Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Peter Watts. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Peter Watts. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 13 kwietnia 2017

17/2016 Echopraksja, Peter Watts


Zbliża się XXII wiek. Jest to świat, w którym ci, co odeszli, wysyłają żywym pocztówki z Nieba, wierni wprowadzają się w ekstazę religijną, dokonując rewolucji w nauce; w którym genetycznie zrekonstruowane wampiry rozwiązują problemy nierozwiązywalne dla zwykłych ludzi, a żołnierze mają w głowie przełącznik trybu zombie, odcinający im samoświadomość podczas walki. A wszystko to monitoruje obca inteligencja, które nie zamierza się ujawnić. 
Daniel Brüks jest żywą skamieliną, biologiem terenowym w świecie, gdzie biologia się zinformatyzowała; jest marionetką wykorzystaną przez terrorystów do zabicia tysięcy ludzi. Ukrywa się na pustyni w Oregonie, odwróciwszy się plecami do ludzkości, rozpadającej się z każdą sekundą na odrębne podgatunki. Jednakże którejś nocy budzi się w oku cyklonu, który wywróci cały świat do góry nogami.  
Uwięziony na pokładzie statku lecącego do środka Układu Słonecznego, po lewej stronie ma dręczonego tęsknotą żołnierza, którego obsesją są szeptane wiadomości od dawno zmarłego syna. Po prawej – panią pilot, tropiącą człowieka, którego przysięgła zabić na miejscu. W cieniach za jego plecami czai się wampirzyca ze świtą zombie-ochroniarzy. Przed sobą zaś mają garstkę mnichów w szponach religijnego uniesienia, prowadzącą ich na spotkanie z czymś, co nazwali Aniołami z asteroid. Na tej pielgrzymce Daniel Brüks, ludzka skamieniałość, stanie oko w oko z największym przełomem ewolucyjnym od powstania rozumu.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Zabrałam się za Echopraksję wkrótce po powtórce Ślepowidzenia, i to był dobry ruch. Obawiam się, że dłuższa przerwa mogłaby mnie zniechęcić. Kontynuacja to również twarde i ciężko przyswajalne science fiction, jednak zmieniło się trochę moje podejście: tym razem nie próbowałam uwierzyć we wszystko, co napisał autor i nie traktowałam książki jak poważnej próby przewidzenia przyszłości. Spróbowałam skupić się raczej na fabule i przyjąć więcej elementów po prostu na wiarę.

Wiara jest też istotnym elementem tej książki. Autor zadał czytelnikom wiele pytań o istnienie bądź nieistnienie boga, jego ewentualną naturę, granice nauki, dalszą ewolucję ludzkości... Przy ewentualnym drugim czytaniu Echopraksji na pewno wyłapałabym ich więcej. Wszystko to oczywiście ma podstawy w istniejących teoriach naukowych lub w całkiem prawdopodobnych hipotezach. Tu duże brawa dla Petera Wattsa, który znowu odwalił kawał dobrej roboty.

Postaci były całkiem udane, zwłaszcza główny bohater Daniel zaimponował mi swoim uporem i hartem ducha. Uwikłał się w dziwną i niebezpieczną historię, był otoczony przez o wiele bardziej zaawansowane umysły, ale pomimo tego nie zaprzestał obserwacji i badań - końcu cały czas był naukowcem. Jego towarzysze podróży również są dobrze napisani, a dzięki postaci ojca Siriego Keetona mamy bezpośredni związek ze Ślepowidzeniem. A wampirzyca Valerie to mistrzostwo absolutne - jeszcze nie spotkałam w literaturze tak bardzo nieludzkich, pierwotnych i niebezpiecznych wampirów jak u Wattsa. Obdarł te mityczne stwory z całego romantyzmu i zostawił tylko grozę i mordercze instynkty ledwo kontrolowane przez potężny umysł. Wolę raczej takie bardziej przystępne wampiry, chociażby w stylu Anne Rice, ale doceniam tę niebanalną konwencję.

Generalnie tę książkę czytało mi się lepiej od poprzedniczki, ale mam jedno wielkie zastrzeżenie: fabuła i zakończenie. Na początku jest ok, ale końcówka mocno mnie rozczarowała, bo w sumie prowadzi donikąd.. Mam wrażenie, że cała Echopraksja powstała tylko po to, żeby autor miał gdzie zadać swoje pytania i snuć egzystencjalne rozważania. A ja lubię proporcje odwrotne, kiedy ta cała warstwa filozoficzna zmuszająca czytelnika do myślenia jest częścią fabuły i naturalnie z niej wynika. Po dwóch powieściach stwierdzam, że twórczość Wattsa jest dla mnie zbyt przekombinowana i lepiej będzie, jeśli dam sobie z nią spokój. 3/5.

piątek, 24 marca 2017

14/2017 Ślepowidzenie, Peter Watts


W 2082 ludzkość dowiaduje się o istnieniu obcej cywilizacji: rój niewielkich sond obserwacyjnych otoczył Ziemię i uległ spaleniu w atmosferze. Przypadkowo zostaje wykryty zmierzający w stronę Ziemi statek kosmiczny. Na jego spotkanie zmierza ziemska ekspedycja na pokładzie statku kosmicznego „Tezeusz”, którego kapitanem jest wampir. W Obłoku Oorta, ponad płaszczyzną ekliptyki, napotykają olbrzymi pojazd obcych identyfikujący się jako „Rorschach”.
Opis fabuły: wikipedia. 
Jest to moje drugie podejście do tej książki, po raz pierwszy przeczytałam ją ponad trzy lata temu. Wtedy nie byłam nią specjalnie zachwycona, chociaż przecież Ślepowidzenie zdobyło wiele branżowych nagród literackich. Teraz odbiór powieści trochę mi się zmienił, pewne elementy doceniam bardziej, ale co do niektórych wciąż nie jestem przekonana.

Tym, co podoba mi się najmniej, są retrospekcje z Ziemi dotyczące życia głównego bohatera Siriego Keetona i historia jego związku z kobietą. Przez tę miłość nie mogę patrzeć na  niego inaczej niż jak na ostatniego palanta, gdyż w stosunku do swojej dziewczyny zachowywał się on strasznie nie fair i nie widział w tym nic złego. Owszem, Siri ma wycięte pół mózgu i przez to jest inny, ale mógł nie angażować się w związek skoro wiedział, że nie będzie w stanie dać szczęścia swojej partnerce. Nie kupuję też wizji życia za te sześćdziesiąt parę lat, autor poszedł tu w stronę technologicznego ekstremum.

Jednak główną osią fabularną powieści jest pierwszy kontakt z istotami pozaziemskimi. To stały numer w repertuarze literatury science fiction, ale ja niezmiennie lubię ten motyw. Obcy w Ślepowidzeniu są naprawdę obcy i pomimo badań tak naprawdę nic o nich nie wiemy. Nie ma żadnych jednoznacznych danych, wszystko to tylko spekulacje solidnie oparte o przeróżne naukowe teorie i hipotezy. Tutaj brawa dla autora, gdyż odwalił on naprawdę kawał solidnej roboty aby swoją powieść mocno osadzić na faktach. Dołączył nawet do książki krótki dodatek, który wyjaśnia część zawartych w niej naukowych zagadnień, oraz spis źródeł - w razie, gdyby jakiś dociekliwy czytelnik zechciał poszerzyć swą wiedzę.

Przy drugim czytaniu Ślepowidzenia zwróciłam większą uwagę na jego filozoficzny aspekt, a dokładnie na rozważania o inteligencji i samoświadomości. Dobre sf powinno zmuszać do myślenia, i tu właśnie tak się dzieje. Ale dlaczego umknęło mi to za pierwszym razem? Ano dlatego, że książka napisana jest strasznie trudnym i mało przystępnym językiem. Nie da się jej czytać ot, tak sobie, ona potrzebuje całej naszej uwagi. Do tego dochodzi jeszcze wspominane już przeze mnie mnóstwo naukowych teorii, które miejscami ocierają się już o technobełkot.

Nie znam innych książek tego autora (chociaż mam zamiar wkrótce przeczytać Echopraksję, która jest kontynuacją omawianego przeze mnie Ślepowidzenia), ale raczej nie jest on mistrzem słowa pisanego i myślę, że bardziej utalentowany autor napisałby tę powieść o wiele przystępniej. Poza tym boli mnie niewykorzystanie potencjału wampira Jukki Sarastiego, to mogła być taka świetna postać... W każdym razie moja ocena to 3/5. W swoim podgatunku hard sf może i jest to dzieło wybitne, ale dla mnie, takiego przeciętnego czytelnika, jest jednak zbyt twarde. Polecam, ale jedynie fanatykom gatunku.