środa, 16 marca 2016

5/2016 "Cmętarz zwieżąt" Stephen King - recenzja


Lubię czytać książki Stephena Kinga. Lubię te jego zwariowane pomysły, gawędziarski styl i przedmowy, w których zwraca się bezpośrednio do nas, czytelników. Niektórzy twierdzą, że to tylko sprawny rzemieślnik, który pisze taśmowo i schematycznie. Nieprawda, kompletna nieprawda. Podziwiam niesamowitą wyobraźnię tego człowieka - bo potrzeba jej naprawdę wiele by wymyślić tyle historii co King. 

Według Wikipedii Stephen King jest autorem 65 książek (powieści, zbiory opowiadań, książki non - fiction). Przeczytałam około połowę z nich i prawie wszystkie podobały mi się mniej lub bardziej - oprócz "Komórki", to była kompletna kaszana, zresztą niezbyt przepadam za motywem zombie. "Cmętarz zwieżąt" jest gdzieś pośrodku skali. To takie typowe dla Kinga, porządne, dobre czytadło. Dobrze było znowu znaleźć się w lesistym i pełnym mrocznych tajemnic stanie Maine. Tym razem odwiedziłam tę krainę razem z doktorem Louisem Creedem i jego rodziną, którzy przeprowadzili się tam z innej części USA. Stary, drewniany dom okazał się nie być nawiedzony, ale na tyłach posiadłości znajduje się pewna ścieżka prowadząca w dziwne miejsce, gdzie miejscowe dzieciaki od pokoleń grzebią swoje zwierzątka, które odeszły za tęczowy most. A jakby tego było mało, za zwierzęcym cmentarzem rozciąga się jeszcze bardziej dziwny las, a w nim stare, indiańskie miejsce kultu...

Historia ta jest sprawnie opisana i przyjemnie się ją czyta - chyba, że ktoś naprawdę boi się horrorów, wtedy może podczas lektury odczuwać niepokój. Ja jestem z tych, którzy się nie boją, ale lubią je czytać. Oprócz grozy można tu jeszcze znaleźć dobrze nakreślony portret amerykańskiej rodziny. Właściwie to Kingowi prawie zawsze udaje się stworzyć świetnie skonstruowane postaci, niezwykle realistyczne i obdarzone bogatą historią. Podoba mi się też nawiązywanie do innych książek - uważny czytelnik dostrzeże aluzje do "Cujo" i "Miasteczka Salem". King często wplata w swoje powieści takie nawiązania i mamy przez to wrażenie, że tworzą one jedno spójne uniwersum.

"Cmętarz zwieżąt" dostaje ode mnie solidne 3/5, gdyż jest to dobry horror, ale wiem, że Kinga stać na wiele, wiele więcej.

niedziela, 13 marca 2016

4/2016 "Saga o zbóju Twardokęsku" Anna Brzezińska - recenzja


Przeczytanie tej sagi zajęło mi około miesiąca, ale po pierwsze: to cztery grube tomy, no i po drugie: niestety nie mogłam ostatnio poświęcić na lekturę tyle czasu ile bym chciała. Nie jest to książka nudna, o nie. Kiedy już zanurzymy się w wykreowany świat i trochę go poznamy, akcja wciągnie nas i nie puści aż do ostatniej strony. Ja wpadłam gdzieś w okolicy połowy pierwszego tomu i musiałam, po prostu musiałam poznać zakończenie. Zdecydowanie jest to jedna z tych książek, którą zabiera się ze sobą nawet do toalety a potem myśli się o niej przed zaśnięciem.

Dla niektórych może być to trudna lektura: wiele wątków, mnóstwo postaci, nazw, imion, krain... A do tego jej język jest stylizowany na staropolszczyznę. Dla mnie to olbrzymi plus, bo widać, że autorka nie traktuje czytelnika jak idioty, którego trzeba prowadzić za rączkę i wszystko wyjaśniać jak dziecku. Ta ogromna ilość szczegółów świadczy też o tym jak dokładnie obmyślony jest świat, w którym dzieje się akcja sagi. Podoba mi się też sposób, w jaki autorka opisuje sceny walki. Swobodnie posługuje się nazwami różnorodnej broni i opancerzenia. Chyba jeszcze nie spotkałam się z tak dobrą znajomością tematu u kobiety. Brawo Anna Brzezińska, i oby było więcej tak rzetelnie piszących autorek.

Według mnie zbój Twardokęsek wcale nie jest głównym bohaterem sagi. Poznajemy go kiedy postanawia przejść na emeryturę, okrada kompanów i ucieka na południe by tam żyć sobie wygodnie i spokojnie. Jednak na jego drodze staje rudowłosa Szarka, której przeznaczeniem jest zabić jednego z bogów. Tyle, że taka opcja niezbyt jej odpowiada i robi wszystko, żeby się z tego wyplątać. Szarka to bardzo dobra wojowniczka, w jej żyłach krąży krew nieśmiertelnych, ma nadnaturalne zdolności, jest piękna, mądra i - podkreślę to jeszcze raz - rudowłosa, ma też dwa magiczne zwierzątka. Brzmi jak przepis na antypatyczną bucówę, ale na szczęście tak nie jest. Szarka jest postacią świetnie napisaną, Czytelnik może poczuć bijące od niej emocje: głównie złość i gniew, ale także odczuć jej samotność w świecie, do którego nie pasuje. W dalszą podróż ruszają już razem, a potem dołącza do nich wiedźma, która - cóż za zaskoczenie - także ma magiczne zwierzątko. Stężenie magicznych zwierzątek na bohaterkę jest tu całkiem duże. 

Twardokęsek, Szarka i wiedźma spotykają Koźlarza, który jest ukrywającym się księciem, prawowitym władcą Żalników. Jego kraj został podbity przez niegodziwego Wężymorda, który dostał nieśmiertelność i magiczne wsparcie od swojego niegodziwego boga Zird Zerkuna (zupełnym przypadkiem jest to ów bóg, którego ma zabić Szarka). Koźlarzowi udało się uciec z pomocą innego boga, ale jego siostra, Zarzyczka, została zakładniczką Wężymorda. Warto też wspomnieć, że Koźlarz uznał, że nadszedł najwyższy czas na rebelię i odzyskanie władzy, a pomóc w tym ma mu między innymi pewien magiczny miecz, który nosi na plecach...

I to moim zdaniem jest szóstka głównych bohaterów powieści. Moi ulubieni to Zarzyczka i Wężymord. Ona jest inteligentną dziewczyną, która lubi alchemię. Jest zakładniczką swojego wroga, ale z czasem pojawiają się wątpliwości: czy Wężymord aby na pewno jest taki okropny? Czy nadal jest posłuszny swojemu bogu? I czego tak naprawdę od niej chce...

Mogłabym jeszcze długo pisać o fabule - to powyżej to tylko zarys głównych wątków - i o bohaterach drugoplanowych, ale najlepiej będzie, jeśli sami sięgniecie po książkę i się przekonacie, że rozmachem "Saga o zbóju Twardokęsku" wcale wiele nie ustępuje "Sadze o wiedźminie" czy "Pieśni lodu i ognia".

Są też minusy. Autorka wprowadza nam zatrzęsienie rudowłosych. Szarka jest ruda, jej matka była ruda (to akurat logiczne), ale co i rusz któraś z postaci drugo, trzecioplanowych czy epizodycznych też okazuje się ruda. Spokojnie możnaby połowę z nich obdarzyć innym kolorem włosów. Trochę się czepiam, ale zawsze trochę mnie wkurza nadreprezentacja rudzielców w fantasy: niby to takie oryginalne, ale jeśli w co drugiej książce mamy tak "umaszczoną" bohaterkę lub bohatera to robi się to zwyczajnie nudne.

Po drugie - nie lubię Twardokęska. Nie zaprzeczę, że jest to postać dobrze i wiarygodnie napisana, ale nie lubię go i już. To zwykły prosty zbój, który chciałby tylko ograbić, pogwałcić, napić się i dobrze zjeść. Trochę zmienia się w czasie trwania akcji, ale nie na tyle, żebym poczuła do niego szczerą sympatię. 

Koźlarz i jego rebelia też jest taka trochę niefajna. Niby prawowity władca chce odzyskać to, co mu się należy, ale ja wolałabym żyć pod władzą Wężymorda, gdzie prawo jest jednakowe dla wszystkich i panuje względny porządek. Koźlarz zapowiadał wprawdzie, że jego rządy też będą twarde, ale mam wrażenie, że będą się tam liczyć koligacje, pokrewieństwa, układy i układziki.

No i jeszcze zakończenie. Trochę za krótkie jak na tyle różnych wątków. Dwadzieścia stron więcej wcale by nie zaszkodziło. Zakończenie generalnie jest dobre, oprócz jednego motywu, mojego ulubionego (żmijowie, gdyby ktoś już czytał). Spodziewałam się czegoś bardziej spektakularnego, a dostałam takie... coś. Nie, ten wątek definitywnie zasługiwał na coś więcej. Przez pewien czas chciałam dać "Sadze o zbóju Twardokęsku" maksymalną ocenę, ale ostatecznie przyznaję jej 4/5 i naprawdę serdecznie polecam, bo to kawał dobrego polskiego fantasy jest.

wtorek, 9 lutego 2016

3/2016 "Kumpelki z paki" Olivia Goldsmith - recenzja


Zwykle nie czytam literatury kobiecej, ale ta książka stała sobie na półce w pracy no i jakoś tak wyszło, że wzięłam ją do domu...

Generalnie pomysł był dobry. Jennifer, młoda pracownica nowojorskiej firmy, zgadza się wziąć odpowiedzialność za machlojki finansowe szefa. Prawnik firmy - prywatnie jej narzeczony - zapewnia ją, że sprawa w sądzie to tylko formalność, bo na pewno nie zostaną jej postawione zarzuty, a jeśli trafią na nadgorliwego sędziego dostanie najwyżej wyrok w zawieszeniu, który i tak unieważnią przy apelacji. Jednak można się od razu domyśleć, że szef i narzeczony wystawili Jennifer do wiatru i trafia ona do więzienia. 

Dobra jest też kreacja głównej bohaterki, jest ona przemądrzałą lalunią przekonaną o własnej wyjątkowości. No i w sumie na tym pozytywy się kończą, Reszta bohaterów jest do bólu szablonowa. Więzienie kiepsko opisane - niby jest tam tak źle, ciągle o tym mówią, ale tylko mówią, nie ma takiej wyczuwalnej atmosfery zła i beznadziei. Autorka pisze w podziękowaniach, że odwiedzała więzienia i rozmawiała z osadzonymi, ale mimo tego nie zdecydowała się na realizm. Może tak wyglądają więzienia w Norwegii, ale na pewno nie w USA. 

I rzecz, która wkurzała mnie w tej książce najbardziej - wszechobecne happy endy. Wciśnięte na chama we wszystkie miejsca, gdzie tylko się dało. Ekranizację "Kumpelek z paki" powinien robić Disney, bo to jest naprawdę poziom historii o księżniczkach :)

Gdyby za tę historię zabrał się jakiś dobry pisarz, to mogłoby wyjść coś ciekawego. A tak to miało być jak w "Skazanych na Shawshank" a wyszło raczej jak u Katarzyny Michalak (chociaż nie, myślę, że Michalak dałaby radę sknocić to jeszcze bardziej). 2/5 to wszystko, co mogę dać "Kumpelkom z paki". Nie zasłużyły na 1, ale mimo wszystko nie polecam - chyba, że ktoś naprawdę lubi tego typu naiwne historyjki.

poniedziałek, 8 lutego 2016

Nowe książki: "Faraon" i "Co do grosza"


Ostatnio w antykwariacie zakupiłam dwie książki, które już kiedyś czytałam. Były jednak na tyle dobre, że postanowiłam włączyć je do mojej kolekcji. 

"Faraon", którego czytałam, był już praktycznie zabytkiem: dwutomowe wydanie z bodajże 1948 roku, pożyczone od dziadka. Pożółkłe kartki i wspaniały zapach starego papieru. Miał jednak pewien mankament - brakowało mu ostatnich kilkudziesięciu stron i przez to musiałam ratować się egzemplarzem bibliotecznym ze znienawidzonego przeze mnie wydawnictwa Greg. Od ich gęsto ściśniętej, nieczytelnej czcionki zawsze bolały mnie oczy (chociaż ostatnio odkryli normalne litery i reklamują to jako "czcionkę ułatwiającą czytanie", innowatorzy jedni...). No a teraz mam już własnego solidnie wydanego "Faraona".

Jeffrey Archer pisze fajne książki, ale większość z nich to grubaśne powieści z politycznymi wątkami. "Co do grosza" jest inne, napisane lekko i pełne delikatnego humoru. Myślę, że nadejdzie niebawem czas, kiedy zechcę wrócić do tej lektury.

A na koniec zdjęcie bonusowe, czyli co się dzieje, kiedy w domu pojawia się coś nowego: 


niedziela, 31 stycznia 2016

2/2016 "Prawda" Terry Pratchett - recenzja


Lubię Świat Dysku i czytałam już kilka książek z tego cyklu. Pratchett jak chyba nikt inny operuje świetnym, delikatnym humorem, a wymyślone przez niego postaci zapadają na długo w pamięć czytelnika. Ba, niektóre z nich zdążyły już na stałe przeniknąć do popkultury.

"Prawda" opowiada o założeniu pierwszej w Anh-Morpork gazety. Oczywiście z tego faktu wynika wiele zabawnych perypetii... Książka jednak nie do końca sprostała moim oczekiwaniom. Nie ma magów i Niewidocznego Uniwersytetu, a Śmierć pojawia się tylko w jednej scenie. Szkoda, bo to moje ulubione motywy w cyklu. Ogólnie spodziewałam się więcej po tej książce. Pratchetta dobrze się czyta, ale chyba po paru tomach zaczyna się odnosić wrażenie, że wszystko już było, a niektóre wątki czy postaci są dodane trochę na siłę. Zapewne jeszcze wrócę do tego cyklu, ale "Prawdzie" mogę wystawić jedynie 3/5.

sobota, 30 stycznia 2016

Nowa książka: "Projekt Kraken" Douglas Peterson


Kolejna książka wygrzebana z kosza z przecenami - "Projekt Kraken" Douglasa Petersona. Z opisu na okładce wynika, że to sf z elementami thrillera. Sztuczna inteligencja próbuje zgładzić ludzkość i takie tam... Przeczytamy, zobaczymy (i zrecenzujemy). Przy okazji kupiłam sobie antystresową kolorowankę w psychodeliczne wzorki.

Na zdjęcie załapał się mój kot Tarkin. Jakie to jest ciekawskie zwierzę :) Drugi kot przybiegł chwilę później, ale zasłonił wszystko swoim futrzastym cielskiem i nie mogłam zrobić dobrego zdjęcia.

wtorek, 19 stycznia 2016

1/2016 "Niebiańskie pastwiska" Paweł Majka - recenzja


Paweł Majka chciał napisać wielowątkową, epicką powieść, której akcja dzieje się w dwóch wrzechświatach, a śmierć nie jest ostatecznym końcem. I wiecie co? Myślę, że mu się to udało.

Książka jest gruba (730 stron) i jej akcja rozwija się powoli. Pierwsze dwieście stron to zapoznanie czytelnika z głównymi postaciami, przy czym autor niczego nie ułatwia. Bohaterów jest wielu i na początku nie są ze sobą zbytnio powiązani. Do tego dochodzą jeszcze zakręcone wątki polityczne... Przyznam się, że ciężko było mi się połapać kto jest z kim i przeciw komu spiskuje. Ale kiedy już pokonamy ten nieco przydługi wstęp zaczyna robić się naprawdę ciekawie, a książka wciąga coraz mocniej z każdą przeczytaną stroną.

"Niebiańskie pastwiska" pretendują do miana space opery, znajdziemy więc w nich trochę dobrych opisów bitew (zarówno kosmicznych, jaki i lądowych), a jednymi z głównych bohaterów są zwykli żołnierze - jeden z moich ulubionych wątków. Świetnie wykreowane są też byty z innego wrzechświata, nazwane bogami, które umożliwiają ludziom istnienie po śmierci. Jest to naprawdę dobry i oryginalny pomysł. Podoba mi się też sposób, w jaki autor traktuje postaci kobiece. Wielokrotnie zaznacza, że panuje patriarchat i od kobiet oczekuje się posłuszeństwa i zajmowania się rodziną, a jednocześnie wprowadza kilka dobrze napisanych bohaterek, które mają trochę większe ambicje. Może światem rządzą mężczyźni, ale nie znaczy to, że kobiety nie mają już nic do powiedzenia (jak to było chociażby w "Metrze 2033"). Podoba mi się to i uważam, że wyszło to autorowi bardzo zręcznie i naturalnie. 

Szkoda, że ten wstęp jest tak toporny i ciężko było mi się przez niego przebić. Przeczytałam kilkadziesiąt stron, odkładałam książkę na kilka dni, potem znów kilkadziesiąt stron... Ale za bardzo dobry całokształt "Niebiańskie pastwiska" zasługują na mocne 4/5.