Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Robert Galbraith. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Robert Galbraith. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 18 lutego 2020

5/2020 Zabójcza biel, Robert Galbraith


Prywatny detektyw Cormoran Strike i jego współpracowniczka Robin Ellacott walczą o odkrycie prawdy w nowej sprawie. Do biura, w którym urzędują, przychodzi młody człowiek imieniem Billy z prośbą o pomoc w zbadaniu zbrodni, której – jak sądzi – był świadkiem w dzieciństwie. Młodzieniec najwyraźniej cierpi na zaburzenia psychiczne, nie pamięta też zbyt wielu szczegółów, ale jest w nim i w jego historii coś szczerego, dlatego Strike jest głęboko zaniepokojony tym, co słyszy. Zanim jednak uda mu się wyciągnąć z chłopaka więcej informacji, ten wybiega z gabinetu w panice. 
Próbując wyjaśnić opowieść Billy’ego, Cormoran Strike i Robin Ellacott – kiedyś jego asystentka, a obecnie współpartnerka w interesach – idą krętym tropem, który prowadzi ich przez boczne uliczki Londynu do wewnętrznego kręgu w Parlamencie i pięknego, ale złowieszczego dworku na dalekiej wsi. 
Nie dość, że śledztwo przypomina labirynt zagadek, to na dodatek prywatne życie Strike’a bardzo się skomplikowało. Odkąd zyskał sławę jako prywatny detektyw, nie może już działać zakulisowo, tak jak kiedyś. Co więcej, jego relacje z Robin, która jest teraz nieoceniona w prowadzeniu działalności, są dużo bardziej napięte, a osobiste stosunki między nimi – o wiele bardziej zawiłe.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Czwarta już część serii o detektywie Cormoranie Strike'u i jego wspólniczce Robin Ellacott jest bardzo udana i nieudana jednocześnie. Jeżeli chodzi o samą zagadkę kryminalną, to jest ona najlepsza w całej serii. W kryminale to bardzo ważne, bo w końcu po to się je czyta, żeby poznać kulisy zbrodni i wytypować sprawcę. Są też inne elementy książki, z którymi nie było już tak kolorowo.

Zanim zacznę narzekać, wrócę na chwilę do głównego elementu Zabójczej bieli. Początkowo główni bohaterowie prowadzą śledztwo w sprawie szantażu znanego polityka, co jest miłą odmianą po wszystkich morderstwach z poprzednich tomów. Oczywiście trup też pada, ale nieco później. Na owo śledztwo składa się głównie mnóstwo rozmów i szukania informacji w internecie, czyli taka typowa detektywistyczna robota, urozmaicona nieco pracą pod przykrywką. A żeby nie było tak prosto, to pojawia się bardzo tajemnicza sprawa rzekomego morderstwa dziecka sprzed lat, w jakiś sposób powiązana z szantażowanym klientem... I prawie cała ta zagadka bardzo mi się podobała, a książka przez jakieś 3/4 trzymała w napięciu. Prawie, bo ostateczne rozwiązanie jednak nieco rozczarowuje - zwłaszcza mega stereotypowa przemowa głównego złego, w której wyjaśnia swoje motywy.

No i jest jeszcze wątek obyczajowy obejmujący życie prywatne Cormorana i Robin. Z jednej strony dobrze ich już znam i lubię, więc śledzenie ich życia uczuciowego jest interesujące, ale w tym tomie te wątki zajmują chyba z połowę książki... Jak dla mnie to było dużo i czasem czułam się, jakbym przez przypadek czytała jakąś obyczajówkę. Nie było aż tak źle, żeby rzucić książkę i wziąć coś innego, ale mimo wszystko miłosne perypetie nie są czymś, co szczególnie lubię, i wolałabym, żeby pozostały na drugim, a nawet trzecim planie. Na szczęście Robin w końcu uświadomiła sobie to, co my wiemy już od pierwszego tomu, i jej życie miłosne wreszcie zacznie iść w dobrym kierunku - niekoniecznie w ramiona Cormorana, ale oby jak najdalej od Matthew.

Dam Zabójczej bieli 4/5, chociaż to będzie taka słabsza czwórka. Mimo mocnych stron jest tu za dużo romansu, a i jak wspominałam wcześniej, samo rozwiązanie sprawy detektywistycznej pozostawiło u mnie lekki niedosyt. Książka czyta się całkiem dobrze i sprawdza się jako część serii, ale jednak mam wrażenie, że mogło być lepiej.

Recenzja Wołania kukułki (I tom)
Recenzja Jedwabnika (II tom)
Recenzja Żniw zła (III tom)

środa, 31 maja 2017

29/2017 Żniwa zła, Robert Galbraith


Robin Ellacott dostaje przesyłkę, w której z przerażeniem odkrywa odciętą kobiecą nogę. Jej szef, prywatny detektyw Cormoran Strike, zachowuje zimną krew. Spotkał już w życiu ludzi zdolnych do niewyobrażalnego okrucieństwa. Policyjne śledztwo skupia się na mężczyźnie, w którego winę Strike wątpi. Detektyw i jego asystentka biorą sprawy w swoje ręce i zagłębiają się w zdegenerowaną psychikę pozostałych podejrzanych. Czas nagli, gdyż dochodzi do kolejnych zatrważających aktów przemocy... 
Żniwa zła to trzeci tom cyklu o prywatnym detektywie Cormoranie Strike'u o jego asystentce Robin Ellacott. Piekielnie zmyślny kryminał, ale też wciągająca historia mężczyzny i kobiety, którzy znaleźli się na rozdrożu w życiu zawodowym i prywatnym.
Opis z okładki książki.
Żniwa zła. Zła to jestem ja, na cały ten wątek miłosny Robin i jej narzeczonego. Ależ mnie to irytowało! Ile można wytrzymać z gościem, który jest zazdrosny, wiecznie niezadowolony i nie potrafi poszanować potrzeb swojej kobiety? Cieszyłam się, kiedy wreszcie się rozstali, ale oczywiście musiała w końcu mu wybaczyć... Obraziłam się na książkę i odłożyłam ją na dwie godziny. Dobrze, że nie czytam romansów, bo gdyby chociaż w co drugim z nich jakiś bohater albo wątek tak mnie irytował, to czytanie szybko stałoby się mordęgą, a nie przyjemnością.

No to się wygadałam, teraz mogę przejść do normalnej recenzji. W trzecim tomie cyklu prywatny detektyw Cormoran Strike i jego sekretarka Robin muszą zmierzyć się z bardziej osobistym zagrożeniem. Ktoś przysłał do agencji odciętą nogę młodej kobiety, a Strikę od razu wytypował czterech gości, z którymi miał kiedyś na pieńku, a którzy byliby zdolni do czegoś takiego. Śledztwo opiera się głównie na sprawdzeniu wszystkich czterech podejrzanych, a są oni całkiem niezłymi psycholami. Przy okazji na jaw wychodzi wiele szczegółów z przeszłości Cormorana i Robin. Kryminalna zagadka to mocny punkt fabuły (niestety jest przeplatana tym wkurzającym romansem). Przyznaję. że nie wytypowałam mordercy, pomimo wielu podrozdziałów prowadzonych z jego punktu widzenia (oczywiście bez ujawnienia tożsamości). Ale też autorka - przypominam, że książka została napisana przez J. K. Rowling, Robert Galbraith to tylko pseudonim - zrobiła wszystko, żeby utrudnić zadanie czytelnikowi.

Zaskoczyła mnie ilość brutalności i przemocy, czegoś takiego nie było w poprzednich częściach tego cyklu. Na szczęście nie jest obrzydliwie i da się normalnie czytać.

Przyzwyczaiłam się do głównych bohaterów i cieszę się, że kolejny tom o oryginalnym tytule Lethal white jest już zapowiedziany. Na pewno obejrzę też serial produkcji telewizji BBC na podstawie książek, chociaż aktor wybrany do roli Cormorana średnio mi pasuje, młody jakiś i za bardzo urodziwy z twarzy - ale wierzę w cudowną moc charakteryzacji. Ogólnie cieszę się, że powstaje dużo seriali na podstawie książek. Ostatnio oglądałam Człowieka z Wysokiego Zamku, teraz jestem w trakcie Amerykańskich bogów i aż piszczałam z radości, gdy dowiedziałam się o planowanym Wiedźminie w wykonaniu Netflixa we współpracy z Tomkiem Bagińskim i Andrzejem Sapkowskim.

Może Żniwa zła zasługują na najwyższą ocenę, ale ja dam tylko 4/5 ze względu na wiele irytujących momentów trochę psujących mi lekturę. Ci. którzy nie są uczuleni na beznadziejne romanse, na pewno będą bardziej zadowoleni. Generalnie jednak jestem usatysfakcjonowana i mogę książkę polecić. Kto wie, może nawet kiedyś kupię sobie całą serię w twardych okładkach i będę czytać jeszcze raz?

Recenzja Wołania kukułki (I tom)
Recenzja Jedwabnika (II tom)

piątek, 31 marca 2017

15/2017 Jedwabnik, Robert Galbraith


Pisarz Owen Quine zaginął. Jego żona zleca sprawę prywatnemu detektywowi Cormoranowi Strike’owi. Kobieta sądzi, że mąż potrzebował kilku dni dla siebie, jak to zdarzało się już wcześniej. Strike ma go odnaleźć i sprowadzić do domu. W trakcie śledztwa okazuje się, że powód zniknięcia Quine’a może być znacznie poważniejszy niż podejrzewa żona. Pisarz właśnie ukończył rękopis będący jadowitym portretem niemal wszystkich jego znajomych. Gdyby książka została opublikowana, zrujnowałaby niejedno życie, więc wielu osobom mogło zależeć na uciszeniu autora. A kiedy ten zostaje odnaleziony – brutalnie zamordowany w dziwacznych okolicznościach – rozpoczyna się wyścig z czasem, by zrozumieć motyw bezwzględnego zabójcy, zabójcy, jakiego Strike do tej pory nie spotkał…
Opis fabuły z okładki książki. 
Na początku jeszcze przypomnę (choć raczej nie ma już czytających osób, które by o tym nie wiedziały), że Robert Galbraith to tylko pseudonim, pod którym ukrywa się J. K. Rowling, która chciała spróbować swoich sił w innym gatunku literackim. Jedwabnik to drugi z jej kryminałów i, tak jak w przypadku pierwszego Wołania kukułki, jest to książka bardzo udana.

Nie ma tutaj akcji pędzącej na łeb na szyję, za to jest zasypany śniegiem Londyn, zwłoki pisarza i boląca noga Cormorana Strike'a. Bardzo podobał mi się ten klimat i żmudne detektywistyczne śledztwo. Potencjalnych morderców było wielu i z każdym z nich trzeba było porozmawiać - i to nie raz. Widziałam, że niektórzy w swoich recenzjach narzekali na tę wolno rozkręcającą się fabułę, ale dla mnie była to duża zaleta.

O dziwo, podobało mi się również obyczajowe tło powieści, czyli prywatne życie detektywa Strike'a oraz jego asystentki Robin. Duża w tym zasługa kunsztu pisarskiego Rowling, która potrafiła umiejętnie zrównoważyć wątki kryminalne i obyczajowe, a nawet je połączyć (np. w miejscu, gdzie Strike prosi o pomoc w śledztwie swojego przyrodniego brata). 

Rowling zasługuje też na pochwałę za tematykę swoich kryminałów. Akcja pierwszej części oscyluje wokół show biznesu i paparazzich, tutaj zaś mamy literackie środowisko Londynu. W obu przypadkach są to tematy, które autorka zna z autopsji i posiada na ich temat pewną wiedzę. Pozwoliło jej to uniknąć syndromu Katarzyny Michalak (to ja wymyśliłam tę nazwę), czyli: nie znam się na niczym, napiszę książkę o wszystkim. Mam gorącą nadzieję, że w kolejnej części ta tendencja dobrego rozeznania w realiach i porządnego researchu zostanie utrzymana.

Nie znalazłam w tej powieści jakichś większych wad czy niedociągnięć. Jest przyjemna w czytaniu, a intryga naprawdę wciąga. Prawdziwy morderca od pewnego momentu był na mojej liście podejrzanych, ale i tak nie byłam do końca pewna, kto zabił. Jedwabnik to książka godna polecenia. Ode mnie dostaje 4/5, a kolejnej części będę z niecierpliwością wypatrywać w bibliotece.

czwartek, 6 października 2016

36/2016 "Wołanie kukułki" Robert Galbraith - recenzja


Ciało supermodelki Luli Landry zostaje znalezione pod oknem balkonu jej londyńskiej rezydencji. Policja stwierdza samobójstwo, ale brat celebrytki w to nie wierzy, dlatego zatrudnia prywatnego detektywa, Cormorana Strike’a. 
Strike jest weteranem wojennym, podczas służby w Afganistanie ucierpiał i fizycznie i psychicznie. Ma kłopoty finansowe i właśnie rozstał się z kobietą swojego życia. Sprawa Luli jest dla niego szansą na odbicie się od dna, ale im bardziej detektyw wikła się w skomplikowany świat wyższych sfer, tym większe grozi mu niebezpieczeństwo.
Wciągająca, elegancka intryga zanurzona w atmosferze Londynu - od spokojnych uliczek Mayfair, przez ciasne bary East Endu, aż po zgiełk Soho - sprawia, że "Wołanie kukułki" jest nadzwyczajną książką.
To pierwsza powieść z Cormoranem Strikem napisana przez J. K. Rowling pod pseudonimem "Robert Galbraith".
Opis fabuły: lubimyczytac.pl
Od dawna wiedziałam, że autorką tej i kolejnych książek z cyklu jest pani Rowling. Nie czytałam jej "Trafnego wyboru", ale kryminały wydane pod pseudonimem miałam już wciągnięte na listę. Pierwszą część znalazłam w bibliotece i okazała się być całkiem ciekawą i wciągającą historią z trupem w tle.

Największą siłą tej książki są dobrze wykreowane postaci, Każdy z bohaterów, nawet drugoplanowych, jest "jakiś". Prywatny detektyw Cormoran Strike to były wojskowy z ciekawą przeszłością i sytuacją rodzinną. Nie jest jakiś mega przystojny, ale za to potężną posturą i twarzą boksera wzbudza respekt. Jego sekretarka Robin to miła dziewczyna, która przypadkiem zaczęła pracę w agencji detektywistycznej. Jest ciekawska, spostrzegawcza i dobrze zorganizowana i coraz mniej podoba jej się perspektywa zmiany tej tymczasowej pracy na  karierę w korporacji. Postać Robin jest trochę mniej rozwinięta, ale mam nadzieję, że w kolejnych tomach poznam ją bardziej.

Dobrym posunięciem było umieszczenie akcji w środowisku londyńskich celebrytów. Supermodelki, projektanci, muzycy, miło czytało mi się o tym świecie, który jest jakże odmienny od mojej przeciętnej codzienności. Podobało mi się jak została opisana sesja zdjęciowa: to wielogodzinna praca sztabu osób, a nie pięć minut pykania fotek, jak jeszcze myślą niektórzy.

Sam wątek kryminalny jest dobry. Może niezbyt odkrywczy, bardziej klasyczny, ale całkiem solidnie rozpisany. Kandydatów na morderców znalazłoby się kilku i ciężko jest stwierdzić, kto naprawdę zabił, a kto kłamie tylko dlatego, żeby zatuszować swoje inne ciemne sprawki. Bardziej lubię inny typ kryminału, w którym od razu znamy mordercę i obserwujemy wysiłki organów ścigania zmierzające do jego aresztowania. Ale i to klasyczne ujęcie było bardzo w porządku.

Jedynym poważniejszym minusem tej powieści jest scena rozmowy z mordercą, w której zostają dokładnie omówione jego motywy i cały przebieg zbrodni. Jest to zabieg bardzo łopatologiczny i kojarzy mi się ze starszymi filmami, w których "ten zły" zawsze pod koniec wygłasza swoją mowę. Pani Rowling, nie wierzę, że nie dało się tego napisać subtelniej. W niektórych recenzjach pojawiły się zarzuty, że akcja rozwija się zbyt wolno i przez to w niektórych momentach wieje nudą, ale ja czegoś takiego zupełnie nie zauważyłam.

"Wołanie kukułki" czytało mi się lekko i przyjemnie. Gdyby nie to, że ostatnio czasu na lekturę miałam jakby mniej, to myślę, że śmiało mogłabym się uwinąć z tą książką w jeden dłuższy popołudniowieczór. Wystawię jej ocenę 4/5, bo to solidna rozrywka, aczkolwiek bez żadnych fajerwerków.


Anakin jako miękka, podgrzewana podkładka pod książkę. Nie powiem, czytało mi się z nim bardzo wygodnie.