wtorek, 21 lutego 2017

8/2017 Firma, John Grisham


Mitchell McDeere należy do piątki najlepszych studentów prawa na Harvardzie i może przebierać w ofertach pracy. Jedna z nich, bijąca na głowę atrakcyjnością propozycje z Nowego Jorku i Chicago, pochodzi z niedużej firmy prawniczej Bendini, Lambert i Locke z Memphis, specjalizującej się w sprawach podatkowych. Fantastyczna pensja, kredyt na zakup własnego domu, członkostwo w dwóch klubach i klucze do nowiutkiego bmw - McDeere po prostu nie może jej odrzucić. Po krótkim namyśle wraz z żoną przenosi się do Memphis. 
Niestety, wymarzona praca szybko okaże się jego największym koszmarem. Firma jest obserwowana przez FBI, które ostrzega Mitcha, że kancelaria zajmuje się głównie praniem brudnych pieniędzy dla mafii. McDeere staje przed alternatywą: podjąć współpracę z agencją i pomóc jej w zdemaskowaniu nielegalnych transakcji, czy trafić do więzienia za współudział w przestępstwach. Odejście z pracy nie wchodzi w rachubę - wszystkie osoby, które uprzednio próbowały to zrobić, zginęły w zagadkowych okolicznościach. Biuro, dom i samochód Mitcha znajdują się cały czas na podsłuchu... 
Opis z okładki książki.
Firma to dość znana książka, doczekała się nawet dwóch filmowych adaptacji: filmu z Tomem Crusiem oraz serialu, który przedstawiał losy głównego bohatera po dziesięciu latach. Film kiedyś oglądałam, serialu jakoś nie mam zamiaru. Wracając do książki:  pierwszy raz przeczytałam ją mniej więcej dwanaście lat temu, wtedy połykałam dużo tego typu powieści, bo po prostu sporo ich było w mojej bibliotece. Wspominałam ją dobrze i dlatego kupiłam sobie wydanie kieszonkowe po taniości w jakimś markecie. Teraz nadszedł czas na jej ponowne przeczytanie no i niestety, Firma nie przetrwała próby czasu.

Nie chodzi o to, że książka jest zła. Nie porwała mnie jednak tak, jak za pierwszym razem. Główny bohater okazał się być takim cwaniaczkiem, który chciał wykiwać wszystkich, nie był też całkowicie fair w stosunku do swojej żony. Nie byłam w stanie całkowicie mu kibicować, chociaż jego przeciwnikami byli bezwzględni, źli mafiozi. Raziła mnie jeszcze jedna sprawa - organizacja czasu. Nie łapię jakim cudem Mitch zdołał pracować tyle godzin w tygodniu a przy tym jeszcze planować ucieczkę i współpracować z FBI. Może się czepiam, ale to nie było zbyt realistyczne.

Firma to dobry thriller prawniczy, więc absolutnie nie będę odradzać jej lektury, ale na pewno da się znaleźć coś lepszego w tym gatunku: chociażby Czas zabijania tego samego autora. Ale jeśli szukacie czegoś interesującego, z wciągającą fabułą i dynamicznym finałem to Firma znakomicie się nada. Ode mnie dostaje 3/5.

czwartek, 9 lutego 2017

7/2017 Głębia. Skokowiec, Marcin Podlewski (I tom)


Oto Wypalona Galaktyka - Droga Mleczna, która tysiące lat temu została spustoszona przez serię potwornych wojen. Oto kosmos, w którym ludzie zamieszkują resztkę ocalałych z pożogi układów - gdzie nieliczne, inteligentne Maszyny budzą trwogę, a wygnani poza Granicę Galaktyczną Obcy znani są już tylko z legend. Oto wszechświat Głębi - zagadkowej, wpędzającej w szaleństwo niby-przestrzeni. Oto świat Myrtona Grunwalda, który stracił swój statek i załogę. I który zrobi wszystko, by znów pożeglować ku gwiazdom. 
A nie będzie to łatwe. Napęd głębinowy już drży. Dotknij nawigacyjnej konsoli. Złap za uchwyt sterowniczy i uwierz. Bo ten skokowiec jest twój. Zawsze był. 
Opis z okładki książki.
Zanim przejdę do właściwej recenzji - ten okładkowy blurb ze Skokowca jest chyba najlepszy, jaki widziałam od początku prowadzenia bloga. Wcześniej nie zwracałam na nie uwagi, więc może kiedyś czytałam fajniejszy, ale ten ma w sobie to coś, zapowiedź tajemnicy czekającej na odkrycie. I dobrze pasuje do treści książki.

Głębia. Skokowiec to książka mojego męża. Przeczytał ją bardzo szybko i teraz ma ochotę na drugi tom. Dla mnie była to wystarczająca rekomendacja. I muszę przyznać, że również zostałam fanką Głębi.

Autor założył sobie napisanie dużej, rozbudowanej historii z wieloma bohaterami, a do tego jeszcze postanowił trzymać się naukowych faktów tam, gdzie tylko się da. Generalnie to dobrze, ale przez to początek książki jest trochę za bardzo ciężkostrawny. Mnóstwo postaci, lokacji i informacji o przedstawionym świecie zabija płynność narracji i dezorientuje czytelnika, ale na szczęście szybko się odnalazłam. Kiedy przebrnie się już przez to wstępne zamieszanie śmiało można cieszyć się rozwojem fabuły. Wątki zaczynają się ze sobą zgrabnie łączyć i podążają do emocjonującego finału, chociaż dobrze widać, że jest to pierwszy tom i niektóre z nich będą kontynuowane dopiero w kolejnych częściach.

Językowo Skokowiec jest bardzo poprawny. Jest tam trochę technobełkotu, ale znajdzie się też delikatny humor (zwłaszcza sceny z kotem, kot Głód jest fenomenalny i szkoda, że jest go tak mało). Podoba mi się, że autor pokusił się o wymyślenie własnych przekleństw nawiązujących do historii opisywanego świata.

Kapitan Myrton Grunwald, jego niestandardowa załoga oraz postaci z innych wątków są dobrze wymyślone i napisane. Co prawda miałam ochotę wziąć takich dwóch, wrzucić do śluzy i wywalić w przestrzeń, ale to również pozytywnie świadczy o kunszcie pisarza. Mam wrażenie, że postaci kobiece są wykreowane odrobinę lepiej, ale kapitanowi Grunwaldowi również nic nie brakuje.

W space operze ważny jest epicki konflikt i ratowanie świata, więc tutaj też mamy kilka konkurujących ze sobą stronnictw. Największe z nich to Zjednoczenie zrzeszające większość ludzkości, częściowo niezależne Światy Zewnętrzne, Elohim usiłujący upodobnić się do Obcych oraz Stripsowie usiłujący upodobnić się do Maszyn. Te dwie ostatnie frakcje są mocno przerysowane i jak na mój gust trochę nierealistyczne, ale to tak odległa przyszłość, że akceptuję takie rozwiązanie. Ważne są również echa dawnych wielkich wojen, ratowania świata na razie nie stwierdzono - chociaż obstawiam, że taki wątek w końcu się pojawi.

Głębia. Skokowiec to kolejna książka polskiego autora, która mi się spodobała i uważam ją za lepszą od zagranicznych, mocno promowanych pozycji (chociażby od Wojny starego człowieka, która była dość przeciętna). To również kolejny świetny pomysł na wysokobudżetowy serial. Oceniam ją na 4/5 i na pewno przeczytam kolejne tomy.

czwartek, 2 lutego 2017

6/2017 Czasomierze, David Mitchell


W pewien upalny dzień w 1984 roku piętnastoletnia Holly Sykes ucieka z domu i spotyka straszą panią. która proponuje jej kubek herbaty w zamian za schronienie. Minie kilkadziesiąt lat, zanim Holly zrozumie, o jakie schronienie prosiła nieznajoma... 
Czasomierze to opowieść o meandrach losów Holly, od lat dorastania w Gravesend, na których piętno odciska rodzinna tragedia, po późną starość w Irlandii, w domu nad brzegiem oceanu, kiedy w całej Europie kończą się zapasy ropy naftowej. Życie Holly jest niby całkiem zwyczajne, a jednak naznaczone przebłyskami z przyszłości, odwiedzinami ludzi pojawiających się znikąd i chwilami, w których rozregulowują się prawa rządzące rzeczywistością. Holly Sykes - córka, siostra, matka i opiekunka - ma bowiem do odegrania rolę w wojnie toczonej na śmierć i życie za kulisami naszego świata. Być może Holly okaże się ostateczną bronią, która zadecyduje o losach tego wielkiego starcia.
Opis z okładki książki.
Czasomierze to pięknie wydana powieść, która wciągnęła mnie już po kilku pierwszych stronach. Na początku książki poznajemy historię nastoletniej zbuntowanej Holly (odmawiam nazywania jej normalną czy przeciętną, jak na mój gust była ona raczej głupią nastolatką). Wygląda to jak zwykła obyczajówka - czyli jak dla mnie nic specjalnego - ale ten język... Książka jest genialnie napisana i nawet przygody głupiutkiej dziewczyny czyta się wyśmienicie. I kiedy już wciągnęłam się w fabułę, nagle pojawia się coś niesamowitego, co zostawia mnie z opadniętą szczęką. Tak jest przez resztę powieści - historie różnych osób (aczkolwiek zawsze związane z Holly) przeplatają się z wątkiem fantastycznym.

Większość Czasomierzy to obyczajówka, ale to właśnie elementy fantastyczne są jej najmocniejszym punktem. Są idealnie rozmieszczone i zgrane z resztą. Wojna dwóch stronnictw nieśmiertelnych obdarzonych parapsychicznymi mocami to ciekawy pomysł, a kiedy dodamy styl, jakim został opisany, wychodzi coś naprawdę wybitnego. Postaci może nie są aż tak świetne, ale całkiem dobrze skonstruowane i absolutnie nie przeszkadzają przy czytaniu.

Moja recenzja jak na razie to same pozytywy i naprawdę chciałabym, żeby tak pozostało, ale niestety jest jeszcze ten nieszczęsny ostatni rozdział. Autor zdecydował się rozciągnąć opowieść na nieodległą przyszłość snując niemalże apokaliptyczną wizję upadku ludzkości. Rozumiem, że brak ropy i zmiany klimatyczne to poważne zagrożenia, ale nie sądzę, że społeczeństwa zachodnioeuropejskie porzuciły z tego powodu wszelkie normy społeczne i wróciły niemalże do plemiennego stylu życia. Po prostu nie jestem w stanie kupić pomysłów autora. Jeśli kiedyś wrócę do tej książki to daruję sobie końcówkę. Z tego powodu Czasomierze oceniam na 4/5, chociaż prawie całą powieść czytało mi się znakomicie i byłaby to najlepsza rzecz, jaką poznałam w trakcie ostatniego roku.

środa, 1 lutego 2017

Nowa książka: Czterdzieści i cztery, Krzysztof Piskorski


Książka ta jest od jakiegoś czasu na mojej liście do przeczytania. Udało mi się znaleźć ją w bardzo atrakcyjnej cenie, więc nie zastanawiałam się zbyt długo nad kupnem. To fantastyka z nutami steampunku i historii alternatywnej i mam wrażenie, że będzie mi się podobać.

Na blogu dawno nie było kotów, ale teraz to nadrabiam i już wstawiam Anakina i Tarkina reklamujących mój nowy zakup. Lepszą modelką jest Anakin, Tarkin strasznie dużo się rusza i ciężko strzelić mu wyraźne zdjęcie.


Tarkin to czarny, ruchliwy szaleniec...


...Anakin z większą cierpliwością znosi fotograficzną sesję.

sobota, 28 stycznia 2017

5/2017 Rok ekstremalnych przygód, Richard Hammond


Kto pierwszy dotrze na biegun północny: Clarkson i May w supernowoczesnym wozie terenowym czy Hammond powożący psim zaprzęgiem?
Czy zdezelowany opel kadett to dobry samochód na wyprawę po bezdrożach Botswany?
Czy da się przepłynąć Kanał La Manche własnoręcznie skonstruowaną amfibią? 
 
Ta książka jest jak wyjście na piwo z dobrym kumplem. Kumplem, który jest jednym z prowadzących Top Gear, najpopularniejszego programu motoryzacyjnego wszech czasów. Kumplem, który nigdy nie mówi „nie” i przyjmuje najbardziej szalone wyzwania.
Opis z okładki książki. 
Richard Hammond to brytyjski dziennikarz radiowy i telewizyjny, najbardziej znany z motoryzacyjnego show Top Gear. W książce opisuje kilka niesamowitych wydarzeń ze swojego życia, chociażby wspominana już wyżej wycieczka psim zaprzęgiem na magnetyczny biegun północny (najdłuższa, najlepiej opisana i moja ulubiona część) czy spotkanie z wysoko postawionym członkiem słynnego gangu motocyklowego Anioły Piekieł. Wszystko opisane ciekawie i w zabawnym stylu Hammonda, ale większość tej książki oglądający Top Gear już widzieli, gdyż są to zakulisowe opisy najbardziej znanych odcinków specjalnych. Ja akurat jestem fanką tego programu i absolutnie mi to nie przeszkadzało. Ale to jest też największa wada książki - obawiam się, że dla kogoś, kto nie zna Top Gear, Richarda i jego kolegów, całość będzie nie do końca zrozumiała i trochę nudna.

Rok ekstremalnych przygód jest dość krótka i czyta się ją szybko, taka idealna pozycja na wakacje czy do pociągu. Nie polecam jej jednak czytelnikowi nieznającemu Richarda, przed lekturą lepiej jednak puścić sobie jeden czy dwa odcinki jego programu. Jeśli nie polubicie konwencji Top Gear, to książka również może wam się nie spodobać. Ja oceniam ją na 3/5, głównie ze względu na słaby w niektórych momentach warsztat pisarski.

niedziela, 22 stycznia 2017

4/2017 Dziecko Odyna, Siri Pettersen (Krucze pierścienie tom I)


Wyobraź sobie, że brakuje ci czegoś, co mają wszyscy inni. Czegoś, co stanowi dowód na to, że należysz do tego świata. Czegoś tak ważnego, że bez tego jesteś nikim. Jesteś zgnilizną. Mitem. Człekiem. 
Dzikus z Północy kaleczy nożem niemowlę, by ukryć, że dziewczynka urodziła się bez ogona. Gnijący członek Rady desperacko walczy o to, by wywołać wojnę. Ubóstwiany syn z arystokratycznego rodu wyrzeka się własnego dziedzictwa i godzi mieczem w swoich. Mieszkańcy opuszczają swoje domy i gospodarstwa ze strachu przed istotami, których nikt nie widział od tysiąca lat. A rudowłosa, bezogoniasta dziewczyna ucieka, by ratować życie. 
Opis z okładki książki.
Zdziwiłam się trochę, kiedy zobaczyłam tę książkę w bibliotece. To właściwie nowość, ukazała się w Polsce w zeszłym roku. Zauważyłam, że moja biblioteka sprowadza raczej romanse i obyczajówki, a tu takie pozytywne zaskoczenie... Ale już od jakiegoś czasu miałam w planach przeczytać całą trylogię Krucze pierścienie, więc nie wahałam się ani chwili i od razu zabrałam do domu jej pierwszy tom.

Jest to kolejna książka fantasy, w której głównymi bohaterami są nastolatkowie: Hirka lat 15 oraz Rime lat 18. Do kompletu nasza piękna Hirka ma jeszcze włosy w jedynym słusznym rudym kolorze. W iluż to już pozycjach widzieliśmy ten schemat... Początkowo obawiałam się trochę o jakość tej powieści (zwłaszcza, że równolegle czytam coś absolutnie fantastycznego, gdzie większość bohaterów jest dorosła, a i sama fabuła jest o wiele poważniejsza), ale okazało się, że pod tym względem jest dobrze. Owszem, bohaterka czasem zachowuje się dziecinnie albo głupio, ale  zwykle potem zdaje sobie z tego sprawę, żałuje i wyciąga wnioski. Pasuje mi też wątek miłosny: jest obecny, ale nie wychodzi na pierwszy plan i ładnie komponuje się z resztą wydarzeń.

Autorka jest Norweżką i mocno inspirowała się mitologią skandynawską. Poza oczywistymi odniesieniami znalazłam też świetny północny klimat przejawiający się w opisach miast, ubiorów, uzbrojenia i przede wszystkim krajobrazów. Praktycznie widziałam te wszystkie piękne lasy i góry. Plastyczność jest dużym plusem tej powieści.

Podobały mi się też intrygi polityczne. Może Gra o tron to to nie jest, ale też taki stopień zagmatwania akcji absolutnie nie był tu potrzebny. W każdym razie cieszę się, że ta książka to coś więcej niż zwykły romans i elementy nadprzyrodzone.

Dziecko Odyna nie jest jednak książką idealną. Są miejsca, w których autorka niepotrzebnie komplikuje fabułę. Są też takie momenty, które można byłoby spokojnie ominąć, a dla odmiany przy końcu dodać z 10 czy 20 stron. Ta końcówka to chyba najsłabszy moment - pod względem technicznym, fabularnie wszystko gra. Mam tylko wrażenie, że zabrakło trochę dobrego warsztatu pisarskiego.

4/5 - myślę, że to najwłaściwsza ocena tej książki. Wciągnęłam się w ten świat i z przyjemnością przeczytam resztę trylogii. Szkoda, że nie wypożyczyłam od razu wszystkich tomów, bo Dziecko Odyna kończy się cliffhangerem, a mnie naprawdę ciekawią dalsze losy Hirki i Rimiego. Mam nadzieję, że kolejne tomy będą jeszcze lepsze.

czwartek, 12 stycznia 2017

3/2017 Chemia śmierci, Simon Beckett


Manham. Małe, spokojne miasteczko. Krajobraz pozbawiony zarówno życia, jak i konkretnych kształtów. To tu doktor David Hunter, genialny antropolog sądowy, szuka schronienia przed okrutną przeszłością. Sądzi, że przeżył juz wszystko to, co najgorszego może przeżyć człowiek. Że wie o śmierci wszystko. Ale śmierć, ów proces alchemii na wspak, wdziera się do Manham. I to w niewyobrażalnie wynaturzonych formach. Spokojne miasteczko rozsadza strach i nienawiść. Każdy może być ofiarą... I każdy może być zwyrodniałym mordercą... 
Opis fabuły z okładki książki.

Chemia śmierci to kolejna książka, do której wracam po latach. Czytałam również dwie kolejne powieści z doktorem Davidem Hunterem w główniej roli, jednak to właśnie ona najbardziej zapadła mi w pamięć. 

Lubię kryminały, a ten jest naprawdę dobry. Największe wrażenie zrobił na mnie sposób prowadzenia intrygi, czyli to, co w tego typu literaturze jest najważniejsze. Oczywiście, można domyślić się kto jest mordercą, ale jest całe grono podejrzanych, więc nie będzie to takie proste. Wielki plus również za naturalistyczne opisy zwłok i procesu rozkładu. Główny bohater w końcu jest antropologiem sądowym i byłoby słabo, gdyby ich zabrakło. Generalnie postać doktora Huntera jest ciekawie skonstruowana. Niby jest stereotypowym mężczyzną po przejściach, który szuka spokoju w sennym miasteczku na prowincji, ale na szczęście autor nie zrobił z niego twardziela. Zdarza mu się płakać, być bezradnym, mieć chwile słabości. Nie jest też bad boyem, lecz stara się być porządnym człowiekiem. Taki zwykły, ludzki typ, który ostatnio jakoś najbardziej lubię w literaturze.

Simon Beckett nie skupia się jedynie na zagadce kryminalnej. Postarał się również oddać klimat małego angielskiego miasteczka, w którym dochodzi do tragicznych wydarzeń i każdy zaczyna podejrzewać każdego. Ciekawym dodatkiem jest postać niezbyt sympatycznego pastora, który wykorzystuje morderstwa do nabicia sobie popularności. Podoba mi się ta warstwa obyczajowa, ale ostatnio czytałam Kinga i nie mogłam pozbyć się wrażenia, że on napisałby to lepiej... Wiadomo, książka liczyłaby wtedy pewnie jakieś 900 stron ;)

Nie mam do tej powieści jakiś większych uwag czy zastrzeżeń. Daję jej ocenę 4/5, gdyż mimo wszystko zabrakło mi jakiegoś efektu wow. Chyba nie będę wracać do kolejnych części tego cyklu, pamiętam, że nie miałam już takiej frajdy podczas ich czytania. Skupiłam się bardziej na typowaniu mordercy niż na prostym cieszeniu się fabułą. Jednak Chemię śmierci będę polecać zawsze, ilekroć ktoś spyta o jakiś dobry kryminał.