Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kryminał. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kryminał. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 18 lutego 2020

5/2020 Zabójcza biel, Robert Galbraith


Prywatny detektyw Cormoran Strike i jego współpracowniczka Robin Ellacott walczą o odkrycie prawdy w nowej sprawie. Do biura, w którym urzędują, przychodzi młody człowiek imieniem Billy z prośbą o pomoc w zbadaniu zbrodni, której – jak sądzi – był świadkiem w dzieciństwie. Młodzieniec najwyraźniej cierpi na zaburzenia psychiczne, nie pamięta też zbyt wielu szczegółów, ale jest w nim i w jego historii coś szczerego, dlatego Strike jest głęboko zaniepokojony tym, co słyszy. Zanim jednak uda mu się wyciągnąć z chłopaka więcej informacji, ten wybiega z gabinetu w panice. 
Próbując wyjaśnić opowieść Billy’ego, Cormoran Strike i Robin Ellacott – kiedyś jego asystentka, a obecnie współpartnerka w interesach – idą krętym tropem, który prowadzi ich przez boczne uliczki Londynu do wewnętrznego kręgu w Parlamencie i pięknego, ale złowieszczego dworku na dalekiej wsi. 
Nie dość, że śledztwo przypomina labirynt zagadek, to na dodatek prywatne życie Strike’a bardzo się skomplikowało. Odkąd zyskał sławę jako prywatny detektyw, nie może już działać zakulisowo, tak jak kiedyś. Co więcej, jego relacje z Robin, która jest teraz nieoceniona w prowadzeniu działalności, są dużo bardziej napięte, a osobiste stosunki między nimi – o wiele bardziej zawiłe.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Czwarta już część serii o detektywie Cormoranie Strike'u i jego wspólniczce Robin Ellacott jest bardzo udana i nieudana jednocześnie. Jeżeli chodzi o samą zagadkę kryminalną, to jest ona najlepsza w całej serii. W kryminale to bardzo ważne, bo w końcu po to się je czyta, żeby poznać kulisy zbrodni i wytypować sprawcę. Są też inne elementy książki, z którymi nie było już tak kolorowo.

Zanim zacznę narzekać, wrócę na chwilę do głównego elementu Zabójczej bieli. Początkowo główni bohaterowie prowadzą śledztwo w sprawie szantażu znanego polityka, co jest miłą odmianą po wszystkich morderstwach z poprzednich tomów. Oczywiście trup też pada, ale nieco później. Na owo śledztwo składa się głównie mnóstwo rozmów i szukania informacji w internecie, czyli taka typowa detektywistyczna robota, urozmaicona nieco pracą pod przykrywką. A żeby nie było tak prosto, to pojawia się bardzo tajemnicza sprawa rzekomego morderstwa dziecka sprzed lat, w jakiś sposób powiązana z szantażowanym klientem... I prawie cała ta zagadka bardzo mi się podobała, a książka przez jakieś 3/4 trzymała w napięciu. Prawie, bo ostateczne rozwiązanie jednak nieco rozczarowuje - zwłaszcza mega stereotypowa przemowa głównego złego, w której wyjaśnia swoje motywy.

No i jest jeszcze wątek obyczajowy obejmujący życie prywatne Cormorana i Robin. Z jednej strony dobrze ich już znam i lubię, więc śledzenie ich życia uczuciowego jest interesujące, ale w tym tomie te wątki zajmują chyba z połowę książki... Jak dla mnie to było dużo i czasem czułam się, jakbym przez przypadek czytała jakąś obyczajówkę. Nie było aż tak źle, żeby rzucić książkę i wziąć coś innego, ale mimo wszystko miłosne perypetie nie są czymś, co szczególnie lubię, i wolałabym, żeby pozostały na drugim, a nawet trzecim planie. Na szczęście Robin w końcu uświadomiła sobie to, co my wiemy już od pierwszego tomu, i jej życie miłosne wreszcie zacznie iść w dobrym kierunku - niekoniecznie w ramiona Cormorana, ale oby jak najdalej od Matthew.

Dam Zabójczej bieli 4/5, chociaż to będzie taka słabsza czwórka. Mimo mocnych stron jest tu za dużo romansu, a i jak wspominałam wcześniej, samo rozwiązanie sprawy detektywistycznej pozostawiło u mnie lekki niedosyt. Książka czyta się całkiem dobrze i sprawdza się jako część serii, ale jednak mam wrażenie, że mogło być lepiej.

Recenzja Wołania kukułki (I tom)
Recenzja Jedwabnika (II tom)
Recenzja Żniw zła (III tom)

sobota, 23 czerwca 2018

18/2018 Galveston, Nic Pizzolatto

Roy Cady, uzbrojony w metalową pałkę dwumetrowy brodacz, postrach niesolidnych dłużników w Nowym Orleanie, nielubiany, ale skuteczny. Radzi sobie doskonale. Do czasu. Wiadomość o toczącej go śmiertelnej chorobie i pułapka, w którą wpada podczas rutynowej roboty, zmuszają go do zerwania z dotychczasowym życiem. Rozpoczyna się mordercza zabawa w kotka i myszkę, prowadząca przez obskurne zakątki amerykańskiego Południa, podejrzane speluny i zapuszczone motele, w których Cady oczekuje na spotkanie z tym, co nieuchronne. Czy uda mu się ocaleć? Czy ochroni dziewczynę, której życie do czasu spotkania z nim było pasmem rozczarowań? Czy znajdzie w sobie dość sił, by pomimo choroby odkupić dawne grzechy?
Opis z okładki książki. 
Nic Pizzolatto jest mi znany jako twórca świetnego serialu True Detective (no może druga seria nie była tak udana jak absolutnie fantastyczna pierwsza, ale i tak się ją dobrze oglądało). Książka jego autorstwa wyszła już jakiś czas temu. Zebrała na tyle pozytywne recenzje, że postanowiłam ją przeczytać, chociaż ostatnio rzadko zabieram się za literaturę sensacyjno-kryminalną.

Galveston to historia pewnego bandziora Roya, który postanawia rzucić karierę przestępczą i zająć się czymś innym. Nie robi tego z dobroci serca, czy też po nagłym nawróceniu, po prostu jego szef uznał, że już dłużej nie będzie mu potrzebny i można go zlikwidować. Roy ucieka i zabiera ze sobą pewną dziewczynę. I najważniejsze, cała ta akcja rozgrywa się w 1987 roku. I to czuć, ten klimat lat 80. jest wręcz namacalny. Plastyczność i sugestywność opisów to jedna z większych zalet tej książki, nie miałam żadnych problemów z wyobrażaniem sobie akcji.

Jest też druga linia czasowa, 2008 rok i starszy, sponiewierany Roy, który musi stawić czoła problemom z przeszłości. Ogólnie jest to bardzo smutna historia. Niewiele wątków kończy się dobrze; w sumie jest tylko jedno pozytywne wydarzenie - pewna osoba dowiaduje się prawdy o swojej przeszłości. Nie przepadam za takimi smutami, ale Galveston jest tak ładnie napisane, że pesymizm zupełnie mi nie przeszkadzał.


Książka nie jest gruba, ma szerokie marginesy i duże odstępy pomiędzy rozdziałami; czyta się ją błyskawicznie.

Ta powieść nie tylko rozgrywa się w latach 80., ona jest też fabularnie nieco... przestarzała? Nie wiem jak to dokładnie nazwać, może to tylko stylizacja, ale teraz się już tak nie pisze. Książka ma dużo surowości i brutalności charakterystycznej właśnie dla lat osiemdziesiątych. Gdyby powstała wtedy, byłaby murowanym hitem, a jej ekranizacja święciłaby triumfy.

Co do ekranizacji: po książce absolutnie czuć, że jej autor jest też twórcą filmowym. Galveston jest napisany tak akurat pod półtoragodzinny film. Może zaczynał swoje życie jako scenariusz? Tego nie wiem, ale to bardzo prawdopodobne, bo dałoby się go zekranizować w skali 1:1 bez straty żadnej sceny. I to może być wada, bo postaci nie mają odpowiednio dużo czasu na rozwój. Przez to właściwie nie wiem, czy je lubię, bo nie miałam szansy dobrze poznać ich charakterów. Można powiedzieć, że Galveston jest trochę płytki jak na książkę. Historia i klimat są bardzo dobre, ale przez tę zwięzłość i smutek oceniam go na 4/5.

środa, 28 lutego 2018

4/2018 Majstersztyk, Anna Kańtoch


Anna Kańtoch powraca do swojego debiutanckiego cyklu, dając kolejną mroczną zagadkę do rozwiązania Domenicowi Jordanowi, z wykształcenia lekarzowi, z zamiłowania zaś badaczowi czarnej magii i demonów. Jordan na prośbę biskupa Malartre'a zagłębia się w sprawę tajemniczego zaginięcia pewnego młodzieńca, którego ostatnio widziano podczas przedstawienia wędrownego sztukmistrza. Czy Wielki Gaston jest jedynie zwykłym kuglarzem, za jakiego się podaje? Czy też na scenie użyto prawdziwej magii?
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Majstersztyk można byłoby od biedy nazwać długim opowiadaniem, ale myślę, że minipowieść to lepsze określenie. Domenic Jordan tym razem rozwiązuje sprawę zniknięcia mężczyzny, które miało miejsce w trakcie występu cyrkowego magika. Niby sztuczka właśnie na tym polegała, ale ochotnik nie pojawił się z powrotem... Śledztwo zostało dobrze opisane, dodatkowo łączy się z pozornie rozwiązaną sprawą sprzed lat. Podejrzanych jest kilkoro, autorka mieszała tropy i mąciła, ale rozwiązanie zagadki jest satysfakcjonujące - ani za proste, ani za bardzo skomplikowane. Więcej o fabule nie napiszę, bo byłyby to już same spoilery.

Nie dowiadujemy się zbyt wiele o głównym bohaterze. Autorka widocznie doszła do wniosku, że po Majstersztyk sięgną czytelnicy, którzy są zaznajomieni z poprzednimi tomami opowiadań, więc nie trzeba im za dużo tłumaczyć. Mimo tego dostajemy pewną nową, dość istotną informację: otóż są takie kręgi w Kościele, które nieprzychylnie patrzą na działalność Jordana i gdyby nie protekcja biskupa, to nasz główny bohater miałby parę rzeczy do wyjaśnienia Świętemu Oficjum... To bardzo ciekawy wątek, który z powodzeniem mógłby być rozgrywany w następnych opowiadaniach czy powieściach, ale na razie nie zanosi się, by takowe miały powstać.

W poprzednich opowiadaniach z tego cyklu niezmiernie podobały mi się lokacje - zawsze świetnie opisane, niecodzienne, klimatyczne, pełne grozy czającej się gdzieś w kącie. Tutaj jest miasto; niby zagrożone powodzią, niby teatr jest trochę magiczny, niby dzielnica biedoty ciekawie opisana (ja jednak i tak niezbyt lubię czytać o biedzie i patologii), ale brakowało mi tego nieuchwytnego czegoś.

Ogólnie ta książka nie zrobiła na mnie większego wrażenia. To poprawna historia, dobra dla kogoś, kto zna wcześniejsze części cyklu. Oceniam na 3/5; ogólnie Domenica Jordana polecam, ale lepiej będzie zacząć czytanie od początku.

Tom pierwszy opowiadań: Diabeł na wieży - recenzja
Tom drugi: Zabawki diabła - recenzja

środa, 21 czerwca 2017

35/2017 450 stron, Patrycja Gryciuk


Ktoś musi zginąć, żeby o tej książce zrobiło się głośno… 
W świecie w którym wszystko jest na sprzedaż, skrajne i drastyczne posunięcia marketingowe nie dziwią już nikogo. Ale czy ktokolwiek zdecydowałby się na zabójstwo, aby wypromować nową książkę? 
Wiktoria Moreau to królowa kryminału, która w przeddzień wyczekiwanej przez miliony czytelników premiery najnowszej książki, zostaje posądzona o zniesławienie. Zamiast cieszyć się ze spotkań z wielbicielami, uczestniczy w procesie sądowym i policyjnym śledztwie w sprawie serii morderstw popełnianych według fabuły powieści jednego z jej największych konkurentów. 
Opis z okładki książki.
Zrobiłam wyjątek i przeczytałam książkę spoza listy i generalnie spoza kręgu moich zainteresowań. Koleżanka polecała, więc od niej pożyczyłam. Niestety 450 stron nie było dobrą lekturą. Nie można też nazwać jej złą książką, bo nie było aż tak tragicznie. Sam pomysł na fabułę: pisarka od kryminałów wplątana w sprawę morderstw, do tego koncern farmaceutyczny, rzekomy plagiat i ghostwriter w tle - wszystko brzmi spoko. Ale wykonanie nie było już tak wspaniałe. 

Książka jest mieszaniną kryminału i romansu i oba te wątki są w niej równie ważne. Główna bohaterka, trzydziestopięcioletnia Wiktoria Moreau, zakochuje się w aktorze mającym grać jedną z głównych ról w ekranizacji jej powieści. Takie to standardowe, ale nie wiedzieć czemu autorka robi wielkie halo z dzielącej ich różnicy wieku - on jest 10 lat młodszy. Dziwne to, bo zamiast pokazać, że różnica wieku to żadna przeszkoda, to przy lekturze niektórych fragmentów miałam wrażenie, że główna bohaterka myśli tak: Łomatko! Co ludzie powiedzo! Ja taka stara baba i młodego mi się zachciało! Toż to nie wypada! Wypada to sztuczna szczęka jak jest źle przymocowana. Owszem, Wiktoria mogła na początku mieć wątpliwości, ale czy nie lepiej byłoby, gdyby stwierdziła: A, walić to, to moje życie, kocham go i po prostu będziemy razem bez oglądania się na innych. Ale nie, lepiej walić bezsensowną dramę przez pół książki (bezsensowną, bo przecież i tak było wiadomo, że miłość zwycięży). Tak więc w pierwszej połowie męczyłam się z wątkiem miłosnym, który pod koniec stał się nawet całkiem znośny.

Ale żeby nie było mi tak dobrze, to od połowy psuje się wątek kryminalny. Na początku książki Patrycja Gryciuk rozstawiała pionki na swojej szachownicy, a kiedy już skończył, to wszystko stało się oczywiste - lub niemal oczywiste. Niestety, tworzenie skomplikowanych i dobrych intryg średnio jej wychodzi. Podejrzanych jest niewielu, ja właściwie obstawiałam dwóch, a od pewnego momentu jednego, który okazał się mordercą. Jego motywacja była taka sobie - zainspirował się powieścią ulubionego pisarza, pracował w podobnej firmie, miał tą samą chorobę, co w książce - cóż za niezwykłe zbiegi okoliczności. A jest tam przy końcu dialog, który sugeruje, że zabijał, bo w więzieniu dostanie leki i odpowiednią kurację, czego teraz nie obejmuje jego ubezpieczenie. Gdyby autorka poszła tą drogą, byłoby o wiele ciekawiej i oryginalniej.  

Ale ok, nawet cały ten morderca nie jest jakoś specjalnie beznadziejny. Ale jednego wątku autorce nie daruję. W pewnym momencie okazuje się, że agent literacki Wiktorii Moreau ukradł jej najnowszą powieść, sprzedał konkurencji, a potem wgrał na jej komputer wersję ze zmienioną nazwą firmy farmaceutycznej - żeby prawdziwa firma farmaceutyczna miała podstawy do złożenia pozwu o zniesławienie. Tak też się stało, a przerażona wizją zapłaty wielkiego odszkodowania Wiktoria zdecydowała o wycofaniu książki dwa dni przed premierą, chociaż nakład już leżał w magazynach i było mnóstwo zamówień w przedsprzedaży. Wiktoria ma tego wszystkiego dowody: kradzież i zamianę pliku potwierdziło policyjne laboratorium. Co robi nasza pisarka? Składa wypowiedzenie i zrywa umowę z wydawnictwem, po czym zamieszkuje ze swoim misiem-pysiem gdzieś na odludziu i pisze baśnie dla dzieci. No serio?! Akcja powieści dzieje się w USA, przecież wszyscy wiedzą, że to kraj pozwów i wielomilionowych odszkodowań. Przy takich dowodach każdy prawnik wywalczyłby dla Wiktorii miliony - raz: od wydawnictwa, dwa: od agenta. Przecież ona straciła kupę kasy. Nie rozumiem, po prostu nie rozumiem jak można było nie wykorzystać czegoś aż tak oczywistego...

450 stron to nie żaden koszmar literacki, ale nie poleciłabym tej książki nikomu. Jest na pewno mnóstwo lepiej napisanych romansów i multum lepszych kryminałów do wyboru. Najbardziej jednak boli, że gdyby autorka usiadła, przeczytała to jeszcze raz, dodała postaciom trochę głębi, a wydarzeniom więcej logiki, to byłoby naprawdę nieźle. Niewiele brakuje, ale przy stanie obecnym 2/5 będzie najbardziej odpowiednią oceną tej książki. 

środa, 31 maja 2017

29/2017 Żniwa zła, Robert Galbraith


Robin Ellacott dostaje przesyłkę, w której z przerażeniem odkrywa odciętą kobiecą nogę. Jej szef, prywatny detektyw Cormoran Strike, zachowuje zimną krew. Spotkał już w życiu ludzi zdolnych do niewyobrażalnego okrucieństwa. Policyjne śledztwo skupia się na mężczyźnie, w którego winę Strike wątpi. Detektyw i jego asystentka biorą sprawy w swoje ręce i zagłębiają się w zdegenerowaną psychikę pozostałych podejrzanych. Czas nagli, gdyż dochodzi do kolejnych zatrważających aktów przemocy... 
Żniwa zła to trzeci tom cyklu o prywatnym detektywie Cormoranie Strike'u o jego asystentce Robin Ellacott. Piekielnie zmyślny kryminał, ale też wciągająca historia mężczyzny i kobiety, którzy znaleźli się na rozdrożu w życiu zawodowym i prywatnym.
Opis z okładki książki.
Żniwa zła. Zła to jestem ja, na cały ten wątek miłosny Robin i jej narzeczonego. Ależ mnie to irytowało! Ile można wytrzymać z gościem, który jest zazdrosny, wiecznie niezadowolony i nie potrafi poszanować potrzeb swojej kobiety? Cieszyłam się, kiedy wreszcie się rozstali, ale oczywiście musiała w końcu mu wybaczyć... Obraziłam się na książkę i odłożyłam ją na dwie godziny. Dobrze, że nie czytam romansów, bo gdyby chociaż w co drugim z nich jakiś bohater albo wątek tak mnie irytował, to czytanie szybko stałoby się mordęgą, a nie przyjemnością.

No to się wygadałam, teraz mogę przejść do normalnej recenzji. W trzecim tomie cyklu prywatny detektyw Cormoran Strike i jego sekretarka Robin muszą zmierzyć się z bardziej osobistym zagrożeniem. Ktoś przysłał do agencji odciętą nogę młodej kobiety, a Strikę od razu wytypował czterech gości, z którymi miał kiedyś na pieńku, a którzy byliby zdolni do czegoś takiego. Śledztwo opiera się głównie na sprawdzeniu wszystkich czterech podejrzanych, a są oni całkiem niezłymi psycholami. Przy okazji na jaw wychodzi wiele szczegółów z przeszłości Cormorana i Robin. Kryminalna zagadka to mocny punkt fabuły (niestety jest przeplatana tym wkurzającym romansem). Przyznaję. że nie wytypowałam mordercy, pomimo wielu podrozdziałów prowadzonych z jego punktu widzenia (oczywiście bez ujawnienia tożsamości). Ale też autorka - przypominam, że książka została napisana przez J. K. Rowling, Robert Galbraith to tylko pseudonim - zrobiła wszystko, żeby utrudnić zadanie czytelnikowi.

Zaskoczyła mnie ilość brutalności i przemocy, czegoś takiego nie było w poprzednich częściach tego cyklu. Na szczęście nie jest obrzydliwie i da się normalnie czytać.

Przyzwyczaiłam się do głównych bohaterów i cieszę się, że kolejny tom o oryginalnym tytule Lethal white jest już zapowiedziany. Na pewno obejrzę też serial produkcji telewizji BBC na podstawie książek, chociaż aktor wybrany do roli Cormorana średnio mi pasuje, młody jakiś i za bardzo urodziwy z twarzy - ale wierzę w cudowną moc charakteryzacji. Ogólnie cieszę się, że powstaje dużo seriali na podstawie książek. Ostatnio oglądałam Człowieka z Wysokiego Zamku, teraz jestem w trakcie Amerykańskich bogów i aż piszczałam z radości, gdy dowiedziałam się o planowanym Wiedźminie w wykonaniu Netflixa we współpracy z Tomkiem Bagińskim i Andrzejem Sapkowskim.

Może Żniwa zła zasługują na najwyższą ocenę, ale ja dam tylko 4/5 ze względu na wiele irytujących momentów trochę psujących mi lekturę. Ci. którzy nie są uczuleni na beznadziejne romanse, na pewno będą bardziej zadowoleni. Generalnie jednak jestem usatysfakcjonowana i mogę książkę polecić. Kto wie, może nawet kiedyś kupię sobie całą serię w twardych okładkach i będę czytać jeszcze raz?

Recenzja Wołania kukułki (I tom)
Recenzja Jedwabnika (II tom)

piątek, 31 marca 2017

15/2017 Jedwabnik, Robert Galbraith


Pisarz Owen Quine zaginął. Jego żona zleca sprawę prywatnemu detektywowi Cormoranowi Strike’owi. Kobieta sądzi, że mąż potrzebował kilku dni dla siebie, jak to zdarzało się już wcześniej. Strike ma go odnaleźć i sprowadzić do domu. W trakcie śledztwa okazuje się, że powód zniknięcia Quine’a może być znacznie poważniejszy niż podejrzewa żona. Pisarz właśnie ukończył rękopis będący jadowitym portretem niemal wszystkich jego znajomych. Gdyby książka została opublikowana, zrujnowałaby niejedno życie, więc wielu osobom mogło zależeć na uciszeniu autora. A kiedy ten zostaje odnaleziony – brutalnie zamordowany w dziwacznych okolicznościach – rozpoczyna się wyścig z czasem, by zrozumieć motyw bezwzględnego zabójcy, zabójcy, jakiego Strike do tej pory nie spotkał…
Opis fabuły z okładki książki. 
Na początku jeszcze przypomnę (choć raczej nie ma już czytających osób, które by o tym nie wiedziały), że Robert Galbraith to tylko pseudonim, pod którym ukrywa się J. K. Rowling, która chciała spróbować swoich sił w innym gatunku literackim. Jedwabnik to drugi z jej kryminałów i, tak jak w przypadku pierwszego Wołania kukułki, jest to książka bardzo udana.

Nie ma tutaj akcji pędzącej na łeb na szyję, za to jest zasypany śniegiem Londyn, zwłoki pisarza i boląca noga Cormorana Strike'a. Bardzo podobał mi się ten klimat i żmudne detektywistyczne śledztwo. Potencjalnych morderców było wielu i z każdym z nich trzeba było porozmawiać - i to nie raz. Widziałam, że niektórzy w swoich recenzjach narzekali na tę wolno rozkręcającą się fabułę, ale dla mnie była to duża zaleta.

O dziwo, podobało mi się również obyczajowe tło powieści, czyli prywatne życie detektywa Strike'a oraz jego asystentki Robin. Duża w tym zasługa kunsztu pisarskiego Rowling, która potrafiła umiejętnie zrównoważyć wątki kryminalne i obyczajowe, a nawet je połączyć (np. w miejscu, gdzie Strike prosi o pomoc w śledztwie swojego przyrodniego brata). 

Rowling zasługuje też na pochwałę za tematykę swoich kryminałów. Akcja pierwszej części oscyluje wokół show biznesu i paparazzich, tutaj zaś mamy literackie środowisko Londynu. W obu przypadkach są to tematy, które autorka zna z autopsji i posiada na ich temat pewną wiedzę. Pozwoliło jej to uniknąć syndromu Katarzyny Michalak (to ja wymyśliłam tę nazwę), czyli: nie znam się na niczym, napiszę książkę o wszystkim. Mam gorącą nadzieję, że w kolejnej części ta tendencja dobrego rozeznania w realiach i porządnego researchu zostanie utrzymana.

Nie znalazłam w tej powieści jakichś większych wad czy niedociągnięć. Jest przyjemna w czytaniu, a intryga naprawdę wciąga. Prawdziwy morderca od pewnego momentu był na mojej liście podejrzanych, ale i tak nie byłam do końca pewna, kto zabił. Jedwabnik to książka godna polecenia. Ode mnie dostaje 4/5, a kolejnej części będę z niecierpliwością wypatrywać w bibliotece.

czwartek, 12 stycznia 2017

3/2017 Chemia śmierci, Simon Beckett


Manham. Małe, spokojne miasteczko. Krajobraz pozbawiony zarówno życia, jak i konkretnych kształtów. To tu doktor David Hunter, genialny antropolog sądowy, szuka schronienia przed okrutną przeszłością. Sądzi, że przeżył juz wszystko to, co najgorszego może przeżyć człowiek. Że wie o śmierci wszystko. Ale śmierć, ów proces alchemii na wspak, wdziera się do Manham. I to w niewyobrażalnie wynaturzonych formach. Spokojne miasteczko rozsadza strach i nienawiść. Każdy może być ofiarą... I każdy może być zwyrodniałym mordercą... 
Opis fabuły z okładki książki.

Chemia śmierci to kolejna książka, do której wracam po latach. Czytałam również dwie kolejne powieści z doktorem Davidem Hunterem w główniej roli, jednak to właśnie ona najbardziej zapadła mi w pamięć. 

Lubię kryminały, a ten jest naprawdę dobry. Największe wrażenie zrobił na mnie sposób prowadzenia intrygi, czyli to, co w tego typu literaturze jest najważniejsze. Oczywiście, można domyślić się kto jest mordercą, ale jest całe grono podejrzanych, więc nie będzie to takie proste. Wielki plus również za naturalistyczne opisy zwłok i procesu rozkładu. Główny bohater w końcu jest antropologiem sądowym i byłoby słabo, gdyby ich zabrakło. Generalnie postać doktora Huntera jest ciekawie skonstruowana. Niby jest stereotypowym mężczyzną po przejściach, który szuka spokoju w sennym miasteczku na prowincji, ale na szczęście autor nie zrobił z niego twardziela. Zdarza mu się płakać, być bezradnym, mieć chwile słabości. Nie jest też bad boyem, lecz stara się być porządnym człowiekiem. Taki zwykły, ludzki typ, który ostatnio jakoś najbardziej lubię w literaturze.

Simon Beckett nie skupia się jedynie na zagadce kryminalnej. Postarał się również oddać klimat małego angielskiego miasteczka, w którym dochodzi do tragicznych wydarzeń i każdy zaczyna podejrzewać każdego. Ciekawym dodatkiem jest postać niezbyt sympatycznego pastora, który wykorzystuje morderstwa do nabicia sobie popularności. Podoba mi się ta warstwa obyczajowa, ale ostatnio czytałam Kinga i nie mogłam pozbyć się wrażenia, że on napisałby to lepiej... Wiadomo, książka liczyłaby wtedy pewnie jakieś 900 stron ;)

Nie mam do tej powieści jakiś większych uwag czy zastrzeżeń. Daję jej ocenę 4/5, gdyż mimo wszystko zabrakło mi jakiegoś efektu wow. Chyba nie będę wracać do kolejnych części tego cyklu, pamiętam, że nie miałam już takiej frajdy podczas ich czytania. Skupiłam się bardziej na typowaniu mordercy niż na prostym cieszeniu się fabułą. Jednak Chemię śmierci będę polecać zawsze, ilekroć ktoś spyta o jakiś dobry kryminał.

czwartek, 6 października 2016

36/2016 "Wołanie kukułki" Robert Galbraith - recenzja


Ciało supermodelki Luli Landry zostaje znalezione pod oknem balkonu jej londyńskiej rezydencji. Policja stwierdza samobójstwo, ale brat celebrytki w to nie wierzy, dlatego zatrudnia prywatnego detektywa, Cormorana Strike’a. 
Strike jest weteranem wojennym, podczas służby w Afganistanie ucierpiał i fizycznie i psychicznie. Ma kłopoty finansowe i właśnie rozstał się z kobietą swojego życia. Sprawa Luli jest dla niego szansą na odbicie się od dna, ale im bardziej detektyw wikła się w skomplikowany świat wyższych sfer, tym większe grozi mu niebezpieczeństwo.
Wciągająca, elegancka intryga zanurzona w atmosferze Londynu - od spokojnych uliczek Mayfair, przez ciasne bary East Endu, aż po zgiełk Soho - sprawia, że "Wołanie kukułki" jest nadzwyczajną książką.
To pierwsza powieść z Cormoranem Strikem napisana przez J. K. Rowling pod pseudonimem "Robert Galbraith".
Opis fabuły: lubimyczytac.pl
Od dawna wiedziałam, że autorką tej i kolejnych książek z cyklu jest pani Rowling. Nie czytałam jej "Trafnego wyboru", ale kryminały wydane pod pseudonimem miałam już wciągnięte na listę. Pierwszą część znalazłam w bibliotece i okazała się być całkiem ciekawą i wciągającą historią z trupem w tle.

Największą siłą tej książki są dobrze wykreowane postaci, Każdy z bohaterów, nawet drugoplanowych, jest "jakiś". Prywatny detektyw Cormoran Strike to były wojskowy z ciekawą przeszłością i sytuacją rodzinną. Nie jest jakiś mega przystojny, ale za to potężną posturą i twarzą boksera wzbudza respekt. Jego sekretarka Robin to miła dziewczyna, która przypadkiem zaczęła pracę w agencji detektywistycznej. Jest ciekawska, spostrzegawcza i dobrze zorganizowana i coraz mniej podoba jej się perspektywa zmiany tej tymczasowej pracy na  karierę w korporacji. Postać Robin jest trochę mniej rozwinięta, ale mam nadzieję, że w kolejnych tomach poznam ją bardziej.

Dobrym posunięciem było umieszczenie akcji w środowisku londyńskich celebrytów. Supermodelki, projektanci, muzycy, miło czytało mi się o tym świecie, który jest jakże odmienny od mojej przeciętnej codzienności. Podobało mi się jak została opisana sesja zdjęciowa: to wielogodzinna praca sztabu osób, a nie pięć minut pykania fotek, jak jeszcze myślą niektórzy.

Sam wątek kryminalny jest dobry. Może niezbyt odkrywczy, bardziej klasyczny, ale całkiem solidnie rozpisany. Kandydatów na morderców znalazłoby się kilku i ciężko jest stwierdzić, kto naprawdę zabił, a kto kłamie tylko dlatego, żeby zatuszować swoje inne ciemne sprawki. Bardziej lubię inny typ kryminału, w którym od razu znamy mordercę i obserwujemy wysiłki organów ścigania zmierzające do jego aresztowania. Ale i to klasyczne ujęcie było bardzo w porządku.

Jedynym poważniejszym minusem tej powieści jest scena rozmowy z mordercą, w której zostają dokładnie omówione jego motywy i cały przebieg zbrodni. Jest to zabieg bardzo łopatologiczny i kojarzy mi się ze starszymi filmami, w których "ten zły" zawsze pod koniec wygłasza swoją mowę. Pani Rowling, nie wierzę, że nie dało się tego napisać subtelniej. W niektórych recenzjach pojawiły się zarzuty, że akcja rozwija się zbyt wolno i przez to w niektórych momentach wieje nudą, ale ja czegoś takiego zupełnie nie zauważyłam.

"Wołanie kukułki" czytało mi się lekko i przyjemnie. Gdyby nie to, że ostatnio czasu na lekturę miałam jakby mniej, to myślę, że śmiało mogłabym się uwinąć z tą książką w jeden dłuższy popołudniowieczór. Wystawię jej ocenę 4/5, bo to solidna rozrywka, aczkolwiek bez żadnych fajerwerków.


Anakin jako miękka, podgrzewana podkładka pod książkę. Nie powiem, czytało mi się z nim bardzo wygodnie.


sobota, 17 września 2016

35/2016 "Ostre przedmioty" Gillian Flynn - recenzja


Camille Preaker, reporterka "Daily Post", po krótkim pobycie w klinice psychiatrycznej wraca do pracy i otrzymuje zlecenie na napisanie artykułu o tajemniczych zabójstwach dwóch dziewczynek w jej rodzinnym miasteczku.
Z niechęcią wraca do wspaniałej wiktoriańskiej rezydencji, w której się wychowała, gdzie zaczyna ją prześladować wspomnienie tragedii z dzieciństwa. Stara się odkryć prawdę o brutalnych zbrodniach. Wszystkie tropy prowadzą jednak w ślepą uliczkę i zmuszają Camille do rozwikłania zagadki własnej przeszłości, której musi stawić czoło.
Opis fabuły z okładki książki.
"Ostre przedmioty" przeczytałam już trzy razy. Pierwszy raz jakieś sześć czy siedem lat temu, kiedy autorka była jeszcze zupełnie nieznana. Znalazłam tę książkę w bibliotece i spodobała mi się jej okładka - czarna, matowa, ze srebrnymi tłoczonymi literami i złowrogą żyletką. Na swojej półce mam inne wydanie, to z mrocznym placem zabaw, ale mam sentyment do tej pierwszej okładki. Chociaż po lekturze "Ostrych przedmiotów" patrzę na żyletki z lekkim niepokojem...

Gdybym miała użyć tylko jednego słowa, to powiedziałabym, że ta książka jest zryta. Praktycznie każda z postaci ma tu jakieś problemy psychiczne. Wind Gap, rodzinne miasteczko głównej bohaterki, to wylęgarnia wszelkiej maści patologii dziedziczonej z pokolenia na pokolenie. Autorce świetnie udał się opis tego miejsca: Wind Gap wprost emanuje ciężkim, lepkim klimatem. Dobry jest też pomysł na paczkę trzynastolatek, które wręcz trzęsą całym miastem. Ich przywódczyni, Amma, to przyrodnia siostra Camille. Ważną postacią jest również ich matka, Adora. Relacje między tymi kobietami to bardzo ważny element fabuły i nie będę tu zdradzać zbyt wiele, żeby nie narobić spoilerów. Oprócz spraw rodzinnych mamy tu także śledztwo w sprawie dwóch zamordowanych dziewczynek. Prowadzi je detektyw z dużego miasta, chyba najbardziej normalna postać w całej książce. Wątek kryminalny mógłby być opisany trochę obszerniej, ale i tak jest na dobrym poziomie.

"Ostre przedmioty" są dziwne i wywołują u mnie niezdrową fascynację i niepokój. Seks, alkohol, narkotyki, manipulacja, przemoc psychiczna - generalnie nie przepadam za takimi tematami, ale to jest wyjątek. Mimo wszystko bardzo lubię tę książkę, jak również inne dzieła Gillian Flynn. 5/5 - ocena może być tylko taka. Jedyną wadą jest tylko zbytnie nagromadzenie nieszczęść, co czyni całość dość nieprawdopodobną, ale potrafię przymknąć na to oko.

sobota, 25 czerwca 2016

24/2016 "Dziecięce koszmary" Lisa Gardner - recenzja


Jak silne mogą być więzy krwi i jak często zbrodnie popełniają ci, których najbardziej kochamy...
W pewien upalny sierpniowy dzień w robotniczej dzielnicy Bostonu dochodzi do brutalnej zbrodni. Ginie czterech członków rodziny, a jedyny podejrzany, ojciec i mąż, trafia w stanie śpiączki na oddział intensywnej terapii. Wszystko wskazuje na to, że próbował popełnić samobójstwo. Czy aby na pewno? Wezwana na miejsce zbrodni sierżant D. D. Warren wie jedno: ta sprawa to coś więcej, niż wskazują pierwsze znalezione dowody. 
Opis fabuły z okładki książki
Tę oraz inne książki Lisy Gardner dostałam od siostry jakoś tak dwa lata temu. Ładnie wyglądają na półce i stały sobie na niej spokojnie, aż w końcu sięgnęłam po pierwszy tom. Niestety nie mogę nazwać mojego pierwszego kontaktu z tą autorką za mega udany.


Moje sześć tomów kryminałów Lisy Gardner. Na półce wyglądają świetnie.

Główna bohaterka D. D. Warren jest bostońską policjantką z wydziału zabójstw. Zajmuje się śledztwem w dwóch podobnych sprawach - ktoś wymordował dwie rodziny, na pierwszy rzut oka niezwiązane ze sobą. Jedna nie była zbyt zamożna, ale uczciwa, integrująca się z miejscową społecznością i czynnie uczestnicząca w życiu swojej parafii. Druga to handlująca narkotykami patologia. Poza tym narracja jest jeszcze prowadzona z punktu widzenia dwóch innych kobiet: Victorii, która jest matką ośmiolatka z problemami psychicznymi oraz Danielle, pielęgniarki na dziecięcym oddziale psychiatrycznym, która sama w młodości doświadczyła traumatycznych przeżyć. Nie mam zastrzeżeń do fabuły, bo jest ciekawa i porusza interesujący, lecz mało znany temat, jakim są dziecięce choroby psychiczne. No, może w pewnym momencie autorka mocno sugeruje kto jest mordercą, przez co od razu wiadomo, że musi być to ktoś inny. Ale książka nie nudzi i potrafi trzymać w napięciu.

Największą wadą "Dziecięcych koszmarów" są ich bohaterowie, a zwłaszcza policjantka D. D. W trakcie lektury czułam się, jakbym oglądała kolorowy amerykański serial w stylu "Kości" czy któregoś CSI. Wszyscy śledczy wyglądają świetnie, są mili, absolutnie płascy i bezbarwni. Nijak nie pamiętam ich imion, bo zlali mi się w jedną masę bytującą gdzieś w tle. Pani D. D. (autorka namiętnie używa tych inicjałów, więc naprawdę nie pamiętam jak policjantka ma na imię, i czy to imię w ogóle gdzieś padło) jest dobrym detektywem i miło czytało mi się o śledztwie przez nią prowadzonym. Ale bardzo wkurzały mnie sceny z jej życia prywatnego, które sprowadzało się do prób zaciągnięcia któregoś z kolegów do łóżka. Tak to właśnie odebrałam: D. D. rozpaczliwie próbuje zaspokoić swoje potrzeby, umawia się na randki (najpierw z jednym gościem, później z drugim) i marzy tylko o tym, żeby spotkanie zakończyło się w sypialni. Niestety przez wymagające śledztwo nie znajduje na to czasu. Ja naprawdę nie odbieram bohaterce prawa do posiadania i zaspokojenia potrzeb seksualnych, ale autorka opisuje to w sposób, który bardzo mi się nie podobał. Dojrzała kobieta podniecająca się reklamą żelu intymnego? Niby normalne, ale opisane wyjątkowo żałośnie. Próbująca uwieść dopiero co poznanego gościa? Może to staroświeckie, ale nie lubię takich szybkich związków nie opartych na konkretnych podstawach i uczuciach. 

To dobra książka dla wielbicieli kryminału, ale względu na te wszystkie irytujące mnie elementy oceniam "Dziecięce koszmary" tylko na 2/5. Przeczytam pewnie kiedyś kolejne tomy, ale mam nadzieję, że będą mi się bardziej podobały.

środa, 4 listopada 2015

21/2015 "Uwikłanie" Zygmunt Miłoszewski - recenzja


W mojej pracy jest taka półka, na której stoją książki przyniesione przez pracowników. Można sobie wziąć z niej dowolną pozycję, tak jak z biblioteki. To właśnie z tej półki wzięłam "Uwikłanie". Słyszałam o filmie "Ziarno prawdy" na podstawie kolejnej powieści tego autora - że niby dobry - więc założyłam, że "Uwikłanie" też będzie niezłe...

Jest to kryminał - historia śledztwa w sprawie morderstwa, które prowadzi prokurator Teodor Szacki. Akcja dzieje się w Warszawie. Wątek kryminalny jest poprowadzony dobrze i interesująco. Ofiarą jest mężczyzna zamordowany podczas niekonwencjonalnej terapii psychologicznej. Psychologia zresztą odgrywa w książce dużą rolę. Potem pojawiają się też wątki komunistycznych służb specjalnych. które w III RP ewoluowały w coś w stylu mafii - i to także mi się podobało. 

No i tu kończę pochwały, bo reszta książki to według mnie osiąga poziom zbliżony do dna, głównie ze względu na osobę głównego bohatera. Dawno nikt nie irytował mnie tak bardzo jak prokurator Szacki. W pewnym momencie "Uwikłanie" przestaje być kryminałem, a staje się czymś w rodzaju południowoamerykańskiej telenoweli. Na początku dowiadujemy się, że nasz bohater ma żonę i dziecko, dostajemy jakieś sceny z ich życia rodzinnego - standard, wiele książek, filmów i seriali tak robi. Prokurator wkręca się w romans z młodą dziennikarką - myślałam, że ona będzie go zwodzić, próbować wyłudzić informacje o śledztwie... Ale nie, jej rola zostaje sprowadzona do ładnej i głupiej kochanki, która włóczy się z prokuratorem po modnych lokalach, a potem uprawia z nim seks. W ogóle wątek zdrady... Strasznie spłycony i nieumiejętnie poprowadzony. Właściwie nie ma powodów, dla których Szacki zdradza żonę. Chyba tylko dlatego, że mu się nudzi. Dla przykładu jest taka scena - prokurator rozmyśla na temat nocnej bielizny żony. Nie podoba mu się, że sypia w starych podkoszulkach, ale stwierdza, że jeśli zwróci jej uwagę w tej sprawie to ona każe mu kupić nową bieliznę. A jego przecież nie stać... Ale na kawki z kochanką w drogich lokalach to ma kasę. Inny przykład wybitnych rozmyślań: po dwóch spotkaniach z przyszłą kochanką (jeszcze do niczego między nimi nie doszło) Szacki boi się o przyszłość swojego małżeństwa, o utrudnione kontakty z córką.... W mordę jeża, chłopie, jeszcze nawet jej nie dotknąłeś! Kojarzycie te momenty w telenowelach, kiedy bohater zostaje sam, wstaje i ciągnie bezsensowny monolog żeby widzowie mogli poznać jego myśli? W książce pełno jest takich momentów zupełnie bezużytecznej i niepotrzebnej rozkminy. Jakże mnie to irytowało...

Według statystyk w Polsce 30% osób w związkach zdradza. Być może to oni są targetem tej książki. Bo dla mnie prokurator Szacki to irytujący dupek uważający się za nie wiadomo kogo. Gdzieś od połowy książki miałam ochotę rzucić ją w kąt i nigdy do niej nie wrócić. Zrobiłabym to, gdyby "Uwikłanie" było dłuższe, ale nie zostało mi wiele i postanowiłam je dokończyć. Chociażby po to, żeby zobaczyć zakończenie śledztwa. Nawet to niezbyt wyszło autorowi - mam wrażenie, że  jest ono za mocno pokręcone.        

poniedziałek, 21 września 2015

5/2015 "Miasto i miasto" China Miéville - recenzja


Bardzo klimatyczny kryminał osadzony w nietypowej scenerii. Rzecz dzieje się w dwóch przenikających się miastach, istniejących w tym samym miejscu gdzieś w Europie południowo - wschodniej. Bezpośrednie przechodzenie z jednego do drugiego jest zabronione. Oryginalne tło i śledztwo w sprawie zabójstwa prowadzone przez doświadczonego policjanta sprawiają, że książkę czyta się dobrze. 

Nigdy wczesniej nie czytałam takiego połączenia kryminału i sf, dlatego też ciężko było mi ocenić tę książkę. "Miasto i miasto" zostało obsypane licznymi nagrodami, ale nie uważam, żeby było dziełem wybitnym, raczej takie 7/10, ale taka mocna siódemka. Z pewnością jest to jednak coś innego i wartego uwagi. Przeczytajcie, a sami przekonacie się o jego wyjątkowości.