Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Magdalena Kozak. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Magdalena Kozak. Pokaż wszystkie posty

sobota, 8 sierpnia 2020

17/2020 Młody, Magdalena Kozak (Wampiry w ABW tom IV)

Czasem okazuje się, że osiągnąć szczyt marzeń, to dopiero początek prawdziwych kłopotów.  Od kiedy Vesper został lordem, na jego głowę spadają same problemy.

I nie chodzi tylko o to jak wykarmić i opłacić własny ród. Także droga do współpracy z pozostałymi wampirzymi lordami, o sięgającym setek lat doświadczeniu, nie jest dla młodego ex-nocarza usłana krwistymi różami. Na szczęście świat sam domaga się rodu Inanitów. Tych, którzy nie są ani dobrzy, ani źli. 

Kiedy potrzebę tę odczuje boleśnie cała wampirza społeczność, gdy niepewność, czy najgroźniejsi wrogowie faktycznie czyhają na zewnątrz wampirzych klanów, zatruje pobratymczą krew, karty rozdawać będą Ci, którzy nawet wśród wampirów potrafią stać się mrocznymi cieniami. I nic już nie będzie takim jak było...  

Opis fabuły: lubimyczytac.pl 

Po takim sobie trzecim tomie tej serii nie oczekiwałam niczego nadzwyczajnego. Może stwierdzenie, że zostałam mile zaskoczona, byłoby przesadą, ale Młody i tak wydaje się być książką nieco lepszą i trochę mniej przewidywalną niż jej poprzedniczki. Nie żeby była to historia wolna od bardzo tanich chwytów mających spotęgować napięcie, albo patosu tego rodzaju, który tylko mnie bawi zamiast wzruszać, ale czytało mi się ją całkiem dobrze, a to jest przecież najważniejsze.

Nie ma się tu za bardzo nad czym rozpisywać, bo i historia jest prosta: nowy wampirzy lord musi sobie jakoś poradzić wśród starych (bardzo starych) wyg, które nie są zbytnio zadowolone, że ktoś śmiał się wtrącić do ich wypracowanego przez stulecia układu sił. Wampirzy władcy mają też poważniejsze zmartwienia: wrogów wewnętrznych i zewnętrznych. I tak się składa, że ten bezczelny gówniarz jest całkiem użyteczny w walce z nimi, więc jednak trzeba będzie z nim jakoś współpracować. Ta prosta fabuła trzyma się jednak kupy. Gdyby tylko autorka dopracowała kilka scen i wycięła z nich tani dramatyzm... To nie Gra o tron, wiadomo więc, że kilka głównych postaci nie może sobie ot, tak głupio umrzeć w środku książki. Ani na chwilę nie uwierzyłam, że coś im grozi, więc ich górnolotne deklaracje wygłaszane w oczekiwaniu na nieunikniony koniec tylko mnie rozśmieszyły.

Mam wrażenie, że Magdalena Kozak mimo wszystko trochę rozwinęła się pisarsko, albo po prostu miała na tę książkę lepszy pomysł niż na poprzednią trylogię, bo widzę tu więcej ładu i składu, a mniej płaczliwych wewnętrznych monologów i dłużyzn, które można byłoby spokojnie wyciąć bez szkody dla fabuły. To dobrze wróży na przyszłość, chociaż nie jestem pewna, czy chcę sięgać po inne pozycje jej autorstwa. Ta najświeższa, Minas Warsaw, wstępnie mnie zainteresowała, ale po zapoznaniu się z kilkoma recenzjami entuzjazm minął.

Mam również wrażenie, że oceniam te książki za wysoko, ale nic na to nie poradzę: są wampiry, jest zabawa. Jednak jakieś standardy utrzymać trzeba, więc daję Młodemu 4/5 z zaznaczeniem, że uważam go za najlepszą część historii wampira Vespera. 

Recenzja tomu I - Nocarz
Recenzja tomu II - Renegat
Recenzja tomu III - Nikt

środa, 21 sierpnia 2019

18/2019 Nikt, Magdalena Kozak (Wampiry w ABW tom III)


Czasami trzeba po prostu być NIKIM, by coś znaczyć. 
Dla Vespera nie ma już miejsca ani pośród nocarzy, ani renegatów. Zasady rządzące światem wampirów runęły w obliczu nowego zagrożenia. Ludzkość otwiera oczy...  
W starciu z ogarniętymi religijnym szałem watykańskimi, nocarze są bezradni. Nie potrafią zabijać ludzi. Jedyny ratunek w renegatach i ich przerażającym instynkcie drapieżców. Ale nie! Ciemna strona Nocy nie rozmawia z Jasną! Krwawe akcje jednostek specjalnych to początek rozpaczliwej walki o przetrwanie.  
Dawni towarzysze broni przeklęli Vespera. Jednak nawet na dnie rozpaczy, pośrodku morza nienawiści i w bagnie pogardy może zakiełkować ziarno nadziei. Koniec może być także początkiem... 
Opis z lubimyczytac.pl
Po roku przerwy powróciłam do tej polskiej serii o wampirach, która dała mi wiele radości. Ten tom miał być pierwotnie zakończeniem trylogii, ale autorka postanowiła dopisać jeszcze czwarty, który też oczywiście przeczytam. Niestety Nikt nie dorównał poziomem poprzednim częściom, ale nie było tragedii. Mam jednak wrażenie, że tak historia lepiej sprawdziłaby się jako dylogia  - zakończenie trzeciej części byłoby wtedy epilogiem.

Mama wrażenie, że autorka miała mocny pomysł właśnie na samo zakończenie, ale tak średnio wiedziała czym wypełnić resztę książki, więc fabuła nie jest płynna, a Vesper użala się nad sobą o wiele za długo - aczkolwiek i tak było to zabawne. Finał książki jest mega przewidywalny, ale pasuje idealnie. Mam wrażenie, że jakikolwiek inny wybór fabularny byłby bez sensu. Główne starcie zbrojne też wywołało kilka uwag krytycznych. Walka na wydmach z użyciem magii nie wyszła aż tak fajnie, Magdalena Kozak zdecydowanie lepiej radziła sobie z opisywaniem zwykłych strzelanin w industrialnych lokacjach.

Ale największą wadą powieści jest to, jak zostały w niej potraktowane postaci kobiece (wszystkie dwie, normalnie oszałamiająca liczba). Obie są tu płaczącymi mamejami uwikłanymi w wątki miłosne, które nie mają żadnego znaczenia dla fabuły i spokojnie można byłoby je wyciąć. I co najgorsze - za jedną z pań decyzję odnośnie wyboru partnera podejmuje główny bohater, bo przecież on wie lepiej, co będzie dla niej najlepsze - jakże ja nienawidzę tego typu rozwiązań fabularnych.

Z tych względów Nikt dostanie ode mnie 3/5, czyli o jeden punkt mniej niż poprzednie części. Było lekko i zabawnie, ale bez mięsistej fabuły, która wypełniłaby te ponad trzysta stron. Nie skreślam jednak serii, bo mało jest ciekawych rzeczy o wampirach, a po polsku to już w ogóle, więc kiedyś na pewno przeczytam tom czwarty.

Recenzja tomu I - Nocarz
Recenzja tomu II - Renegat

środa, 1 sierpnia 2018

22/2018 Renegat, Magdalena Kozak (Wampiry w ABW tom II)

Kiedyś Jerzy Arlecki, nowy nabytek Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nie chciał wierzyć w wampiry, ani tym bardziej w ich doborową jednostkę, chroniącą ludzi przed spragnionymi świeżej krwi renegatami. Kiedy jednak sam obudził się dla Nocy przysięgał i sobie i innym, że zawsze będzie po stronie tych dobrych i prawych. Czy zdoła dotrzymać swojej przysięgi? 
Ranny Vesper trafia w ręce renegatów, ci zaś próbują utrzymać go przy życiu. Młody nocarz jest przecież legendą, jest tym, który ośmielił się dokonać zamachu na samego Lorda Ultora. Renegaci nie mogą dopuścić, by zmarł w skutek odniesionych ran, poją go więc prawdziwą krwią. Vesper staje się pełnowymiarowym wampirem, uzależnionym od ludzkiej krwi. 
Życie w szeregach dotychczasowego przeciwnika stanowi nie lada wyzwanie. Dla jednych jest zdrajcą i mordercą, dla innych wrogiem, dla jeszcze innych niepokonanym desperado… 
Jak Vesper odnajdzie się w nowej roli? Kto kłamie a komu można zaufać, gdzie kończy się dobro a zaczyna zło? Sytuacja wydaje się bez wyjścia. Starzy przyjaciele dyszą żądzą zemsty, nowi przyjaciele to tak naprawdę starzy wrogowie, a ponad wszystkim stoją piękna kobieta i wielka polityka.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Powyższy opis dobrze streszcza fabułę tomu pierwszego oraz przybliża sytuację z tomu drugiego nie wyjawiając za wiele, ale ja niestety muszę przejść do szczegółów, więc uczciwie ostrzegam: będą spoilery.

Po pierwsze: muszę się do czegoś przyznać. W trakcie czytania Nocarza nabrałam się na nocarską propagandę. Okazało się, że Lord Ultron wiele ukrywał przed swoimi podopiecznymi, a w niektórych kwestiach perfidnie kłamał. Nieźle też wykorzystywał młode wampiry i robił im wodę z mózgu. Paradoksalnie u renegatów panowała większa wolność. Prawdziwe ludożerne wampiry nie są też aż tak uzależnione od krwi jak ćpuni od mocnego towaru. Przez jakiś czas mogą się powstrzymywać, jedni krócej, inni dłużej, ale są w stanie jako tako funkcjonować bez rozrywania gardła każdego napotkanego człowieka. Cieszę się, że obie strony konfliktu nabrały odcieni szarości, bo zawsze lepiej czyta się skomplikowaną opowieść niż zwykłą walkę tych dobrych z tymi złymi. Oczywiście domyślałam się, że renegaci nie będą dokładnie tacy, jakimi przedstawia ich Ultron, ale i tak spodziewałam się krwiopijców, którym bliżej do horrorów niż do fantastyki. Zostałam zaskoczona i bardzo się z tego cieszę, bo w innych kwestiach książka jest bardzo przewidywalna - co nie jest w tym przypadku wadą, akurat w Renegacie przewidywalność dostarczyła mi tylko więcej rozrywki.

Obserwowanie wewnętrznych rozterek Vespera ze świadomością, że w końcu przegra każdą walkę i złamie wszystkie obietnice było dla mnie bardzo zabawne. Nigdy nie zabiję człowieka, będę nienawidzić wszystkich renegatów, przy najbliższej okazji wrócę do swoich - no jakoś mu się to nie udało. Potem przy końcu, gdy renegaci wyjawiają Vesperowi swój Wielki Zły Plan, też jest wiadomo, że doniesie o nim nocarzom (w sumie każdy, który zachował jeszcze odrobinę moralności, by to zrobił, bo plan naprawdę jest Zły i Wielki), chociaż nie wiem po cholerę robił to osobiście. Chyba jednak wiem: tylko po to, żeby dać się złapać i zrobić grunt pod wydarzenia z następnego tomu.

Dwa elementy, które najbardziej chwaliłam w pierwszym tomie: humor i dobrze oddane realia, nie zawodzą również w Renegacie. Cieszy mnie zachowanie wysokiej formy, bo lubię tak sprawnie napisane książki, które czyta się dobrze i lekko. Moim zdaniem ta książka ma tylko jedną poważniejszą wadę, a jest nią brak ciekawych postaci kobiecych. Są niby dwie wampirzyce, z czego jedna jest bardzo istotna dla fabuły, ale obie są napisane dość przeciętnie. Cóż, jeśli autorka nie potrafi stworzyć interesującej bohaterki, to właściwie lepiej, że skoncentrowała się na bohaterach.

Renegat dostanie ode mnie taką samą ocenę jak Nocarz, czyli 4/5. Drugi tom utrzymał wysoką jakość pierwszego, co daje nadzieję na równie dobre zakończenie trylogii i ten czwarty, dodatkowy, z dalszymi losami Vespera (cóż, zrobiłam sobie trochę spoilerów). Książki Magdaleny Kozak są dla mnie świetną rozrywką i będę je polecać wszystkim znajomym, którzy chociaż trochę lubią fantastykę i wampiry.

Recenzja tomu I - Nocarz

czwartek, 26 kwietnia 2018

11/2018 Nocarz, Magdalena Kozak (Wampiry w ABW tom I)


Praca w służbach specjalnych niektórych może pociągać, innych odstraszać. Wiadomo — stres, narażanie życia i jeszcze obowiązek, który każe trzymać język za zębami. Nie jest łatwo. Ale dla niektórych to sposób na życie. Dzięki ciągłej dawce adrenaliny we krwi czują, że istnieją. Taką drogę wybrał również bohater książki Magdaleny Kozak. Służbie dla Ojczyzny gotowy był poświęcić wszystko. Dostał nowe życie, nową tożsamość, nową misję. Trafił do tajnej jednostki ABW, która pod przykrywką standardowych działań zajmowała się walką z Renegatami — groźnym rodem wampirów. Stosując coraz nowsze i brutalniejsze metody, Renegaci pozyskiwali świeży, życiodajny pokarm i niebezpiecznie szybko powiększali swoje szeregi. Vesper stanął przed wyborem: ile można poświęcić dla obrony innych, ofiarować własne życie? A co będzie, jeśli wówczas sam zostanie wampirem?  
Książka Magdaleny Kozak przedstawia intrygującą wizję polskiej rzeczywistości, w której rozgrywają się rzeczy, o jakich zwykłym obywatelom nawet się nie śniło. Nic w tej książce nie jest jednoznaczne, nawet dobro. Żaden bohater nie jest jednowymiarowy. Ta historia na pewno cię zaskoczy. 
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Pierwszy raz usłyszałam o tej książce kiedy ktoś z internetu spytał mnie, czy to właśnie z niej wzięłam swój sieciowy pseudonim. Szybko to sprawdziłam, bo twórczości Magdaleny Kozak nie znałam, a mój nick wymyśliłam sama w oparciu o łacińskie słowo vesperum oznaczające wieczór. Czytam więc o Nocarzu i co widzę? Że to historia o Vesperze, wampirze w służbach specjalnych. Obraziłam się na tę książkę, bo kiedyś sama wymyśliłam opowiadanie z podobnym motywem: była tam wampirzyca Vespera - modelka i wampir Jan - agent, którzy razem walczą ze Złą Ruską Mafią. Zaczęłam nawet je kiedyś pisać i zamieszczać na innym blogu, ale w końcu porzuciłam ten pomysł, bo zaczął wydawać mi się beznadziejny. Postaci jednak zostały i jeszcze czasem lubię sobie wymyślać historyjki z nimi w rolach głównych.

Miałam więc głupi uraz do Nocarza i jakoś nie mogłam się za niego zabrać, chociaż uwielbiam wampiry i wiedziałam, że w końcu się z nim zapoznam. Książka czekała więc na swoją kolej, ale teraz postanowiłam po nią sięgnąć. I jestem pod wielkim wrażeniem tego, jak dobrze autorce udało się wykreować swoje wampiry (chociaż wiadomo, że nie są tak dobre jak moje ☺). Widzę tu mnóstwo zapożyczeń z Wywiadu z wampirem, ale to dobrze, bo jak coś kopiować, to tylko od najlepszych. Wampiry z Nocarza są wrażliwe na światło słoneczne, mają pewne moce parapsychiczne, odczuwają głód krwi (chociaż ci dobrzy nauczyli się go zaspakajać syntetycznym odpowiednikiem). Robią też odpowiednie wrażenie na ludziach: są szybsze, silniejsze, przerażające. Zwykły śmiertelnik nie ma z nimi szans. Z drugiej strony są jednak wrażliwe i uczuciowe. W oddziale specjalnym głównego bohatera istnieje prawdziwa wspólnota, braterstwo. Jest chemia pomiędzy Vesperem a jego bezpośrednim przełożonym, tak silna, że niektórzy mogą dopatrzeć się tam wątku gejowskiego - dla mnie to raczej relacja mistrz-uczeń. Wszyscy nocarze (te dobre wampiry) uwielbiają swojego stwórcę Lorda Ultora, i to do tego stopnia, że daliby się za niego pokroić, a gdyby kazał skakać, to spytaliby tylko jak wysoko. Rozumiem oddanie i wierność przywódcy rodu, ale tutaj jest to podkręcone do maksimum i nocarze zachowują się niemalże jak psychofani. Dziwne to trochę, ale pasuje do konwencji książki.

Jedyne, do czego mogę się przyczepić u tych wampirów, to ich organizacja w klany oraz wpływ prawdziwej krwi. Autorka dzieli wąpierze na kilka rodów, ale są one tak strasznie schematyczne i pobieżnie opisane, że tak naprawdę niewiele wnoszą - przynajmniej na tym etapie opowieści. Druga sprawa to ta nieszczęsna krew. Prawdziwa, ludzka działa na wampiry jak narkotyk, a to za sprawą znajdujących się w niej hormonów. Najlepiej więc, jeśli ofiara przed ugryzieniem będzie przestraszona albo podniecona, wtedy odjazd będzie większy. Zwykła krew uzależnia, więc konflikt pomiędzy wampirami chcącymi pić syntetyk a renegatami nadal polującymi na ludzi rozegrany jest na zasadzie normalni vs. nie chcący porzucić swojego nałogu ćpuni. Myślę, że bez szkody dla fabuły można byłoby wykreślić te uzależniające właściwości krwi, wtedy wampirzy konflikt mógłby nabrać więcej głębi: postępowcy chcący żyć w zgodzie z ludźmi kontra tradycjonaliści zabijający śmiertelników bo chcą i mogą to robić.

Główny bohater jest takim całkiem zwyczajnym facetem, który startuje do ABW, bo ma dość nudnego życia przedstawiciela farmaceutycznego. Już samo dostanie się do tej agencji byłoby dla niego dużym wydarzeniem, a tu doszła do tego jeszcze przemiana w wampira i zupełnie nowy, dotąd ukryty świat. Vesper, już jako wampir, ochoczo rzuca się w wir nowych obowiązków i radośnie wykonuje rozkazy. Jednak przy jego szkoleniu popełniono błąd i teraz przez niektórych postrzegany jest tako ten niepewny i skłonny do zdrady - jakiś konflikt być musi. Postać Vespera nie jest może najlepszym i najbardziej skomplikowanym bohaterem literackim, ale czyta się o nim całkiem dobrze. Podobnie jest z fabułą powieści, która opiera się na schemacie: informacja o zagrożeniu - plan akcji - akcja właściwa - usuwanie niepożądanych skutków akcji. Na pierwszy rzut oka bohater i fabuła Nocarza wyglądają sztampowo i przeciętnie - ot, zwykła, prosta rozrywka jakich wiele, tylko ten wampiryzm jako tako się wyróżnia. Ale są takie dwa punkty, które sprawiają, że to dobra rozrywka: humor i świetne rozeznanie autorki w opisywanych tematach.

Pod względem humoru Nocarz nie jest typowy. W niczym nie przypomina chociażby twórczości Andrzeja Sapkowskiego - w Wiedźminie czy w Trylogii husyckiej są takie miejsca, w których zawsze, ale to absolutnie zawsze wybucham śmiechem, niezależnie od tego, który raz już czytam te książki. Nie ma też postaci typowego śmieszka, któremu ciągle coś się przytrafia, a jego pojawienie rozładowuje sytuację. Tutaj od pierwszych stron miałam wrażenie, iż ta książka nie jest na serio, nie stara się być poważną opowieścią o mrocznych wampirach, ale gra ze mną jako czytelnikiem. Nie da się czytać tych scen, w których bohater (jeszcze jako człowiek), jest przekonany, że koledzy z nowej pracy tylko go wkręcają z tymi wampirami, i musi to jakoś przetrzymać, bo pewnie każdemu nowemu wkręcają podobne kity, bez uśmiechu na ustach. Albo tych wszystkich docinków słownych, którymi obrzucają się członkowie oddziału nocarzy. Czy też wzajemnych animozji i zazdrości pomiędzy różnymi ludzkimi i wampirzymi formacjami. A już w ogóle najlepsze są już wcześniej przeze mnie wspomniane relacje pomiędzy Lordem Ultronem i jego dziećmi, wpatrzonymi w niego jak w obrazek.

Drugim mocnym plusem tej książki są świetnie oddane realia. Poczytałam sobie trochę o autorce i okazało się, że hobby Magdaleny Kozak są militaria, a ona sama ma przeszkolenie wojskowe i brała udział w zagranicznych misjach. I uwierzcie mi, to widać. Wszelkie opisy ekwipunku, planowania akcji, czy nawet głupiego strzelania z karabinu są tak profesjonalne, że od razu widać, że autorka zna się na rzeczy, a nie tylko wyobraża sobie, że tak to wygląda. Stąd też ten branżowy wojskowy humor, który tak bardzo mi się podobał. Nie wymagam od pisarzy, żeby pisali jedynie o tym, na czym dobrze się znają i zajmują się na co dzień, bo w końcu są to twórcy, nie tylko odtwórcy, ale dobry reaserch i konsultacje ze specjalistami zawsze są mile widziane.

Nocarz nie jest idealny. Są sceny, które całkowicie bym wyrzuciła, kilka wątków trochę zmieniła, ale i tak świetnie się przy nim bawiłam i pochłonęłam go w kilka godzin. Myślałam nad tym, by przeczytać kolejne tomy od razu, ale postanowiłam dać sobie czas, porozmyślać trochę nad tym uniwersum. Nie było to łatwe, bo Nocarz kończy się spektakularnym (aczkolwiek przewidywalnym) cliffhangerem, po którym czuje się niemalże przymus sięgnięcia po kontynuację. Ale ja jestem twarda, kilka tygodni odczekam, a moja ocena Nocarza to 4/5.