Pokazywanie postów oznaczonych etykietą postapo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą postapo. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 22 kwietnia 2018

10/2018 Zakon Krańca Świata, Maja Lidia Kossakowska (tom II)

Kiedy życie Larsa Bergensona, bezwzględnego Grabieżcy, zamienia się w dymiące zgliszcza nie pozostaje mu nic innego, jak ruszyć na północ. Droga wiedzie go do Wyroczni i Drzewa, które w tajemny sposób, nieustępliwe go przyzywa i nieustannie wpływa na jego życie. Za sobą Berg Końska Czaszka pozostawia wielu potężnych wrogów, którzy gotowi są na wiele, byle tylko mu zaszkodzić.  
Wszystkie istoty, które spotka po drodze, potwory, z którymi będzie musiał się zmierzyć, wystawią na próbę jego siłę i wiarę w samego siebie.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Szkoda mi tej książki. Mogła to być fajna opowieść  rozgrywająca się w ciekawym świecie, a tymczasem wyszło coś sporo poniżej przeciętnej. Miałam już wiele zastrzeżeń do pierwszego tomu (recenzja tutaj), ale miał on swoje mocne strony, chociażby głównego bohatera Larsa wykonującego zawód Grabieżcy. Ale w drugiej części te pozytywy gdzieś się rozpłynęły. 

Lars Bergenson stał się jakiś taki wyprany z charakteru i zupełnie nieciekawy. Miriam nie występuje. Jest kilka nowych postaci, ale żadna z nich nie zrobiła na mnie wrażenia, stereotypowa ruda czarodziejka i duch byłego mistrza to za mało. Fabuła jest tak liniowa jak w najprostszej grze komputerowej - główna misja, po drodze kilka przeszkód, trochę misji pobocznych. Lars idzie sobie na północ, coś mu przeszkadza, coś chce go zabić, kogoś poznaje, coś tam robi - i tyle. Żeby jeszcze chociaż finał tej wyprawy okazał się szałowy... Ale nie, są tylko jakieś psychodeliczne wizje, wizualizacje własnych lęków i takie tam. Nawet Drzewo, główny cel podróży Larsa, okazuje się być mało istotne. Książka sprawia wrażenie niedokończonej. Główny bohater zyskuje pełnię mocy, ale nijak jej nie używa. Nie mam pojęcia czy autorka planuje jakiś ciąg dalszy, ale własnie tak to wygląda, jak wstęp do dłuższej historii. 

Moim zdaniem przeniesienie akcji z miasta do północnych lasów zaszkodziło książce. W pierwszym tomie przyjemnie czytało mi się o miejskich układach i układzikach, ogólnie o całym społeczeństwie, które jakoś sobie radzi po końcu świata. A tu mamy tylko lasy, dziwne plemiona i magiczne moce. To już nie jest nauka przyszłości, tylko po prostu czysta magia, dlatego też dodałam do postu etykietę fantasy. Pani Kossakowska próbuje to jakoś tłumaczyć, ale te tłumaczenia są tak mętne, że nie wiem jakie są możliwości i ograniczenia tej magii, a to świadczy o słabej konstrukcji świata przedstawionego.

Mogłabym jeszcze powyliczać przez kilka akapitów wszystkie rzeczy, które mi w Zakonie Krańca Świata przeszkadzały, ale nawet nie chce mi się tego robić. Moja ocena to 2/5 i raczej nie wrócę do tej serii jeśli autorka kiedyś napisze kontynuację.

niedziela, 1 kwietnia 2018

7/2018 Zakon Krańca Świata, Maja Lidia Kossakowska (tom I)


Nadszedł Koniec Świata.
 
A właściwie dwanaście Końców - każdemu wierzącemu według potrzeb. Były katastrofy ekologiczne i naturalne, wojna atomowa, atak kosmitów, zstąpienie Jeźdźców i wiele innych wersji Apokalipsy. Nieliczni sprawiedliwi szczęśliwcy trafili do swoich Rajów. Reszta ludzkości zdana jest sama na siebie i walczy o przetrwanie w świecie przepełnionym chaosem. 
Lars Bergerson jest jednym z tych, którzy radzą sobie świetnie.
Jest Grabieżcą - człowiekiem, który potrafi podróżować pomiędzy wymiarami, wchodzić do Rajów i wynosić z nich wyjątkowo cenne przedmioty, zwane pryzami. Jest silny, niezależny i samowystarczalny. Nikogo nie potrzebuje, za nikogo nie jest odpowiedzialny. Do czasu, gdy na jego drodze staje Miriam- wychowana w sekcie, bezbrzeżnie naiwna, uroczo bezradna. W kłopotach, jakie ściągnie na głowę Larsa nie ma jednak nic uroczego.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl
Zawiodłam się. Początek książki był bardzo obiecujący, ale im bliżej końca, tym więcej widziałam dziwnych rzeczy, które - według mnie - nie powinny były się w niej znaleźć.

Świat przedstawiony w powieści mi się podobał, to takie klimatyczne postapo, gdzie obecne zabawki i przedmioty codziennego użytku zyskały rangę artefaktów i magicznych amuletów, większość dorobku cywilizacyjnego popadła w zapomnienie i jedynie nieliczni korzystają z nowoczesnych technologii. I nie są to byle jakie technologie, bo przed upadkiem ludzkość nieźle poszła naprzód i rozwinęła naukę opartą o parapsychologię i uśpione dotąd możliwości umysłu. Szkoda, że występujące w książce urządzenia są opisane jedynie na zasadzie: nazywa się tak, robi to. Podstawą wszystkich technologii występujących  zwykle w science fiction jest aktualny stan wiedzy, a wynalazki przyszłości powinny być wynikiem rozwinięcia najnowszych teorii lub hipotez naukowych. To robi znakomicie Peter Watts w Ślepowidzeniu, a Maja Lidia Kossakowska nie umie się za to zabrać, więc jej nauka przyszłości wygląda raczej jak magia działająca na zasadzie bo tak.

Niby motorem całego postępu jest jakaś parapsychologia, ale zastała ona polana gęstym sosem religijnego symbolizmu. Mamy więc dwunastu (liczba oczywiście nieprzypadkowa) uczonych - Mistrzów Blasku -, którzy odkrywają u siebie tak wielkie umiejętności, że są w stanie stworzyć własne wymiary (raje) podporządkowane ich władzy i przenieść się do nich wraz ze swoimi zwolennikami (wyznawcami). Mistrzowie nie mogli odejść z Ziemi spokojnie, lecz zsyłają na świat apokalipsę - i to nie jedną, lecz całe dwanaście, bo tak się akurat przypadkowo złożyło, że każdy z nich był innego wyznania i budował wokół siebie swoją wspólnotę religijną. Ludzkość zostaje więc zdziesiątkowana, a Mistrzowie Blasku zabierają swoje zabawki i najwierniejszych ludzi idą bawić się do swoich światów. W których, nawiasem mówiąc, zwykłym ludziom żyje się jak w ZSRR albo w Korei Północnej, taki tam rygor.

Najchętniej wywaliłabym tą całą mistyczno - religijną otoczkę (poza głównym wątkiem, bo on ma sens, ale o tym później) i zostawiła sam rdzeń tej opowieści: grupa naukowców odkrywa sposób na uzyskanie wielkiej potęgi, władza uderzyła im do głowy i postanowili zrealizować swoje chore ambicje. Podczas otwierania wrót do innych rzeczywistości coś idzie bardzo nie tak, robi się wielkie bum, które prawie unicestwia pozostałych na Ziemi ludzi. Myślę, że takie poprowadzenie tego wątku byłoby o wiele lepsze. Swoją drogą Maja Lidia Kossakowska mocno zainspirowała się pomysłem Jarosława Grzędowicza (który prywatnie jest jej mężem) z Pana Lodowego Ogrodu - tam też grupa naukowców zyskuje nadludzką moc i wykorzystuje ją do stworzenia swoich mrocznych utopii. Przypadek? Nie sądzę :)

Ale to wszystko na co narzekam od samego początku to tylko tło, drugi plan, na który inny czytelnik mógłby nawet nie zwrócić uwagi albo nie przejąć się tak bardzo jak ja. Bo główny wątek książki rozgrywa się na oko jakieś co najmniej sto lat po apokalipsie. Główny bohater Lars jest Grabieżcą, czyli zajmuje się włamaniami do światów Mistrzów Blasku i wykradaniem z nich cennych przedmiotów. Robi to za pomocą połączenia technologii i wędrówek astralnych - ciężko stwierdzić konkretnie jak, bo autorka nic dokładnie nie wyjaśnia. Jest to całkiem ciekawa postać: niby stara się być cynikiem i nie okazywać uczuć, ale tak naprawdę to wrażliwy i moralny człowiek, który ciągle tęskni za swoją zaginioną żoną. Ta dobroć w końcu ściąga na niego kłopoty. Postanawia pomóc znajdującej się w niebezpieczeństwie dziewczynie, co w końcu prowadzi do wielu niebezpiecznych wydarzeń. Dziewczyna ma na imię Miriam, wychowała się w sekcie i liczy sobie ponad siedemnaście lat (może 18 a może 20, książka tego nie wyjaśnia). I przede wszystkim jest tak utalentowana, że może sama, bez technologicznego wsparcia, przenosić się w krainy Mistrzów Blasku. Jednak jej talent jest dziki i niebezpieczny, bo nie potrafi go kontrolować. Lars na początku nie chce mieć z nią nic wspólnego, ale w końcu (oczywiście) ich drogi się krzyżują. O ile polubiłam Larsa, to Miriam jest niezwykle irytująca. Rozumiem, że wychowała się w izolacji nie potrafi funkcjonować w świecie poza sektą, ale, do cholery, dlaczego nie słucha bardziej doświadczonych? Niczego się nie uczy i jej upór raz po raz kończy się źle. Miałoby to sens, gdyby autorka odjęła jej parę lat, bo nastolatki często bywają wkurzające i wydaje im się, że wszystko wiedzą lepiej. Przykładami takich bohaterek są chociażby Ciri z Wiedźmina i Daenerys z Gry o tron, irytujące, ale bardzo dobrze i wiarygodnie napisane.

Gdyby tak nieco przepisać Miriam, to ta książka byłaby naprawdę dobra. Grabieżcze wyprawy głównego bohatera i jego dziwna relacja z Miriam zainteresowały mnie i dobrze mi się o tym czytało. Pomysł z tajemniczym, bardzo bogatym zleceniodawcą był spoko, podobnie jak pomysł z misją dotarcia do Drzewa Świata, którą Lars dostaje w trakcie psychodelicznych wizji. Drzewo to jawne nawiązanie do nordyckiego Yggdrasil, drzewa Odyna, które w sumie pasuje do tej historii, bo w oryginalnej wersji łączy ze sobą wiele światów. Mam wrażenie, że będzie to główny wątek drugiego tomu. Z chęcią o tym przeczytam i będę kibicować głównemu bohaterowi.

Na sam koniec mam jeszcze małe zastrzeżenie: gdybym miała oceniać autorkę tylko na podstawie tej książki, to wyszłoby mi, że to jedna z tych pań, które uważają inne kobiety za niewarte uwagi, bo one od dziecka bawiły się z chłopcami, ogólnie lepiej dogadują się z mężczyznami i zupełnie nie chciałyby pracować w żeńskim zespole albo pod kierowniczką - kobietą. Gdyż w Zakonie Krańca Świata nie ma ani jednej dobrze napisanej i ważnej postaci kobiecej. Miriam jest skopana, poza nią pojawia się jeszcze wyidealizowane wspomnienie żony Larsa, jego dawna znajoma dziwka oraz żona jego kolegi mechanika. Jeszcze epizodycznie mamy jedną z Grabieżców, której nikt nie lubi. Wszyscy wpływowi mieszkańcy postapokaliptycznej Ziemi to mężczyźni, tak samo jak dwunastu samozwańczych bogów, Mistrzów Blasku. W całej powieści nie ma żadnej wzmianki o dyskryminacji kobiet, więc nie było żadnych przeszkód, by umieścić w niej kilka fajnych babek. Odkąd zaczęłam zwracać uwagę na takie dysproporcje, to potrafię sobie popsuć przez to przyjemność z czytania. Tak było też przy Mroczniejszym odcieniu magii.

Sporo tych zastrzeżeń się uzbierało, ale koniec końców Zakon Krańca Świata nie jest taki zły. Przedstawia ciekawą wizję postapokaliptycznego świata i ma całkiem sensownego głównego bohatera. Książkę oceniam na 3/5, po drugi tom sięgnę na pewno.

sobota, 29 lipca 2017

41/2017 Piąta fala. Ostatnia gwiazda, Rick Yancey (Piąta fala tom III)

 
Ostatni tom elektryzującej trylogii Piąta fala! Zostały cztery dni. Potem z powierzchni Ziemi zniknie wszelki ślad po człowieku. Ucieczka i ukrywanie się nie mają już sensu. Jedyną szansą dla ludzkości jest podjęcie nierównej walki z wrogim najeźdźcą. Tylko kim naprawdę jest nieprzyjaciel? Czy bohaterom uda się wypełnić ryzykowną misję? I jaką rolę w ratowaniu świata odegra Cassie? Odliczanie właśnie się rozpoczęło.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Wróciłam do tego cyklu tylko dlatego, że moim najnowszym postanowieniem jest zakończyć rozpoczęte serie - te, które uznam za warte doczytania. Trzeci tom Piątej fali załapał się ledwo, ledwo, i to tylko dlatego, że byłam ciekawa, czy najgłupsi kosmici we Wszechświecie poradzą sobie z podbojem Ziemi.

Będę trochę spoilerować, ale niestety bez tego nie dam rady wylać wszystkich moich żali nad tą książką. Oczywiście okazało się, że najlepszym sposobem na pozbycie się kosmicznych najeźdźców jest ten z Dnia Niepodległości (oczywiście mówię o oryginale z lat 90., ta ostatnia kontynuacja to porażka): wystarczy wysadzić statek-matkę i problem znika. Niestety bohaterowie Piątej fali nie dysponują bombą z zapalnikiem czasowym, więc ktoś musi się poświęcić. I tu między innymi wychodzi mój największy problem: nadmierny patos i wymuszanie wzruszenia. W pewnych momentach czułam, jakby autor krzyczał do mnie: WZRUSZ SIĘ, PRZECIEŻ TO TAKIE SMUTNE I PODNIOSŁE, MUSISZ PŁAKAĆ! Niestety, nie ze mną te numery. Owszem, przy niektórych książkach zdarza mi się uronić łzę (ewentualnie całe wiadro), ale na pewno nie są to pozycje pełne fraz jak ze stereotypowego Cohelho: Teraz to ja jestem ludzkością albo Musimy kochać, żeby ich pokonać (cytaty niedosłowne, nie chce mi się szukać właściwych, ale sens jest zachowany).

Druga wielka wada cyklu to kosmici. Podobno przylecieli uratować Ziemię przed zniszczeniem przez ludzi. Ładne mi to ratowanie, olbrzymie tsunami i bombardowanie z orbity na pewno nie zaszkodziły naszej planecie, co nie? Nie kupuję też polityki przerabiania dzieci na żywe bomby i wysyłania ich do skupisk ludzkich. Niby miało to sprawić, że ludzie przestaną sobie ufać i przez to nie będą w stanie odbudować cywilizacji, ale ja widzę tu też wymuszony dramatyzm: małe, niewinne dzieciątka eksplodują jak kamikaze, to takie WZRUSZAJĄCE! Właściwie nie wiadomo też do końca, czy na Ziemię przybyli prawdziwi kosmici, czy tylko ich elektroniczne wersje wgrywane w ludzkie ciała. Może i autor to jakoś wyjaśnił, ale pod koniec książki było mi tak bardzo wszystko jedno, że nie pamiętam już takich szczegółów.

Znalazłam jednak kilka pozytywów. Postaci były napisane całkiem w porządku, po bardzo długiej przerwie pomiędzy tomami nadal pamiętałam kto jest kim i co mniej więcej wcześniej robił. Pochwalę też obycie autora w tematach militarnych. Niestety często brak wiedzy i jakaś niechęć do researchu jest widoczna u kobiet piszących coś zahaczające o wojnę czy kosmos (np. bohaterowie lecą statkiem kosmicznym, ale o jego napędzie czy uzbrojeniu to już autorka nie wspomnie, bo po co). Miło jest poczytać o czymś, na czym autor się zna albo włożył w przygotowanie do pisania książki trochę wysiłku i się dowiedział. Doceniam też próbę poruszenia trudnego tematu, jakim jest używanie dzieci jako żołnierzy na wojnie. Młodzi ludzie są bardzo podatni na propagandę i manipulację i niestety różne ugrupowania to wykorzystują do dnia dzisiejszego.

Piąta fala dostanie ode mnie smutne 2/5. Nie była to całkowita strata czasu, ale zupełnie nic by się nie stało, gdybym nie przeczytała tej trylogii.

niedziela, 29 listopada 2015

27/2015 "Metro 2033" Dmitry Glukhovsky - recenzja


"Metro 2033" to powieść kultowa. Została wydana w 2005 roku, a już jest obdarzona własnym uniwersum, w którego skład wchodzą kontynuacje, książki napisane przez innych pisarzy oraz gry komputerowe. Można jej nie lubić, ale jest to swojego rodzaju fenomen. 

Moim pierwszym kontaktem z tym uniwersum była gra. Grał w nią mój narzeczony, a ja sobie patrzyłam - bardzo lubię to robić. Gra jest luźno oparta na motywach powieści, więc nie miałam zbyt wielu spoilerów. Książkę dostałam jakiś czas temu, odstała swoje na półce, aż w końcu przyszła na nią pora. Na początku oczekiwałam czegoś innego, bardziej w stylu post-apo, bardziej logicznego i osadzonego w rzeczywistości. Ale "Metro 2033" jest inne. To nie zwykła powieść lecz przypowieść, w której fabuła i świat przedstawiony są tylko pretekstem do snucia religijnych i filozoficznych rozważań. Ogólnie fabułę tej grubej (ponad 500 stron) książki da się streścić w kilku zdaniach: po katastrofalnej w skutkach III wojnie światowej niedobitki ludności Moskwy próbują żyć w tunelach i na stacjach metra, które zapewnia jako taką ochronę przed promieniowaniem i mutantami. Społeczność Metra jest odbiciem dawnych ziemskich porządków: ludzie tworzą mikropaństewka oparte na najróżniejszych ideologiach, które wchodzą ze sobą w sojusze lub toczą wojny. Jedna ze stacji leżących na uboczu jest atakowana przez czarnych - mutantów z powierzchni. Uratować może ją tylko młody chłopak Artem, który w tym celu musi podjąć się niebezpiecznej wyprawy na drugi koniec metra. 

Nie spodziewajcie się jednak akcji i spektakularnych walk z mutantami, bo tego jest w książce tyle co kot napłakał. Autor skupia się na budowaniu klimatu - o tak, klimat w "Metrze 2033" wyszedł chyba najlepiej. W książce roi się też od dyskusji na tematy filozoficzno-egzystencjalne. Artem spotyka podczas swojej podróży rozmaitych ludzi i z każdym z nich musi porozmawiać o sensie życia i takich tam. Nie wyciągniemy z tego jakiś rewolucyjnych czy odkrywczych wniosków, bo to wszystko już gdzieś było, ale dość miło się to czyta. Rozumiem, że niektórym taki typ powieści może się nie spodobać, mnie akurat powolnie tempo i dużo "przegadanych" momentów nie odstraszyło.

Niektórzy w swoich recenzjach tej książki podkreślali ważną rolę zakończenia - że najlepsze, zaskakujące, wzruszające itp. Ja aż tak się nie zachwyciłam. Owszem, zakończenie jest fajne i dość niespodziewane, ale większy efekt wow wywołała u mnie chociażby "Gra Endera".

Bardzo nie podobają mi się postaci kobiece, a właściwie ich brak. Kobiety pojawiają się tylko jako postaci epizodyczne i to zawsze w roli matki, żony lub robotnicy. Więcej miejsca zostało poświęcone nieżyjącej już matce głównego bohatera, ale to tylko wyidealizowane wspomnienia. Rozumiem, że ciężkie życie w Metrze sprzyja powrotowi do tradycyjnego podziału ról, nie jestem też z tych przesadnie poprawnych politycznie, którzy wymagają, aby wśród bohaterów obowiązkowo był Murzyn, Azjata, Arab, Żyd i ze dwie kobiety, a przy tym przynajmniej jedna z tych osób była homoseksualna, ale naprawdę, Artem lezie przez całe Metro, spotyka kupę ludzi, a wśród nich nie było żadnej postaci kobiecej? Sztuczne to i bez sensu.

Myślę, że jest to jedna z tych książek, którą trzeba przeczytać, żeby móc sobie wyrobić zdanie na jej temat. Mogą ci ją polecać wszyscy znajomi, a ty usiądziesz, przeczytasz i stwierdzisz, że to kupa. Albo odwrotnie, może wydawać ci się, że to nie jest absolutnie lektura dla ciebie, a po kilku stronach wsiąkniesz w świat metra na dobre. Ja trochę wsiąkłam i generalnie podobała mi się ta powieść z rosyjską nostalgiczną duszą, ale przeczytałam kilka recenzji kolejnej części i jak na razie nie mam zamiaru się za nie brać. 

środa, 4 listopada 2015

22/2015 "Droga" Cormac McCarthy - recenzja



Powieść postapokaliptyczna. Spalony i martwy świat. Przez pustkowia Ameryki Północnej wędrują ojciec i syn. Idą na południe, gdyż nie mogliby przetrwać kolejnej ciężkiej zimy na północy. Każdy dzień to walka o przetrwanie. Bohaterowie szukają resztek jedzenia w zrujnowanych miastach. Muszą unikać band złowieszczych ludożerców. Ojca i syna łączy niezwykła więź pozwalająca im przetrwać w tym niegościnnym świecie.

Można się tą książką zachwycać. Może ona poruszyć czytelnika i wycisnąć łzy z jego oczu. Rozumiem, że w "Drodze" jest magia, ale na mnie ona nie zadziałała. Dlaczego? Ciągle się zastanawiałam coż to za kataklizm zniszczył świat. Nie wygląda to na wojnę atomową. Być może asteroida, kometa albo wybuch superwulkanu?... Wiem, że to nieistotne dla fabuły, ale niestety, takie pytania ciągle gdzies mi się pojawiały. Gdzie są karaluchy? Gdzie są szczury? Do Ziemi dociera trochę światła, więc gdzie są jakieś mchy i porosty? Dlaczego ludzie zorganizowali się tylko w "złe" ugrupowania ludożerców? A gdzie jakieś osady porządnych ludzi, którzy próbują wytwarzać energię i hodować w szklarniach roślinki? Eh... Tyle pytań, tak mało odpowiedzi. Te "techniczne" nieścisłości zepsuły mi lekturę "Drogi". Nie jestem aż tak uczuciowa, żeby porwała mnie  tylko dramatyczna historia głównych bohaterów.