę. Pierwszy to Altsin, który jest najlepiej napisaną postacią cyklu. Ma najwięcej charakteru i każda jego decyzja jest dobrze uzasadniona. Widać, że jest ulubioną postacią autora, który nie ukrywa, że to właśnie od Altsina rozpoczął tworzenie tego uniwersum. Chciałabym, żeby każdy pierwszoplanowy bohater był tak dopracowany, ale wtedy każda książka cyklu musiałaby mieć coś około dwóch tysięcy stron. 

Druga bohaterka to Deana. W poprzedniej książce bardzo jej kibicowałam, a tutaj w trakcie akcji zaczęłam jej życzyć jak najgorzej. Zrobić taki zwrot w czasie trwania jednej powieści; zwrot, który jest uzasadniony charakterologicznie i fabularnie, to jest niezły wyczyn pisarski. Cały czas rozumiem Deanę, teraz po prostu już jej nie lubię. Trochę zaskoczył mnie taki obrót spraw w Konoweryn, ale to pozytywne zaskoczenie, książki przecież nie mogą być zbyt przewidywalne.

Ogólnie w pewien sposób potwierdziła się moja teoria o innych światach - teraz te światy zwalą się Meekhanowi na głowę, i te wszystkie konflikty, w które już zaangażowaliśmy się emocjonalnie, okażą się nic niewartymi ludzkimi błahostkami. Za to szykuje się srogi rozpierdziel na masową skalę, czyli coś, o czym zawsze fajnie poczytać.

No ale ja tu już wybiegam w przyszłość do następnych części, a przecież trzeba będzie jeszcze na nie poczekać... Chociaż i tak pewnie wyjdą wcześniej niż Wichry zimy :) Pisałam już na początku, że Każde martwe marzenie jest fantastyczne i je uwielbiam, więc jedyną możliwą oceną tej książki jest 5/5. Oczywiście polecam całą serię praktycznie wszystkim - niech Meekhan stanie się pozycją kultową, która będzie czytana i lubiana przez dziesięciolecia.

Moje recenzje poprzednich części: stara i nowa.