środa, 15 czerwca 2016

22/2016 "Tarkin" James Luceno - recenzja


Pochodzi z potężnego, otoczonego powszechnym szacunkiem rodu. Jest oddanym żołnierzem i wybitnym prawodawcą, lojalnym poplecznikiem Republiki oraz zaufanym sojusznikiem Jedi. Wychowany przez wyrachowanego polityka oraz lorda Sithów, który ma w przyszłości zostać Imperatorem, gubernator Wilhuff Tarkin pnie się po szczeblach hierarchii Imperium, bez litości umacniając swój autorytet i gorliwie uczestnicząc w budowie dominium absolutnego.
Opis fabuły z portalu lubimyczytac.pl 

"Tarkin" to pozycja zdecydowanie dla fanów "Gwiezdnych Wojen", więc jeśli chcesz rozpocząć swoją przygodę z tym uniwersum, to lepiej zacznij od filmów. Książka jest trochę skomplikowana: autor operuje mnóstwem nazw znanym tylko hardkorowym fanom - np. mi nie chciało się sprawdzać w necie nazw tych wszystkich imperialnych statków kosmicznych. Widać, że autor mocno "siedzi" w tym świecie, w końcu napisał już kilka gwiezdnowojennych książek. Mogłoby się wydawać, że będzie to dobra książka napisana przez profesjonalistę, ale...

Bardzo brakowało mi emocji. Tarkin wydaje się byś kimś zimnym bez żadnych uczuć. Lord Vader to raczej postać drugoplanowa i również jest jakiś taki obojętny. Najlepiej wypadł sam Imperator, chociaż pojawiał się tylko epizodycznie. Kojarzył mi się z wielkim pająkiem, który siedzi w centrum swojej pajęczyny (wszechświata) i pociąga za wszystkie sznurki. Dało się wyczuć obecny wokół niego nastrój grozy.

James Luceno zapomniał też o jednym ważnym składniku: poczuciu humoru. W całej książce nie było ani jednego momentu, w którym mogłabym chociażby uśmiechnąć się pod nosem. Niefajnie, zwłaszcza, że wszystkie filmy z serii to właściwie kino familijne i humoru w nim nie brakuje. Muszę też trochę skrytykować budowę powieści. Główna oś fabularna to pościg Tarkina i Vadera za sabotażystami, który zwinęli Tarkinowi statek kosmiczny. Jest ona przerywana przez retrospekcje dotyczące młodości tytułowego bohatera. Na początku tych retrospekcji jest sporo i są one długie, co rozbija spójność akcji i przeszkadza się skoncentrować. Mogłyby być one nieco krótsze, a wtedy czytałoby się lepiej, a i tak wiedzielibyśmy, co autor chciał nam przekazać o Tarkinie.

Narzekam i narzekam, ale książka ma też swoje zalety. Wspominałam już o Imperatorze, ale godnymi uwagi postaciami są też sabotażyści, których ściga Tarkin. Grupka buntowników ma dobrą motywację i odpowiednie umiejętności by przez dłuższy czas uciekać przed najlepszymi ludźmi w Imperium a nawet zadawać pewne straty. Szkoda, że autor nie poświęcił im więcej czasu. Podobało mi się też, że Tarkin domyślił się już, że Darth Vader to Anakin Skywalker i nie bał się rzucać mu w twarz (hełm?) aluzji do ich wspólnych rozmów z czasów Wojen klonów. Ogólnie w książce jest trochę odniesień do wydarzeń i postaci (np. Ashoki Tano) z animowanego serialu "Gwiezdne Wojny: Wojny klonów", który jest częścią nowego uniwersum "Gwiezdnych Wojen". Fajnie podkreśla to jedność świata tworzonego pod szyldem Disney'a.

Chyba najbardziej spodobało mi się przedstawienie skutków Wojen klonów i rządów Imperium. Od przejęcia władzy przez Palpatine'a minęło pięć lat. Niektóre planety wciąż nie mogą otrząsnąć się z wojennych zniszczeń, a Imperium wcale im nie pomaga w ramach "kary" za popieranie separatystów. Tarkin jawi się tu jako tyran i pacyfikator, który nie oszczędza nawet własnych agentów. Imperator rządzi swoimi ludźmi za pomocą strachu i umiejętnie podsycanych antagonizmów. Wiem, że istnieją wielbiciele Imperium i ciemnej strony Mocy, ale ja nie chciałabym żyć w tamtym świecie,

Według mnie "Tarkin" zasługuje na 3/5. Owszem, kilka elementów powieści niezbyt mi się podobało, ale główna akcja wciąga, a tło polityczno-społeczne jest bardzo dobre. Polecam, ale tylko dla fanów.

niedziela, 12 czerwca 2016

21/2016 "Pan Lodowego Ogrodu" (tom III) Jarosław Grzędowicz - recenzja


Pan z Wami! Jako i ogród jego. Wstąpiwszy, porzućcie nadzieję. Zgasną ekrany, oślepną monitory, zamilkną telefony. Tylko magia. I władza... Wystarczyło czworo obdarzonych jej pełnią Ziemian, by z planety Midgaard uczynić istne piekło. Vuko Drakkainen podąża śladami ich przerażającego szaleństwa. Z misją: zlikwidować! Odesłać na Ziemię lub pogrzebać na bagnach. Problem w tym, że oni stali się... Bogami.
Filar, cesarski syn, mimo młodego wieku zaznał już losu władcy i wygnańca, wodza i niewolnika. Podąża ku przeznaczeniu, szukając ratunku dla swego skazanego na zagładę świata.
Opis fabuły z okładki książki
Trzeci tom "Pana Lodowego Ogrodu" już za mną. Był najkrótszy, a i akcji w nim niezbyt wiele. Poziom już na szczęście nie spada, ale moim zdaniem autor nie wzniósł się już tak wysoko, jak w pierwszej części. 

Vuko nadal wędruje - tym razem płynie z drużyną na napędzanym czarami statku, który wysłał po niego tytułowy Pan Lodowego Ogrodu (który, oczywiście, jest kolejnym z poszukiwanych naukowców). Jest to nawet ciekawie opisane, może trochę zbyt rozwlekle, ale da się czytać.

Filar vel Terkej też wędruje. Razem z towarzyszem zostają sprzedani jako niewolnicy, bo tylko tak mogą dostać się na północ, gdzie prowadzi ich przepowiednia. O tym, że ich właścicielką zostanie najbrzydsza, najgrubsza najbardziej zwyrodniała i sadystyczna kobieta w tej powieści wiedziałam od razu, odkąd tylko pojawiła się na targu niewolników. To, że Filar będzie musiał ją porządnie wyru..., przepraszam, uwieść i oczarować swoją osobą, aby móc wyrwać się na wolność, również było oczywiste. Ogólnie ten wątek jest tak niesmaczny, że na jego temat cisną mi się na usta same prostackie i niezbyt kulturalne słowa. Ale ok, jedziemy dalej. Filar z kumplem przedzierają się przez góry i trafiają do doliny Bolesnej Pani. Pani ta to kolejna zaginiona badaczka, która zapadła w magiczny sen spowodowany traumatycznymi przeżyciami, a dolina to pułapka bez wyjścia strzeżona przez istoty odmienione mocą Pani. Filarowi udaje się uciec i stamtąd, po czym przybywa na północ i wreszcie spotyka Vuko.

Finałem książki jest wspólna wyprawa Vuko, Filara i garstki doborowych żołnierzy. Ma ona na celu unieszkodliwienie Bolesnej Pani. Pomysł jest dobry, ale mam wrażenie, że tutaj autor zawalił sprawę. Cała misja jest opisana po łebkach, bardzo pobieżnie i nijako. W bardziej ekscytujący sposób Grzędowicz opisywał już kibelki i inne udogodnienia cywilizacyjne na magicznym lodowym statku. Myślę, że autor mógł poświęcić na finał więcej niż dwadzieścia stron i zostać przy narracji pierwszoosobowej, która wychodzi mu lepiej. No ale cóż, mamy króciutkie zakończenie i cliffhanger, reszta została do dokończenia w ostatnim tomie - swoją drogą nie wiem, jak pan Grzędowicz się w nim wyrobi, bo ja mam wrażenie, że to jest dopiero środek tej historii.

Podsumowując: tom trzeci zgarnia 3/5, bo ostatecznie nie było jakoś specjalnie źle. W najbliższej przyszłości planuję zapoznać się z ostatnią częścią serii, a kiedy już to zrobię, to na blogu na pewno pojawi się jej recenzja.

wtorek, 7 czerwca 2016

20/2016 "Siewca Wiatru" Maja Lidia Kossakowska - recenzja


Anioły są niepokojąco ludzkie. Palą, piją, piorą się po pyskach, bywają w burdelach, mają niewyparzone gęby, cierpią "na samotność" i są po naszemu pazerne. 
Pan, stwarzając świat, zapowiedział ostateczną walkę ze Złym. Nikt jednak oprócz Niego nie wie, kiedy Zły nadejdzie. A potem Pan odszedł. Archaniołowie podzielili się władzą. ale czy uda im się utrzymać nieobecność Pana w tajemnicy? Czy władza nie zniszczy ich, czy ocalą Jego dzieło i samych siebie przed Antykreatorem?
Ale czy można walczyć z Siewcą Wiatru bez Pana? Abbadon, wybrany i wskrzeszony Anioł Zagłady, bez dotknięcia Pana jest bezradny... Nie ma już wybranych i odrzuconych, Niebios i Otchłani. Jest tylko Dzieło Pana i Antykreator, Siewca Wiatru, nicość i pustka... Cień jest coraz bliżej.
Opis fabuły z okładki książki
Kolejna książka, która przeleżała na mojej półce grubo ponad rok, bo jakoś nie mogłam się za nią zabrać. Ale w końcu nadszedł czas i na "Siewcę Wiatru". Początek mnie nie zachwycił. Ciężko było mi się wgryźć w ten oparty na chrześcijańskiej mitologii świat. Przeszkadzały mi drobne rzeczy, np. aniołowie mówiący do siebie ksywkami i zdrobnieniami albo spierający się ze sobą jak grzeczni uczniowie podstawówki. Nie podobały mi się też wyidealizowane opisy postaci: wszyscy tacy piękni, z egzotycznymi kolorami włosów i oczu. Wyobrażałam sobie te anioły jako chude mangoludki z wielkimi oczami i skrzydłami. 

Po kilku rozdziałach książka trochę się zmieniła (a może to ja się przyzwyczaiłam?), akcja nabrała tempa, pojawiły się intrygi, które śledziłam z zaciekawieniem. Kilka fragmentów autentycznie mnie rozbawiło. Historia jest dość prosta i opiera się na starym jak świat motywie walki dobra ze złem, ale i tak wciągnęłam się w nią mocno. Pomimo pierwszych zgrzytów kupuję wizję Nieba i aniołów autorstwa pani Kossakowskiej. Muszę też pochwalić opis końcowej bitwy, jest krwiście i dynamicznie.

Dam "Siewcy Wiatru" 4/5, gdyż książka ta okazała się porządnym, lekkim czytadłem i dostarczyła mi trochę rozrywki. Zachęciła mnie też do sięgnięcia po inne książki tej autorki - może jeszcze nie teraz, ale kiedyś do niej wrócę.

piątek, 3 czerwca 2016

Nowa książka: "James May i jego wspaniałe maszyny" James May, Phil Dolling


Lubię stare "Top Gear", a James May jest moim ulubionym prezenterem. Lubię też książki popularnonaukowe - bo zawsze warto dowiedzieć się czegoś o świecie. Pobieżnie przejrzałam już tę pozycję i zanosi się na fajną opowieść o nauce i wynalazkach z dużą dozą brytyjskiego humoru. Jak dla mnie to same plusy.

Udało mi się kupić książkę Maya za jedyne 9,99. To atrakcyjna cena za dość grubą książkę z kolorowymi ilustracjami. Nie jest ona w stanie idealnym, nawet na powyższym zdjęciu widać nieco pozaginane rogi. Nic dziwnego, w końcu wygrzebałam ją z wielkiego kosza z przecenionymi książkami. Nie przeszkadza mi to, nie mam jakiejś schizy na punkcie idealnego wyglądu książek. Jeśli ma wszystkie strony reszta nie jest już tak istotna. 

Myślę, że czeka mnie dobra lektura, chociaż nie wiem jeszcze kiedy się za nią zabiorę, Na pewno jednak po przeczytaniu pojawi się tutaj jej recenzja.

czwartek, 2 czerwca 2016

19/2016 "Pan Lodowego Ogrodu" (tom II) Jarosław Grzędowicz - recenzja

Pan z Wami! Jako i ogród jego! Wstąpiwszy, porzućcie nadzieję. Oślepną monitory, ogłuchną komunikatory, zamilknie broń. Tu włada magia.  
Mówią, że zimna mgła żyje. Inni uważają, że to oddech bogów albo brama zaświatów. Była zawsze i zawsze będzie. 
Midgaard. Planeta, gdzie nas, ludzi, postrzega się jako istoty o rybich oczach. Gdzie trwa wojna bogów, a samozwańczy demiurgowie hodują okrucieństwo kwitnące w mroku zła. Gdzie więdną najnowsze ziemskie technologie, a człowiek stawić musi czoła swoim koszmarom. I zostaje zupełnie sam... 
Opis fabuły: granice.pl 

Po krótkiej przerwie wróciłam do "Pana Lodowego Ogrodu". Tom drugi można streścić w dwóch zdaniach. Vuko Drakkainen uczy się magii, a następnie próbuje pokonać swojego wroga. Terkej (posługujący się teraz imieniem Filar syn Oszczepnika) uczy się konspiracji i ucieka przez pustynię. Tyle. Ponad sześćset stron, a akcji jakoś niewiele. Trochę szkoda, że książka nie ma szybszego tempa. Ale nie czyta się źle, bo autor dał nam szansę lepiej poznać wykreowany przez siebie świat.

Ten tom podobał mi się mniej od poprzedniego. Irytowały mnie drobne rzeczy, np. przepowiednie. W literaturze fantasy roi się od przepowiedni, ale jeszcze nigdzie nie spotkałam takich łopatologicznych i bezpośrednich jak tutaj. Zawiodła mnie historia Vuka. Jego rozdziały ciągnęły się niemiłosiernie i czekałam tylko na ich koniec i przeskok do Filara/Terkeja - w tym tomie jego dzieje były przedstawione o wiele ciekawiej. Szkoda, że autor nie wysilił się i Midgaard nie jest bardziej obcy. To w końcu inna planeta i kosmici, a czytelnik ma wrażenie, że znalazł się w lekko zdeformowanym średniowieczu. 

Myślę, że gdybym zapoznała się z "Panem Lodowego Ogrodu" kilka ładnych lat wcześniej to spodobałby mi się o wiele bardziej. Teraz jednak widzę wiele niedociągnięć. Ogólnie książka nie spełniła moich oczekiwań i dostaje ode mnie tylko 3/5. Doczytam sobie ten cykl do końca, ale już tak mi nie śpieszno do kolejnych tomów.   

piątek, 27 maja 2016

18/2016 "Ja, inkwizytor. Głód i pragnienie" Jacek Piekara - recenzja


OTO ON, INKWIZYTOR I SŁUGA BOŻY CZŁOWIEK GŁĘBOKIEJ WIARY Oto świat, w którym Chrystus zszedł z Krzyża i objął władzę nad ludzkością. Świat tortur, stosów i prześladowań. Mogę być waszym najgorszym koszmarem, jeśli tylko zechcecie. Imię jego Mordimer Madderdin - przed sąd inkwizycyjny posłał dziesiątki ludzi. Nawet nie przypuszczasz, ile rzeczy da się wyrzeźbić za pomocą jednego dłuta.
Opis fabuły: księgarnia Matras

Mordimer Madderdin to niewątpliwie najbardziej paskudny i odrażający bohater literacki z jakim do tej pory miałam styczność. Chyba nikt z nas nie chciałby go spotkać na swojej drodze. Mimo to "Sługa Boży" to ciekawa książka oparta na oryginalnym pomyśle, którą przeczytałam z zainteresowaniem. Było to coś nowego, coś świeżego - aczkolwiek trochę obrzydliwego, bo autor lubi szokować brutalnością i makabrą. Drugi tom również był niezły, potem pewne schematy zaczęły się powtarzać, ale spokojnie mogę stwierdzić, że do "Łowców dusz" da się ten cykl czytać bez problemów. Ale to jest recenzja jednego z prequeli i dalej nie będzie już tak pozytywnie.

Generalnie wygląda to tak, jakby pan Piekara chciał wydać wszystkie opowiadania o Mordimerze jakie kiedykolwiek przyszły mu do głowy. Zbiera je po kilka, dopisuje z przodu "Ja, inkwizytor" i wysyła wydawcy gotową powieść. To niewątpliwie dobry sposób na pewne źródło dochodu, gdyż fanów tej serii jest wielu i książka będzie się sprzedawać. Ale ja jednak wolałabym, żeby autor skupił się bardziej na jakości niż na ilości swoich dzieł. W "Ja, inkwizytor. Głód i pragnienie" nie znalazłam żadnej świeżości, żadnej nowej jakości. Mordimer jest ciągle taki sam, ma te same metody, gadki i przemyślenia. Trochę mnie to wkurzylo, bo ile razy można odgrzewać tego samego kotleta?

Książka składa się z dwóch opowiadań: "Wiewióreczka" oraz "Głód i pragnienie". Pierwsze to historia finansowego oszusta, który jest ścigany przez (już byłych) wspólników. Wykiwani wspólnicy wynajmują Modimera by pomógł im odzyskać dług. Dzięki sprytowi inkwizytora udaje się odzyskać nie tylko listy zastawne i inne papiery wartościowe, ale także diamenty, które dłużnik ukrył tam, gdzie ojciec Butcha z "Pulp fiction" chował swój zegarek przed Wietnamczykami. I tyle. Koniec. To cała fabuła tego opowiadanka, które kończy się bardzo szybko i zupełnie nic nie wnosi. Jedyną ciekawostką może być fakt, że autor ochrzcił występujących tu biznesmenów nazwiskami znanych ludzi. 

"Głód i pragnienie" jest opowiadaniem o wiele lepszym. Nasz "ulubiony" inkwizytor podejmuje się śledztwa w sprawie zaginionej córki bogatego kupca. Przy okazji dziewczyna jest krewną przełożonego Mordimera. Śledztwo się komplikuje, pojawia się dziwny trup - wskazuje to na działanie potężnego demona, ale Madderdin nie kwapi się z wzywaniem na pomoc swoich kolegów po fachu. Główny wątek jest dobry, ale poboczne kuleją - romans jest dziwny, gadki o równouprawnieniu płci też. Jakby były doklejone na siłę. W tym opowiadaniu inkwizytor pierwszy raz spotyka Bliźniaków, którzy zaczynają dla niego pracować. Tu trochę zaspoileruję: Bliźniacy robią dla drużyny przeciwnej, ale nagle decydują się pomagać Mordimerowi. Dlaczego? Tego autor nie wyjaśnił, po prostu ot, tak zmieniają strony. Dziwne to i głupie.

Oceniam tę książkę na 2/5 i jest to już raczej moje ostatnie spotkanie z inkwizytorem. Jeśli ktoś nigdy nie czytał tego cyklu to polecam zapoznanie się z jego pierwszymi tomami. Może jeśli zostaniecie fanami to spodoba wam się całość. A jeśli nie, to mam radę: zakończcie lekturę tam, gdzie coś zacznie wam nie pasować. Nie warto tego ciągnąć na siłę.   

środa, 25 maja 2016

17/2016 "Pan Lodowego Ogrodu" (tom I) Jarosław Grzędowicz - recenzja

Główny bohater, Vuko Drakkainen, wyposażony w zdobycze najnowszej techniki, czyniące z niego prawie nadczłowieka, szuka na obcej planecie, zwanej Midgaard, naukowców z placówki badawczej, z którymi utracono wszelki kontakt dwa lata wcześniej. Zadanie jest jednak nadzwyczaj trudne, gdyż planetę zamieszkuje antropoidalna cywilizacja, ale przede wszystkim - obecna jest tam magia. Aby upodobnić się do lokalnych mieszkańców Vuko zostaje poddany operacji oczu oraz przyjmuje lokalne imię Ulf Nitj’sefni. 
Równolegle przedstawione są losy młodego księcia Tygrysiego Tronu, który pobiera wszechstronne nauki na dworze swojego ojca. W tym samym czasie w cesarstwie powraca pradawna wiara w Podziemną Matkę, a w miastach powstają świątynie – Czerwone Wieże. Wzmagają się niepokoje społeczne powodowane klęską suszy. Cesarz postanawia zniszczyć Czerwone Wieże. W wyniku przewrotu władzy cesarska rodzina ginie, a młody syn cesarza jako ostatni potomek rodu musi ratować się ucieczką. Towarzyszy mu Brus, zaufany człowiek obeznany w sztuce walki i przetrwania. We dwóch podróżują po bezdrożach i obserwują upadek cesarstwa oraz przejęcie władzy przez fanatycznych wyznawców Podziemnej Matki.
Opis fabuły: wikipedia 
Po prawie trzech latach w nowym mieście wreszcie udało mi się zebrać w sobie i zapisać się do biblioteki. Jest ona mała, a przejścia między półkami są wyjątkowo ciasne, ale jeśli chodzi o książki - jest w czym wybierać, a to przecież najważniejsze. Pierwszą książką, którą wypożyczyłam, jest właśnie "Pan Lodowego Ogrodu". I był to dobry wybór.

Technicznie rzecz biorąc jest to science - fiction: przyszłość, badawcza ekspedycja na inną planetę, modyfikacje poprawiające głównemu bohaterowi zmysły, siłę i szybkość. Ale cały Midgaard to tak naprawdę świat fantasy: potwory, magia i bogowie i to właśnie w tej konwencji napisana jest cała książka.

Głównych bohaterów jest dwóch: wysłany z Ziemi na misję ratunkową Vuko Drakkainen i młody "miejscowy" następca tronu Terkej Tendżaruk. Ich historie na razie nie łączą się, ale można się domyślić, że w kolejnych tomach panowie się spotkają.

Bardziej do gustu przypadł mi Vuko. To już dojrzały mężczyzna, trochę outsider (dlatego to właśnie jemu powierzono solową misję). Podobają mi się podejmowane przez niego decyzje i to, jak traktuje ludzi i zwierzęta. Bardzo podobają mi się jego wewnętrzne monologi. Jest ciekawy nowego świata, stara się go poznać jak najszybciej i wchłonąć jak najwięcej. Jednocześnie tęskni za Ziemią i wygodami, jakie daje ziemska cywilizacja. W rozdziałach poświęconych Vuko autor zastosował ciekawy zabieg: część pisana jest w narracji pierwszoosobowej, co pozwala dokładnie poznać czytelnikowi co też bohaterowi siedzi w głowie, a w części występuje narracja trzecioosobowa - głównie przy opisach walk czy scen, w których ogólnie sporo jest akcji. Według mnie jest to świetne rozwiązanie i daję za to panu Grzędowiczowi ogromnego plusa. W rozdziałach poświęconych Vuko znajdziemy też trochę dobrej klasy humoru.

Drugi bohater to Terkej Tendżaruk, jeden z synów cesarza. Podoba mi się, że autor pokazał szkolenie i edukację cesarskich dzieci rozciągniętą w czasie na kilka lat - przez co czytelnik może obserwować dojrzewanie bohatera. Nie tak łatwo przygotować dobrego następcę tronu. Okazuje się, że najodpowiedniejszy na to stanowisko będzie właśnie Terkej. Chłopak ma czerwone włosy (ach ta nadreprezentacja rudzielców w fantasy :) ale nie czepiam się za bardzo, w tamtym świecie był to popularny kolor włosów). Elementem edukacji przyszłego cesarza jest też wychowanie seksualne - ponętna nauczycielka przekazuje szesnastoletniemu Terkejowi wszystkie sekrety ars armandi pozwalające mu "pokonać" kobietę. Ten fragment z miejsca mi się nie spodobał i wywołał skojarzenia z moim ulubionym Specjalnym Płatkiem Śniegu Kvothem, którego w tej materii szkolił wcale-nie-sukkub (tutaj moja recenzja książek Rothfussa). Później doszłam do wniosku, że ten wątek jednak ma sens. Kvothe staje się najlepszym kochankiem ever właściwie bez przyczyny, tak tylko żeby dołożyć mu jeszcze jedną super umiejętność. Terkej jako przyszły cesarz nie może dać się zmanipulować pierwszej lepszej pięknej kobiecie, która zapragnie przejąć władzę wykorzystując swoje ciało. Musi znać swoje potrzeby i potrafić je zaspokoić zachowując przy tym trzeźwość umysłu. Takie wyjaśnienie kupuję, ale nadal sądzę, że autor mógł to opisać w trochę inny sposób. Ale na szczęście seksualna edukacja nie trwa zbyt długo i akcja wraca na właściwe tory. W cesarstwie odradza się dawny matriarchalno-komunistyczny kult Podziemnej Matki, wybucha bunt, wojska prawowitego władcy przechodzą na stronę wroga lub zostają wyrżnięte. Rodzina cesarska ginie. Ratuje się tylko Terkej wraz z jednym wiernym towarzyszem i razem udają się na wygnanie by móc kiedyś powrócić i odzyskać władzę. Ciekawą postacią w tym wątku jest Nahel Ifriji, ni to bogini, ni czarodziejka. Ma wielkie moce i to właśnie ona stoi za powrotem kultu Podziemnej Matki. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach dowiem się o niej czegoś więcej, chociaż mam już pewne podejrzenia...

Trochę zawiodła mnie końcówka książki. Vuko odnajduje jednego z naukowców. Okazuje się, że uczony odkrył w sobie magiczne moce i szykuje armię by podbić świat. Ok, ale nie kupuję groteskowo - potwornej otoczki, która temu wszystkiemu towarzyszy. Może naukowiec jest świrem i lubi takie klimaty... Ja niezbyt i dlatego też te ostatnie strony czytało mi się jakoś dziwnie.
  
Ogólnie oceniam tę książkę na 4/5, czyli dobrze, z tendencją do bardzo dobrze w niektórych momentach. Może zrobię sobie małą przerwę i przeczytam coś innego, a potem wędruję do biblioteki po drugi tom.