Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marcin Podlewski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marcin Podlewski. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 7 kwietnia 2019

7/2019 Głębia. Bezkres, Marcin Podlewski (Głębia tom IV)


Blady Król powrócił, by siać śmierć i zniszczenie. Floty pozbawione galaktycznej sieci tracą ze sobą kontakt. Wydaje się, że mogą tylko bezradnie patrzeć na spustoszenie dokonywane przez Blady Zastęp. 
Załoga Wstążki podejmuje rozpaczliwą próbę odzyskania części uprowadzonych statków. Resztki ludzkiej floty stają do straceńczej walki z potęgą, dla której są niczym innym jak marnym pyłem. Wszystkie decyzje nieuchronnie prowadzą do ostatecznej bitwy, po której nie będzie już następnej szansy. Jeśli przegramy, pozostanie tylko zimna pustka. I cisza. 
Opis z okładki książki.
Ależ to było dobre! Jestem pełna podziwu dla Marcina Podlewskiego. Udało mu się stworzyć oryginalny i (przede wszystkim) spójny wszechświat, jakże różny od tego, w czym specjalizuje się większość naszych twórców literatury sf. Co prawda Niebiańskie pastwiska Pawła Majki również są bardzo dobre, a cykl Pola dawno zapomnianych bitew Roberta Szmidta ma podobną tematykę, ale to właśnie Głębi udało się wywołać we mnie najwięcej właściwych emocji.

Bezkres jest świetnym zakończeniem serii. Naprawdę praktycznie wszystko mi się podobało. Uwaga, teraz będą spoilery, chociaż postaram się je jak najbardziej zminimalizować. Cieszy mnie, że autor nie postawił na jakąś cudowną wygraną ludzkości. Byłoby to niezbyt logiczne, bo wróg jest zbyt potężny. Tu nie ma co walczyć, tu trzeba uciekać. Wiadomo też, że bez ofiar się nie obejdzie, więc straty w postaciach są znacznie. Podobają mi się konsekwentne powroty do trzecioplanowych bohaterów poprzednich tomów. Kiedy pojawia się jakieś nazwisko to już kojarzymy tę osobę. To taki przyjazny dla czytelnika zabieg, bo wprowadzenie wielu nowych osób na tym etapie opowieści doprowadziłoby do niepotrzebnego chaosu - zwłaszcza, że większość z nich nie żyje zbyt długo. Wreszcie wyjaśniło się czym są tajemnicze postaci pojawiające się od pierwszego tomu, które zdawały się mieć niemalże magiczne moce i wielki wpływ na fabułę. Faktycznie bliżej im do fantasy niż science fiction, ale to przecież space opera a nie hard sf, więc to kupuję. Spodziewałam się, że zakończenie będzie smutne, ale nie, jak na polską literaturę jest zaskakująco optymistyczne. Patrzcie i uczcie się inni pisarze i pisarki - da się napisać coś nieskażonego naszym przereklamowanym tragizmem i romantyzmem.

Głębia. Bezkres nie jest jednak ideałem. Ja znalazłam w niej dwa wkurzające elementy. Pierwszy to pojawiające się gdzieś w retrospekcjach dotyczących pochodzenia Myrtona Grunwalda Cesarstwo Polskie. Mam już serdecznie dość motywu naszego rodzimego mocarstwa w bliższej lub dalszej przyszłości. Za dużo tego już było, a często ten wątek był tak słaby, że wzbudzał raczej zażenowanie niż dumę. Druga sprawa to Tsara Janis. Nie lubiłam tej postaci od samego początku. Najemniczka bez zasad moralnych po dziesiątkach upiększających genotransformacji - no niezbyt sympatyczna typiara. Odkąd okazało się, że została poddana praniu mózgu i nie pamięta tego, kim była wcześniej, wiedziałam, że w końcu poznamy jej prawdziwe oblicze i może chociaż ono da się lubić... Ale nie, oryginalna Tsara to opętana żądzą mordu sługuska Bladego Króla. Nie za bardzo załapałam, dlaczego to właśnie ona słyszała wezwania Głębi, było to jakoś mętnie wyjaśnione. Całe szczęście ten wątek nie jest strasznie istotny dla fabuły i z czystym sumieniem mogę machnąć na niego ręką. 

Marcin Podlewski dostał już ode mnie dużo pochwał, ale muszę dołożyć jeszcze jedną. W Bezkresie widać, że poprawił mu się styl pisania. Nie znaczy to, że poprzednie części były pod tym względem słabe, raczej nazwałabym je przeciętnie poprawnymi. Tutaj mamy już wyższy poziom, który widać zwłaszcza w opisach. Statki Bladego Króla są przedstawione w sposób przywodzący nam na myśl rzeczy straszne, odpychające i zwiastujące śmierć. Opisy walk są jeszcze lepsze niż w poprzednich tomach. Trzymają w napięciu i wywołują emocje, bo jednak co jakiś czas ktoś ginie i wciąż trzeba się martwić o swoich ulubionych bohaterów. Akcja w książce często skacze, przez co wracamy do jakiejś grupy postaci po dłuższej przerwie. Nie wiemy, co się wtedy u nich działo, ale wystarczy kilka zdań na początku rozdziału i wszystko staje się jasne. To też jest sztuką, uniknięcie niepotrzebnej ekspozycji. Oczywiście Podlewskiemu brakuje jeszcze wiele do takich mistrzów słowa, jakimi (według mnie) są Stanisław Lem i Anna Kańtoch, ale widać, że jego umiejętności pisarskie rosną. I oby tak dalej.

Ostatni tom cyklu ma inny ton. W poprzednich było mnóstwo nawiązań popkulturalnych i śmieszkowania (największe rozczarowanie w dziejach galaktyki to mój ulubiony żart), tutaj heheszki się skończyły. Są momenty, w których można się uśmiechnąć, lecz ogólnie jest poważnie i dramatycznie, miejscami wręcz smutno. Na szczęście nie przytłoczyło mnie uczucie beznadziei, bo ludzkość zawsze ma jakiś plan. Jeden się nie udaje, to trzeba wypróbować drugi, ale ciągle jest szansa. I dobrze, bo zbyt ponurych historii to ja nie lubię.

Jestem pewna, że gdyby Głębia powstała w USA, to już jakaś wytwórnia albo platforma streamingowa wykupiłaby prawa do ekranizacji, może już nawet powstawałby pierwszy sezon. Pierwszy tom space opery Szmidta dało się wydać w Stanach, może i Podlewski kiedyś tego doczeka? Ogólnie życzę wielu polskim pisarkom i pisarzom międzynarodowej kariery, bo naprawdę na to zasługują. Najbliżej jest chyba Robert M. Wegner - jego Opowieści z meekhańskiego pogranicza podbijają Środkową i Wschodnią Europę, a więc idzie tą samą drogą, co niegdyś Wiedźmin. Głębia spokojnie mogłaby być stawiana obok Expanse przez fanów sf na całym świecie. Napór dostaje ode mnie 5/5 - czy ktoś spodziewał się innej oceny? Teraz szykuję się do zakupu nowej książki Marcina Podlewskiego, który napisał tym razem coś w klimacie dark fantasy o tytule Księga Zepsucia. I mam nadzieję, że tego nie zepsuł.  

Moje wcześniejsze recenzje Głębi:

Recenzja Głębia, Skokowiec tom I

sobota, 30 marca 2019

6/2019 Głębia, Marcin Podlewski (tomy I-III)


Napęd głębinowy już drży. Dotknij nawigacyjnej konsoli. Złap za uchwyt sterowniczy i uwierz. Bo ten skokowiec jest twój. Zawsze był.
Fragment opisu pierwszego tomu
Już od końca zeszłego roku trwa na moim blogu festiwal powtórek przerywany z rzadka  jakąś nieprzeczytaną wcześniej kontynuacją serii. Bo ja bardzo lubię czytać książki po parę razy. Powrót do znanych uniwersów zawsze jest świetną zabawą. Oczywiście wracam tylko do tych ulubionych, nie do wszystkich. Zaczęło się to w czasach, gdy 100% przeczytanych przeze mnie książek pochodziło z biblioteki. Czasem zdarzało się tak, że nie udało mi się znaleźć niczego ciekawego. więc brałam trzeci raz tego Wiedźmina albo piąty raz Pottera i tak sobie czytałam po ileś razy, niekoniecznie całe serie po kolei. Odkąd zaczęłam kupować książki sytuacja się zmieniła. Na powtórki nie miałam już czasu, bo przecież na półce czeka pięć, dziesięć czy piętnaście pozycji. Teraz twierdzę, że te nie przeczytane nigdzie nie uciekną, a powtórki  znów mnie cieszą.

No ale wracam do Głębi. Nie będę opisywać fabuły, po więcej informacji zapraszam na moje wcześniejsze recenzje (linki na dole), albo do dowolnego innego opisu tej serii gdzieś w necie. Podtrzymuję swoje zdanie: to świetna space opera. Bohaterowie mają tak różne charaktery, że na pewno znajdziecie kogoś, kto przypadnie wam do gustu i będziecie mu kibicować. Przez to zróżnicowanie nie da się polubić wszystkich, ale to też jest zaletą. Fabuła jest dość skomplikowana i przemyślana - za to duży plus dla autora. Teraz wyraźniej widzę całe tło polityczne tej opowieści, wszystkie niuanse i smaczki, wiele frakcji i relacje między nimi. I jestem pewna, że następnym razem dopatrzę się jeszcze więcej fajnych rzeczy. Przestało mnie denerwować skakanie od jednego miejsca akcji do drugiego, bo wiedziałam co będzie dalej. Dobrą robotę robią wstawki przed rozdziałami a'la Wiedźmin. Tak samo budują klimat i dostarczają informacji o wykreowanej przez Podlewskiego Wypalonej Galaktyce. Uważny i obyty w popkulturze czytelnik znajdzie w Głębi mnóstwo nawiązań. Są Gwiezdne Wojny, Obcy, Wiedźmin, Martwe zło i pełno innych, o których zapomniałam albo po prostu ich nie wyłapałam. Dostrzeżenie takiego nawiązania jest zawsze wielką frajdą.

Już to pisałam, ale muszę powtórzyć: Głębia jest naprawdę świetną książką. Polecam ją wszystkim fanom space oper, którzy jakimś cudem jeszcze jej nie znają. Po ponownym przeczytaniu zyskała w moich oczach, więc oceniam ją oczywiście na 5/5 i biorę się za Bezkres, ostatnią część cyklu.

Moje wcześniejsze recenzje Głębi:

Recenzja Głębia, Skokowiec tom I

środa, 10 maja 2017

24/2017 Głębia. Napór, Marcin Podlewski (tom III)


Wypaloną galaktyką wstrząsa kosmiczny konflikt, jakiego nie widziano od tysięcy lat. Zagrożone są nie tylko systemy gwiezdne, ale i całe galaktyczne Ramiona. Linia frontu przesuwa się w głąb Systemów Wewnętrznych. Na tym tle problemy skokowca Wstążka wydają się mało istotne, a oni sami stają się zaledwie pionkami na galaktycznej szachownicy. Ale czy na pewno? Rozpoczyna się bowiem gra, która zadecyduje o losie całego, postapokaliptycznego Wszechświata. Kosmiczny zegar tyka. Nadchodzi północ.  
Kosmos zasiedlony przez różne cywilizacje, konflikty zbrojne na skalę galaktyczną, technologie i kultury zmieniające rasę ludzką w odmienne gatunki. cieszę się, że polscy autorzy znowu piszą dobre space opery, takie jak cykl Głębia Marcina Podlewskiego. Polecam! - Tomasz Kołodziejczak 
Świat za oknem zbyt nudny, zbyt szary, zbyt nijaki? Ruszaj w Głębię jej mać! Podlewski w dobrym stylu. - Andrzej Ziemiański
Opis z okładki książki 
Głębia wciąga tak bardzo, że musiałam przeczytać tę część zaraz po skończeniu poprzedniej. Teraz nie wiem ja będę robić do premiery kolejnego tomu... Nie no, tak naprawdę to mam mnóstwo książek na liście do przeczytania, w tym najnowszą część Pól dawno zapomnianych bitew, którą mam zamiar wkrótce kupić, więc klimat science fiction cały czas będzie mi towarzyszyć.

Ale i tak ciężko będzie mi się rozstać z Wypaloną Galaktyką, załogą Wstążki i, przede wszystkim, Kirke Bloom. Tą bohaterkę lubię szczególnie, i to już od samego początku. Inteligentna, uzdolniona kobieta, która nie snuje intryg ani nie manipuluje innymi, ale szczerze mówi, czego chce i sama zabiera się do pracy, by to osiągnąć. Potrafi przy tym solidnie się wkurzyć i nieźle rzucić mięsem. No, czasem przesadza z alkoholem, ale na jej miejscu wielu zaczęłoby częściej sięgać po kieliszek. Ciekawą postacią jest też Jar/Antenat/Jedyny, czy jak tam się kazał nazywać. Nie, że go lubię, czy też mu kibicuję, bo to czystej wody psychol, ale rozumiem jego postępowanie i doceniam kreację.

Cieszy mnie bardzo spowolnienie tempa książki. Dłuższe rozdziały trzymające się jednego bohatera lub bohaterów przebywających w jednej lokacji pomagały zachować orientację w tym rozległym uniwersum. Świetnym pomysłem były też retrospekcje przedstawiające wydarzenia prowadzące do upadku Imperium Galaktycznego, rozwiały wiele wątpliwości i odpowiedziały na ważne pytania. Wreszcie rozumiem, dlaczego Głębia to kosmiczna postapokalipsa: współczesna technologia jest tylko słabą pozostałością technicznych cudów doby Imperium. Wcześniej nie czułam tej degeneracji świata. Napór wyjaśnia i zamyka wiele wątków, stawiając przy tym nowe pytania. Pojawiają się nowe zagrożenia, przy których Druga Wojna Kseno to mały pikuś. Widać jednak, że koniec tej historii jest już bliski i kolejny tom będzie tym ostatnim.

Nie będę rozpisywać się o fabule, bo każde zdanie byłoby dużym spoilerem. Napiszę tylko, że książka strasznie mi się podobała, bardziej od poprzedniego tomu. Obawiałam się trochę, że wątki mistyczne będą tu nie na miejscu, ale one idealnie się tu wpasowały. Wystawiam oczywiście ocenę 5/5 i naprawdę gorąco polecam cały cykl.


niedziela, 7 maja 2017

23/2017 Głębia. Powrót, Marcin Podlewski (II tom)


Wieści o zakazanym ładunku Wstążki docierają do najwyższych władz Zjednoczenia. Machina Triumwiratu idzie w ruch. Skokowiec kapitana Myrtona Grunwalda staje się najbardziej poszukiwaną jednostką we Wszechświecie. Ale jego załoga ma poważniejsze problemy niż ścigająca ją Flota Kooperacyjna. Nadchodzi bowiem coś, co raz na zawsze odmieni Wypaloną Galaktykę... i to na dobre. 
Bohaterowie Podlewskiego powracają w drugiej odsłonie wyśmienitej space opery, odzwierciedlającej z niezwykłą dbałością kształt i sektory Drogi Mlecznej, zniszczonej przez serię potwornych wojen z Obcymi i Maszynami. 
Powróć na pokład Wstążki wplątanej w międzygwiezdną aferę. Powróć na Krzywą Czekoladkę Tartusa Fima i Ciemny Kryształ Kirke Bloom. Powróć do fantastycznych planet i wypalonych, gwiezdnych sektorów. Powróć do Głębi.
Opis z okładki książki.
Budka Suflera, Noc Komety, źródło: youtube

Wstawiam tę piosenkę nieprzypadkowo. Autor uczynił z fragmentu jej tekstu motto całej książki. Znam i lubię Noc Komety i w trakcie czytania często nuciłam sobie pod nosem. Świetnie pasuje do Głębi, oddaje jej klimat niepewności i zagrożenia, i teraz natychmiastowo będzie mi się z nią kojarzyć.

Za mną drugi tom tej niezwykłej space opery. Marcin Podlewski całkowicie mnie nią kupił. Owszem, znalazłam parę niedociągnięć i rzeczy, które średnio mi się podobały, ale generalnie rzecz biorąc była to świetna lektura. 

Na początku napiszę o czymś, co może być spoilerem (ale tylko dla tych, którzy nie przeczytali pierwszego tomu):  jak wskazuje sam podtytuł, Ci, Którzy Odeszli stali się w tej części Tymi, Którzy Powrócili. A ich zamiary oczywiście nie są zbyt przyjazne. To zmienia całkowicie układ sił w Galaktyce i jest dobrym pretekstem do pokazania kilku fajnych kosmicznych bitew. Za każdym razem przy takiej scenie batalistycznej wyobrażałam sobie jakby to wyglądało w dobrze zrealizowanym serialu. Ostatnio oglądam sporo science fiction i przyłapałam się na tym, że łatwiej mi było wyobrazić sobie wygląd statków kosmicznych i stacji orbitalnych niż twarzy postaci. Oprócz powrotu Obcych ważny jest też drugi wątek metafizycznych i bardzo niebezpiecznych istot z Głębi. Na razie jest on dopiero zaznaczony, ale myślę, że odegra dużą rolę w kolejnych tomach.

W pierwszej części główne skrzypce grała załoga skokowca Wstążka na czele z kapitanem Myrtonem Grunwaldem, sporo miejsca autor poświęcił też Kirke Bloom, a reszta pojawiała się gdzieś w tle jako typowi bohaterowie drugoplanowi. Tym razem Marcin Podlewski potraktował swoich bohaterów niemal równorzędnie i dzięki temu możemy brać udział we wszystkich wydarzeniach i obserwować je z wielu perspektyw. To generalnie dobrze, ale na początku nie podobał mi się styl, w jakim autor to rozegrał: mnóstwo krótkich podrozdziałów i stale zmieniająca się perspektywa trochę irytowała, zwłaszcza, że wydarzenia ucinały się oczywiście w najciekawszym momencie. Ale gdzieś około połowy książki akcja przyspieszyła i wciągnęła mnie tak, że przestałam na to zwracać uwagę. Znalazło się nawet miejsce na króciutki, zaledwie dwustronicowy, podrozdzialik pisany z perspektywy kota Głoda - dla mnie, jako wielbicielki, było to po prostu niesamowicie urocze.

Drugim małym minusikiem był brak jednej z moich ulubionych postaci, czyli samego Myrtona Grunwalda. Przez większą część powieści był on, że tak powiem, nieosiągalny. Na szczęście dużo nadrobiła Kirke Bloom, jej wątek jest szalenie ciekawy, a jej sprzeczki z Tartusem Fimem sprawiały, że wybuchałam śmiechem przy czytaniu.

Druga część Głębi imponuje swoim rozmachem fabularnym i szczegółowością opisu. Porównanie z Grą o tron jest tu jak najbardziej na miejscu: sporo tu różnorakich stronnictw, frakcji i zawiłości politycznych, ale pojawiają się też elementy magiczne/metafizyczne. Całość jest dobrze przemyślana i czuć, że zmierza do czegoś wielkiego. Słyszałam, że twórczość Roberta J. Szmidta ma zostać przełożona na angielski i wydana w USA. Tego samego życzę Marcinowi Podlewskiemu, bo naprawdę na to zasługuje.

Głębia. Powrót to oczywiście 5/5 (tym razem żaden z bohaterów mnie nie irytował). Mam na półce dwie ciekawe książki z biblioteki, ale będą musiały poczekać, bo za chwilę kończę tę recenzję i idę zanurzyć się w kolejny tom Głębi.

Recenzja pierwszego tomu Głębia. Skokowiec

czwartek, 9 lutego 2017

7/2017 Głębia. Skokowiec, Marcin Podlewski (I tom)


Oto Wypalona Galaktyka - Droga Mleczna, która tysiące lat temu została spustoszona przez serię potwornych wojen. Oto kosmos, w którym ludzie zamieszkują resztkę ocalałych z pożogi układów - gdzie nieliczne, inteligentne Maszyny budzą trwogę, a wygnani poza Granicę Galaktyczną Obcy znani są już tylko z legend. Oto wszechświat Głębi - zagadkowej, wpędzającej w szaleństwo niby-przestrzeni. Oto świat Myrtona Grunwalda, który stracił swój statek i załogę. I który zrobi wszystko, by znów pożeglować ku gwiazdom. 
A nie będzie to łatwe. Napęd głębinowy już drży. Dotknij nawigacyjnej konsoli. Złap za uchwyt sterowniczy i uwierz. Bo ten skokowiec jest twój. Zawsze był. 
Opis z okładki książki.
Zanim przejdę do właściwej recenzji - ten okładkowy blurb ze Skokowca jest chyba najlepszy, jaki widziałam od początku prowadzenia bloga. Wcześniej nie zwracałam na nie uwagi, więc może kiedyś czytałam fajniejszy, ale ten ma w sobie to coś, zapowiedź tajemnicy czekającej na odkrycie. I dobrze pasuje do treści książki.

Głębia. Skokowiec to książka mojego męża. Przeczytał ją bardzo szybko i teraz ma ochotę na drugi tom. Dla mnie była to wystarczająca rekomendacja. I muszę przyznać, że również zostałam fanką Głębi.

Autor założył sobie napisanie dużej, rozbudowanej historii z wieloma bohaterami, a do tego jeszcze postanowił trzymać się naukowych faktów tam, gdzie tylko się da. Generalnie to dobrze, ale przez to początek książki jest trochę za bardzo ciężkostrawny. Mnóstwo postaci, lokacji i informacji o przedstawionym świecie zabija płynność narracji i dezorientuje czytelnika, ale na szczęście szybko się odnalazłam. Kiedy przebrnie się już przez to wstępne zamieszanie śmiało można cieszyć się rozwojem fabuły. Wątki zaczynają się ze sobą zgrabnie łączyć i podążają do emocjonującego finału, chociaż dobrze widać, że jest to pierwszy tom i niektóre z nich będą kontynuowane dopiero w kolejnych częściach.

Językowo Skokowiec jest bardzo poprawny. Jest tam trochę technobełkotu, ale znajdzie się też delikatny humor (zwłaszcza sceny z kotem, kot Głód jest fenomenalny i szkoda, że jest go tak mało). Podoba mi się, że autor pokusił się o wymyślenie własnych przekleństw nawiązujących do historii opisywanego świata.

Kapitan Myrton Grunwald, jego niestandardowa załoga oraz postaci z innych wątków są dobrze wymyślone i napisane. Co prawda miałam ochotę wziąć takich dwóch, wrzucić do śluzy i wywalić w przestrzeń, ale to również pozytywnie świadczy o kunszcie pisarza. Mam wrażenie, że postaci kobiece są wykreowane odrobinę lepiej, ale kapitanowi Grunwaldowi również nic nie brakuje.

W space operze ważny jest epicki konflikt i ratowanie świata, więc tutaj też mamy kilka konkurujących ze sobą stronnictw. Największe z nich to Zjednoczenie zrzeszające większość ludzkości, częściowo niezależne Światy Zewnętrzne, Elohim usiłujący upodobnić się do Obcych oraz Stripsowie usiłujący upodobnić się do Maszyn. Te dwie ostatnie frakcje są mocno przerysowane i jak na mój gust trochę nierealistyczne, ale to tak odległa przyszłość, że akceptuję takie rozwiązanie. Ważne są również echa dawnych wielkich wojen, ratowania świata na razie nie stwierdzono - chociaż obstawiam, że taki wątek w końcu się pojawi.

Głębia. Skokowiec to kolejna książka polskiego autora, która mi się spodobała i uważam ją za lepszą od zagranicznych, mocno promowanych pozycji (chociażby od Wojny starego człowieka, która była dość przeciętna). To również kolejny świetny pomysł na wysokobudżetowy serial. Oceniam ją na 4/5 i na pewno przeczytam kolejne tomy.