niedziela, 7 maja 2017

23/2017 Głębia. Powrót, Marcin Podlewski (II tom)


Wieści o zakazanym ładunku Wstążki docierają do najwyższych władz Zjednoczenia. Machina Triumwiratu idzie w ruch. Skokowiec kapitana Myrtona Grunwalda staje się najbardziej poszukiwaną jednostką we Wszechświecie. Ale jego załoga ma poważniejsze problemy niż ścigająca ją Flota Kooperacyjna. Nadchodzi bowiem coś, co raz na zawsze odmieni Wypaloną Galaktykę... i to na dobre. 
Bohaterowie Podlewskiego powracają w drugiej odsłonie wyśmienitej space opery, odzwierciedlającej z niezwykłą dbałością kształt i sektory Drogi Mlecznej, zniszczonej przez serię potwornych wojen z Obcymi i Maszynami. 
Powróć na pokład Wstążki wplątanej w międzygwiezdną aferę. Powróć na Krzywą Czekoladkę Tartusa Fima i Ciemny Kryształ Kirke Bloom. Powróć do fantastycznych planet i wypalonych, gwiezdnych sektorów. Powróć do Głębi.
Opis z okładki książki.
Budka Suflera, Noc Komety, źródło: youtube

Wstawiam tę piosenkę nieprzypadkowo. Autor uczynił z fragmentu jej tekstu motto całej książki. Znam i lubię Noc Komety i w trakcie czytania często nuciłam sobie pod nosem. Świetnie pasuje do Głębi, oddaje jej klimat niepewności i zagrożenia, i teraz natychmiastowo będzie mi się z nią kojarzyć.

Za mną drugi tom tej niezwykłej space opery. Marcin Podlewski całkowicie mnie nią kupił. Owszem, znalazłam parę niedociągnięć i rzeczy, które średnio mi się podobały, ale generalnie rzecz biorąc była to świetna lektura. 

Na początku napiszę o czymś, co może być spoilerem (ale tylko dla tych, którzy nie przeczytali pierwszego tomu):  jak wskazuje sam podtytuł, Ci, Którzy Odeszli stali się w tej części Tymi, Którzy Powrócili. A ich zamiary oczywiście nie są zbyt przyjazne. To zmienia całkowicie układ sił w Galaktyce i jest dobrym pretekstem do pokazania kilku fajnych kosmicznych bitew. Za każdym razem przy takiej scenie batalistycznej wyobrażałam sobie jakby to wyglądało w dobrze zrealizowanym serialu. Ostatnio oglądam sporo science fiction i przyłapałam się na tym, że łatwiej mi było wyobrazić sobie wygląd statków kosmicznych i stacji orbitalnych niż twarzy postaci. Oprócz powrotu Obcych ważny jest też drugi wątek metafizycznych i bardzo niebezpiecznych istot z Głębi. Na razie jest on dopiero zaznaczony, ale myślę, że odegra dużą rolę w kolejnych tomach.

W pierwszej części główne skrzypce grała załoga skokowca Wstążka na czele z kapitanem Myrtonem Grunwaldem, sporo miejsca autor poświęcił też Kirke Bloom, a reszta pojawiała się gdzieś w tle jako typowi bohaterowie drugoplanowi. Tym razem Marcin Podlewski potraktował swoich bohaterów niemal równorzędnie i dzięki temu możemy brać udział we wszystkich wydarzeniach i obserwować je z wielu perspektyw. To generalnie dobrze, ale na początku nie podobał mi się styl, w jakim autor to rozegrał: mnóstwo krótkich podrozdziałów i stale zmieniająca się perspektywa trochę irytowała, zwłaszcza, że wydarzenia ucinały się oczywiście w najciekawszym momencie. Ale gdzieś około połowy książki akcja przyspieszyła i wciągnęła mnie tak, że przestałam na to zwracać uwagę. Znalazło się nawet miejsce na króciutki, zaledwie dwustronicowy, podrozdzialik pisany z perspektywy kota Głoda - dla mnie, jako wielbicielki, było to po prostu niesamowicie urocze.

Drugim małym minusikiem był brak jednej z moich ulubionych postaci, czyli samego Myrtona Grunwalda. Przez większą część powieści był on, że tak powiem, nieosiągalny. Na szczęście dużo nadrobiła Kirke Bloom, jej wątek jest szalenie ciekawy, a jej sprzeczki z Tartusem Fimem sprawiały, że wybuchałam śmiechem przy czytaniu.

Druga część Głębi imponuje swoim rozmachem fabularnym i szczegółowością opisu. Porównanie z Grą o tron jest tu jak najbardziej na miejscu: sporo tu różnorakich stronnictw, frakcji i zawiłości politycznych, ale pojawiają się też elementy magiczne/metafizyczne. Całość jest dobrze przemyślana i czuć, że zmierza do czegoś wielkiego. Słyszałam, że twórczość Roberta J. Szmidta ma zostać przełożona na angielski i wydana w USA. Tego samego życzę Marcinowi Podlewskiemu, bo naprawdę na to zasługuje.

Głębia. Powrót to oczywiście 5/5 (tym razem żaden z bohaterów mnie nie irytował). Mam na półce dwie ciekawe książki z biblioteki, ale będą musiały poczekać, bo za chwilę kończę tę recenzję i idę zanurzyć się w kolejny tom Głębi.

Recenzja pierwszego tomu Głębia. Skokowiec

środa, 3 maja 2017

22/2017 Dragon Age. Utracony tron, David Gaider

Wojna, zdrada, pożądanie na ziemiach Fereldenu znaczone są krwią i śmiercią. Władzę dzierżą najokrutniejsi, a udręczony lud pragnie sprawiedliwości. Książę bez królestwa, oszukany i zdradzony, staje w szeregach rebelii. Rozpoczyna się gra o utracony tron. Zemsta odmieni oblicze świata.
Opis z okładki książki. 
Tak, to jest najgorzej napisany okładkowy blurb jaki do tej pory widziałam. W dodatku czytając go można odnieść mylne wrażenie, że będzie to dobra, epicka opowieść o walce o władzę. Ja się na to niestety nabrałam. Może dlatego, że byłam świeżo po lekturze Echopraksji i szukałam w bibliotece czegoś lekkiego. I gdyby ta książka była właśnie taką niezobowiązującą rozrywką w stylu fantasy... Ale nie, jest to literacki koszmarek i doczytałam go do końca tylko dzięki mojemu wrodzonemu optymizmowi.

Opis z okładki zupełnie nie wyjaśnia fabuły, więc postaram się sama zrobić krótkie streszczenie. Główny bohater to osiemnastoletni książę Maric, prawowity władca Fereldenu. Jego matka została zdradzona i zamordowana, a on sam musi uciekać przed żołnierzami uzurpatora. Podczas ucieczki trafia do obozu banitów, gdzie poznaje Loghaina. Loghain jest synem przywódcy banitów. Niechętnie zgadza się pomagać Maricowi, ale potem oczywiście zostaną przyjaciółmi. Dwaj młodzi mężczyźni uciekają dalej, aż napotykają resztki armii matki Marica dowodzone przez jej najlepszego generała. Córka owego generała, Rowan, to świetna wojowniczka, a przy tym narzeczona Marica. Ich rodzice zaaranżowali ten związek dawno temu. Książę traktuje ją raczej jak przyjaciółkę, ale ona jest w nim na serio zakochana. Robi nam się z tego klasyczny trójkąt, bo Loghain zakochuje się w Rowan. Maric niezbyt pewnie czuje się w roli władcy (bo przez osiemnaście lat matka nie przygotowała go do objęcia władzy, tylko twierdziła, że jeszcze ma czas wszystkiego się nauczyć, co za głupota...), ale jakoś udaje mu się stać symbolem walki o wolność i nawet odbija jakieś miasto i zdobywa nowych sojuszników. Uzurpator to idiota, który myśli, że stłumi rebelię wieszając paru niewinnych ludzi i nadziewając kilka głów na piki. Na szczęście jeden z jego doradców jest trochę bardziej ogarnięty i wysyła do księcia Marica super hiper szpiega asasyna elfkę Katriel, która ma zaprowadzić wojska rebeliantów w pułapkę. Maric jest idiotą i od razu leci na podstawioną elfkę i nawet nie każe jej sprawdzić, ani nic. Elfka też ma coś z głową, bo powinna być profesjonalistką, ale zamiast tego zakochuje się w tej ciapie Maricu i coraz ciężej jest jej wypełniać zlecenie. Udaje jej się jednak doprowadzić do znacznej klęski rebeliantów, ale w ostatniej chwili ratuje życie księcia.

Potem następuje długi opis wędrówki czwórki głównych bohaterów krasnoludzkimi tunelami, w trakcie której Maric ostatecznie jest z Katriel, a Loghain z Rowan (nudne rozterki sercowe, ciężko było mi to czytać). Książę przekonuje do swojej sprawy oddział krasnoludów, potem cudem trafia na resztki swojej armii i wspólnymi siłami rozgramiają uzurpatora. A potem wszyscy żyli długo i szczęśliwie. A tak naprawdę to nie, bo Loghain wreszcie zdecydował się użyć mózgu i odkrył, że Katriel była podstawiona. Maric zabija elfkę (po co? Teraz już nie była żadnym zagrożeniem, mogli to po prostu olać i żyć dalej), ale wpada przez to w depresję, bo przecież tak bardzo ją kochał... Rowan dla dobra kraju postanawia do niego wrócić i odnowić zaręczyny. Szkoda, do końca miałam nadzieję, że kopnie go w cztery litery i ułoży sobie życie z kimś mądrzejszym.

To mniej więcej tyle. Książka jest prequelem gier komputerowych z serii Dragon Age. Próbowałam kiedyś sobie zagrać, ale źle mi się sterowało drużyną bohaterów, więc odpuściłam. Może powinnam też odpuścić lekturę tej powieści, ale cóż, stało się, przeczytałam do końca. Zdecydowanie najgorsze było tłumaczenie. Nie wiem jak Fabryka Słów mogła odwalić taką fuszerkę, ale całość wygląda tak, jakby tłumaczył to przy użyciu translatora średnio zdolny nastolatek w ramach treningu przed maturą. Zdarzają się dosłowne kalki z angielskiego, brakuje płynności językowej. Bohaterowie to zbiór chodzących stereotypów (chociaż Rowan była nawet spoko). Ten zły wprawdzie nie rozdeptywał szczeniaczków, ale za to zdarzało mu się katować służących dla rozrywki. Maric to idiota czystej wody i raczej symbol niż prawdziwy władca, bo bez przyjaciół wspierających go na każdym kroku jego głowa skończyłaby na pice ku uciesze uzurpatora. Fabuła obfituje w zaskakujące inaczej zwroty akcji i niesamowite inaczej zbiegi okoliczności. Mimo to oceniam tę książkę na 2/5, bo tak mniej więcej do momentu pojawienia się Katriel czytało mi się ją dość dobrze, pomimo tego skopanego tłumaczenia. W drugiej połowie jednak stężenie absurdu przekracza wszystkie granice i końcówkę czytałam już mniej więcej tak:


Nie polecam nikomu i przestaję dziwić się Andrzejowi Sapkowskiemu, że tak wkurzyło go wydanie Wiedźmina w okładkach z grafikami z gier. Robi mi się słabo, że przez to ktoś mógł uznać jego świetną sagę za coś podobnie słabego jak Dragon Age. Utracony tron.

poniedziałek, 1 maja 2017

Nowe książki: Harry Potter i Głębia ciąg dalszy


Maj zawsze jest dla mnie czasem wspaniałych zdobyczy książkowych - mam urodziny i wszyscy wiedzą, co najbardziej mnie ucieszy. Tym razem nie było wielkich zaskoczeń, dostałam kolejne dwa tomy przepięknie wydanego Harry'ego Pottera oraz drugi i trzeci tom cyklu science fiction Głębia (tutaj recenzja pierwszej części).

Głębię zacznę czytać bardzo szybko, jestem ogromnie ciekawa dalszego rozwoju wydarzeń. Co do Harry'ego - mam zamiar dozbierać kolekcję do końca (co pewnie nastąpi w grudniu) i dopiero potem powtórzyć sobie całość od początku do końca. Który to już będzie raz? Piąty, ósmy, nie pamiętam, ale coś koło tego. Jedno jest pewne: Harry nigdy mi się nie znudzi.




Kiedy chcesz zrobić zdjęcie książek, ale masz w domu koty...

piątek, 28 kwietnia 2017

21/2017 Krwawe rytuały, Jim Butcher (Akta Harry'ego Dresdena tom VI)


Harry’emu trafiały się już gorsze zlecenia niż praca tajemnego agenta na planie filmu dla dorosłych. Na przykład uskakiwanie przed płonącymi małpimi odchodami. Albo stanięcie twarzą w liść z chodzącą rośliną-potworem. Mimo to najnowsza sprawa zapowiada się bardzo niepokojąco. Producent filmu uważa, że jest celem zabójczej klątwy entropijnej – ale to otaczające go kobiety umierają w coraz bardziej widowiskowy sposób. 
Harry dał się w to wciągnąć wyłącznie za namową Thomasa – zaprzyjaźnionego wampira, flirciarza i zarozumialca, któremu nie do końca może ufać. Thomas ma w całej sprawie jakiś własny interes, Harry jednak nie jest w stanie go przejrzeć, a tymczasem tropy prowadzą wprost do seksownych krewnych wampira. Odkrycie szkieletu w rodzinnej szafie Thomasa na zawsze zmieni jego życie.
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Szybko powróciłam do Harry'ego Dresdena. I co tu dużo mówić - jak dotąd była to najlepsza część jego przygód. Opis fabuły może sugerować, że jest to kolejny schemat: Harry dostaje ciekawe zlecenie, a przy okazji pakuje się w kłopoty, z których udaje mu się cudem wyjść żywym. Na szczęście autor tym razem nie do końca poszedł tą drogą.

Pierwsza połowa książki to typowy Dresden (że tak to nazwę), ale dalej robi się naprawdę interesująco. Harry próbuje nie tylko przeżyć, ale i odkryć prawdę o swojej rodzinie. Wykazuje przy tym mnóstwo determinacji i targają nim sprzeczne emocje. Dzięki temu zyskał w moich oczach więcej głębi jako postać i zaczęłam na serio przejmować się jego dalszym losem. 

Inne plusy powieści to Karrin Murphy, moja ulubiona policjantka, trochę magiczny szczeniak, który wybrał Dresdena na swojego właściciela, no i oczywiście humor. Szczególnie piesek jest fajny i wprowadza do książki trochę luzu i swojskości, a jego wspólne sceny z kotem są przezabawne. Scenarzyści mają rację: jeśli chcesz, by ludzie lubili twoją postać, daj jej psa. Dobrze, że zmienił się tłumacz serii, bo czytało mi się lepiej niż poprzednie części - aczkolwiek sceny, w których bohater jest podniecony albo myśli o seksie nadal są napisane jakoś tak nieporadnie. Imię kota Dresdena zmieniło się tajemniczo z Pan na Mister - cóż, czary. Przyznaję, że Mister brzmi lepiej i zastanawiałam się już wcześniej, dlaczego tłumacz nie zdecydował się na pozostawienie oryginalnej wersji.

Krwawe rytuały oceniam oczko wyżej niż poprzednie części, czyli 4/5. Seria ma tendencję zwyżkową i mam nadzieję, że ją utrzyma. Liczę na więcej wilkołaków, ale nie wiem, czy się pojawią, gdyż nie robię sobie spoilerów i nie czytam opisów kolejnych tomów.

Recenzja tomów I - IV
Recenzja tomu V

środa, 26 kwietnia 2017

20/2017 Czerwona kraina, Joe Abercrombie


Spalili jej dom. Porwali jej brata i siostrę. Ale zbliża się czas zemsty. 
Płoszka Południe miała nadzieję pogrzebać krwawą przeszłość i z uśmiechem odjechać w dal, ale zamiast tego będzie musiała odkurzyć dawne paskudne zwyczaje, by odzyskać swoją rodzinę, a nie należy do kobiet, które zawahają się przed uczynieniem tego, co konieczne. Wyrusza w pogoń, zabierając jedynie parę wołów oraz swojego tchórzliwego starego ojczyma Owcę. Jednakże okazuje się, że Owca również ucieka przed krwawą przeszłością, a tej nie da się pozostawić za sobą w pozbawionej praw Dalekiej Krainie. 
Pościg powiedzie ich przez jałowe równiny do przygranicznego miasteczka ogarniętego gorączką złota, poprzez konflikty, pojedynki i masakry, wysoko w nieznane góry, gdzie czekają Duchy. A co gorsza, zmusi ich do sojuszu z Nicomo Coscą, niesławnym najemnikiem, oraz jego nieporadnym prawnikiem Temple’em, czyli ludźmi, którym nikt nigdy nie powinien zaufać…
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Kolejna książka Abercrombiego za mną, i muszę to powiedzieć od razu: ta jak dotąd była najlepsza. Wciąż jest to brutalne dark fantasy, ale tym razem cel przyświecający głównym bohaterom jest szlachetny: muszą oni odszukać porwane dzieci. O walce o słuszną sprawę czyta mi się jakoś przyjemniej. 

Autor postanowił nadać tej powieści sporo cech westernu i umieścił w niej takie motywy jak gorączka złota wybuchająca na odludnym terenie i przyciągająca tłumy zdesperowanych poszukiwaczy pragnących odmienić swój los, czy też lud Duchów, tajemniczych rdzennych mieszkańców, którzy z miejsca kojarzą się z Indianami. Mamy tu również scenę brawurowego ataku na pancerny wóz wypełniony skarbami - w tym momencie miałam przed oczami niezliczone sceny ataków na pociąg z klasycznych westernów. Świetny jest klimat Fałdy - chaotycznego miasta poszukiwaczy powstałego na starych imperialnych ruinach, do którego ciągną zarówno bandyci, jak i poważni przedsiębiorcy szukający legalnych zysków. Fałda została opisana tak dobrze, że nietrudno było mi sobie wyobrazić jej błoto, smród i koślawe domy. No i jest jeszcze wątek walki o władzę w mieście, równie interesujący jak poszukiwanie dzieci.

Nicomo Cosca, Caul Dreszcz czy Przyjazny to tylko niektórzy z bohaterów znanych już z wcześniejszych powieści tego uniwersum, którzy pojawili się w Czerwonej krainie. O innych nie będę pisać, bo mógłby to być duży spoiler. Są też nowe, godne uwagi postaci. Moją bezapelacyjną faworytką jest Płoszka Południe, która pomimo burzliwej przeszłości potrafiła wyjść na prostą i stara się być dobrym człowiekiem. Ciekawy jest też Temple. Ten niedoszły kapłan, niedoszły budowniczy i niedoszły prawnik również starał się postępować moralnie i w zgodzie z własnym sumieniem, ale jakoś nigdy mu się to nie udawało. Ale teraz, kiedy obraca się w towarzystwie ludzi lepszych niż banda rabusiów i morderców, jest jeszcze dla niego jakaś szansa...

Generalnie moje odczucia po przeczytaniu Czerwonej krainy są bardzo pozytywne i oceniam ją na 5/5. Oczywiście było tu sporo bezsensownych morderstw i rabunków, ale autor wyjątkowo pozwolił dobru chociaż częściowo zatriumfować, a to zawsze sprawia mi satysfakcję. Nadal polecam Abercrombiego, bo jeszcze się na nim nie zawiodłam. Niebawem mam zamiar zabrać się za trylogię Morze Drzazg, która ma lżejszy klimat, bo skierowana jest do młodszego czytelnika, ale myślę, że mi się spodoba.

piątek, 21 kwietnia 2017

19/2017 Kroniki Jakuba Wędrowycza, Andrzej Pilipiuk


Na wojsławickiej komendzie zostały po nim tylko protokół zatrzymania i gumofilce. Choć zarzuty wobec poszukiwanego Jakuba W. mogą szokować, ma on szacowne grono obrońców. 
– To filozof oscylujący w stronę menela, dziwaka, geniusza, rycerza i dowcipnisia, Polaka-Który-Potrafi i Polaka, któremu się chce, szlachetny altruista, który za trudy dla świata chce tylko dobrego słowa. I dobrego trunku. Z przewagą mocnego trunku – grzmi Eugeniusz Dębski. 
– Być może mieszka w zapadłej wsi na Ścianie Wschodniej, być może odżywia się własnoręcznie pędzonymi trunkami i wygląda na starego kłusownika, ale nie daj się zwieść pozorom! – przestrzega Jarosław Grzędowicz. – Jeszcze nie pojawił się wampir, kosmita, wilkołak czy upiór, który dałby radę nieustraszonemu egzorcyście w gumofilcach.
Opis z okładki książki.
To mój kolejny (po Ślepowidzeniu) w ostatnim czasie powrót do książki, którą czytałam już wcześniej. W tym akurat przypadku minęło co najmniej sześć lat, i okazało się, że ten czas nie był dla Jakuba Wędrowycza zbyt łaskawy. 

Postać najlepszego w kraju cywilnego egzorcysty zna wielu fanów literatury fantasy. Ba, być może jest to jeden z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów w polskiej fantastyce. I zasłużył na to, bo wioskowy pogromca demonów na wiecznym rauszu wbija się w pamięć i zdobywa sympatię czytelnika. Za pierwszym razem ta książka strasznie mi się spodobała i czekałam na pojawienie się kolejnych tomów w mojej bibliotece. Tym sposobem przeczytałam chyba cztery części i w końcu zaczęłam odczuwać pewne zmęczenie materiału (podobnie jak przy Cyklu inkwizytorskim Jacka Piekary). Opowiadania z Wędrowyczem w końcu straciły swoją świeżość. Ale wciąż mam do nich duży sentyment, więc kiedy dwa lata temu zobaczyłam pierwszą część w koszu z tanimi książkami w zawrotnej cenie 9,99 zł, nie wahałam się ani chwili.

Książka musiała odstać swoje na półce, by nabrać mocy urzędowej, ale w końcu zapragnęłam ją sobie powtórzyć. Mamy tu 12 opowiadań o różnej długości. Odniosłam wrażenie, że te fajniejsze zaczynają się gdzieś około połowy, a moim faworytem jest Hotel pod Łupieżcą - czyli co się stanie, gdy Wędrowycz z kumplami postanowią otworzyć własny biznes. Miałam problem z humorem, były miejsca naprawdę zabawne, a których śmiałam się jak trochę opętana, ale z drugiej strony w niektórych momentach stężenie absurdu przekraczało górną granicę mojej tolerancji. 

Generalnie Kroniki Jakuba Wędrowycza nie zrobiły na mnie aż tak dobrego wrażenia jak za pierwszym razem. Zabrakło tego nieuchwytnego czegoś. Widocznie gust mi się trochę zmienił. To nadal zabawne i lekkie fantasy w unikalnym stylu, ale teraz oceniam je tylko na 3/5.


A tutaj typowa akcja Anakina: zawsze szybciutko anektuje pozostawione bez opieki książki i robi sobie z nich poduszki.

środa, 19 kwietnia 2017

18/2016 Śmiertelne maski, Jim Butcher (Akta Harry'ego Dresdena tom V)


Harry Dresden, jedyny profesjonalny mag detektyw w Chicago, ma powód do zadowolenia - interesy idą świetnie. Ale ma też powody do zmartwień - pojedynek z diukiem Ortegą z Czerwonego Dworu i kradzież Całunu, który posiada ogromną magiczną moc. Nie wspominając o powrocie dziewczyny Harry'ego, półwampirzycy Susan...
Opis fabuły: strona wydawnictwa. 
Do cyklu o magu Harrym Dresdenie powróciłam po roku przerwy (tutaj recenzja pierwszych czterech tomów). Nadal podtrzymuję swoje zdanie o tej serii: to lekko napisane, pełne humoru fantasy z mnóstwem akcji i nadnaturalnych zjawisk. Książka, która znakomicie pozwala oderwać się od rzeczywistości. Główne wątki fabularne Śmiertelnych masek są naturalną kontynuacją poprzednich tomów (wisząca w powietrzu wojna między wampirami i magami, dalsze losy Susan), ale pojawiają się też nowe motywy i postaci związane z poszukiwaniem Całunu Turyńskiego. Brakowało mi wilkołaków i policjantki Karrin, ale myślę, że moi ulubieni bohaterowie wrócą w kolejnych częściach.

Jednak znalazłam też kilka wad, między innymi najdziwniejszą scenę erotyczną, jaką do tej pory czytałam. Nie wiem, czy to wina tłumacza, ale strasznie mnie ona rozbawiła, głównie za sprawą użytych tam zwrotów i wyrażeń. Nie było to raczej intencją autora, więc myślę, że coś tam po prostu poszło nie tak. Sama fabuła również nie zachwyca, jest do bólu poprawna i trochę schematyczna. W trakcie czytania łapałam się na tym, że bardziej niż na losach postaci skupiam się na kreacji magicznego świata, bo to Jimowi Butcherowi wyszło naprawdę dobrze.

Akta Harry'ego Dresdena to dobry cykl i będę czytać go dalej, planuję nawet zabrać się niebawem za kolejny tom. Jednak szczególnie w tej piątej części brakuje jakiejś iskry, jakiegoś pomysłu. W sumie mogłabym nazwać ją przyjemnym w odbiorze wyrobem rzemieślniczym i dlatego też daję ocenę 3/5.