wtorek, 9 lutego 2016

3/2016 "Kumpelki z paki" Olivia Goldsmith - recenzja


Zwykle nie czytam literatury kobiecej, ale ta książka stała sobie na półce w pracy no i jakoś tak wyszło, że wzięłam ją do domu...

Generalnie pomysł był dobry. Jennifer, młoda pracownica nowojorskiej firmy, zgadza się wziąć odpowiedzialność za machlojki finansowe szefa. Prawnik firmy - prywatnie jej narzeczony - zapewnia ją, że sprawa w sądzie to tylko formalność, bo na pewno nie zostaną jej postawione zarzuty, a jeśli trafią na nadgorliwego sędziego dostanie najwyżej wyrok w zawieszeniu, który i tak unieważnią przy apelacji. Jednak można się od razu domyśleć, że szef i narzeczony wystawili Jennifer do wiatru i trafia ona do więzienia. 

Dobra jest też kreacja głównej bohaterki, jest ona przemądrzałą lalunią przekonaną o własnej wyjątkowości. No i w sumie na tym pozytywy się kończą, Reszta bohaterów jest do bólu szablonowa. Więzienie kiepsko opisane - niby jest tam tak źle, ciągle o tym mówią, ale tylko mówią, nie ma takiej wyczuwalnej atmosfery zła i beznadziei. Autorka pisze w podziękowaniach, że odwiedzała więzienia i rozmawiała z osadzonymi, ale mimo tego nie zdecydowała się na realizm. Może tak wyglądają więzienia w Norwegii, ale na pewno nie w USA. 

I rzecz, która wkurzała mnie w tej książce najbardziej - wszechobecne happy endy. Wciśnięte na chama we wszystkie miejsca, gdzie tylko się dało. Ekranizację "Kumpelek z paki" powinien robić Disney, bo to jest naprawdę poziom historii o księżniczkach :)

Gdyby za tę historię zabrał się jakiś dobry pisarz, to mogłoby wyjść coś ciekawego. A tak to miało być jak w "Skazanych na Shawshank" a wyszło raczej jak u Katarzyny Michalak (chociaż nie, myślę, że Michalak dałaby radę sknocić to jeszcze bardziej). 2/5 to wszystko, co mogę dać "Kumpelkom z paki". Nie zasłużyły na 1, ale mimo wszystko nie polecam - chyba, że ktoś naprawdę lubi tego typu naiwne historyjki.

poniedziałek, 8 lutego 2016

Nowe książki: "Faraon" i "Co do grosza"


Ostatnio w antykwariacie zakupiłam dwie książki, które już kiedyś czytałam. Były jednak na tyle dobre, że postanowiłam włączyć je do mojej kolekcji. 

"Faraon", którego czytałam, był już praktycznie zabytkiem: dwutomowe wydanie z bodajże 1948 roku, pożyczone od dziadka. Pożółkłe kartki i wspaniały zapach starego papieru. Miał jednak pewien mankament - brakowało mu ostatnich kilkudziesięciu stron i przez to musiałam ratować się egzemplarzem bibliotecznym ze znienawidzonego przeze mnie wydawnictwa Greg. Od ich gęsto ściśniętej, nieczytelnej czcionki zawsze bolały mnie oczy (chociaż ostatnio odkryli normalne litery i reklamują to jako "czcionkę ułatwiającą czytanie", innowatorzy jedni...). No a teraz mam już własnego solidnie wydanego "Faraona".

Jeffrey Archer pisze fajne książki, ale większość z nich to grubaśne powieści z politycznymi wątkami. "Co do grosza" jest inne, napisane lekko i pełne delikatnego humoru. Myślę, że nadejdzie niebawem czas, kiedy zechcę wrócić do tej lektury.

A na koniec zdjęcie bonusowe, czyli co się dzieje, kiedy w domu pojawia się coś nowego: 


niedziela, 31 stycznia 2016

2/2016 "Prawda" Terry Pratchett - recenzja


Lubię Świat Dysku i czytałam już kilka książek z tego cyklu. Pratchett jak chyba nikt inny operuje świetnym, delikatnym humorem, a wymyślone przez niego postaci zapadają na długo w pamięć czytelnika. Ba, niektóre z nich zdążyły już na stałe przeniknąć do popkultury.

"Prawda" opowiada o założeniu pierwszej w Anh-Morpork gazety. Oczywiście z tego faktu wynika wiele zabawnych perypetii... Książka jednak nie do końca sprostała moim oczekiwaniom. Nie ma magów i Niewidocznego Uniwersytetu, a Śmierć pojawia się tylko w jednej scenie. Szkoda, bo to moje ulubione motywy w cyklu. Ogólnie spodziewałam się więcej po tej książce. Pratchetta dobrze się czyta, ale chyba po paru tomach zaczyna się odnosić wrażenie, że wszystko już było, a niektóre wątki czy postaci są dodane trochę na siłę. Zapewne jeszcze wrócę do tego cyklu, ale "Prawdzie" mogę wystawić jedynie 3/5.

sobota, 30 stycznia 2016

Nowa książka: "Projekt Kraken" Douglas Peterson


Kolejna książka wygrzebana z kosza z przecenami - "Projekt Kraken" Douglasa Petersona. Z opisu na okładce wynika, że to sf z elementami thrillera. Sztuczna inteligencja próbuje zgładzić ludzkość i takie tam... Przeczytamy, zobaczymy (i zrecenzujemy). Przy okazji kupiłam sobie antystresową kolorowankę w psychodeliczne wzorki.

Na zdjęcie załapał się mój kot Tarkin. Jakie to jest ciekawskie zwierzę :) Drugi kot przybiegł chwilę później, ale zasłonił wszystko swoim futrzastym cielskiem i nie mogłam zrobić dobrego zdjęcia.

wtorek, 19 stycznia 2016

1/2016 "Niebiańskie pastwiska" Paweł Majka - recenzja


Paweł Majka chciał napisać wielowątkową, epicką powieść, której akcja dzieje się w dwóch wrzechświatach, a śmierć nie jest ostatecznym końcem. I wiecie co? Myślę, że mu się to udało.

Książka jest gruba (730 stron) i jej akcja rozwija się powoli. Pierwsze dwieście stron to zapoznanie czytelnika z głównymi postaciami, przy czym autor niczego nie ułatwia. Bohaterów jest wielu i na początku nie są ze sobą zbytnio powiązani. Do tego dochodzą jeszcze zakręcone wątki polityczne... Przyznam się, że ciężko było mi się połapać kto jest z kim i przeciw komu spiskuje. Ale kiedy już pokonamy ten nieco przydługi wstęp zaczyna robić się naprawdę ciekawie, a książka wciąga coraz mocniej z każdą przeczytaną stroną.

"Niebiańskie pastwiska" pretendują do miana space opery, znajdziemy więc w nich trochę dobrych opisów bitew (zarówno kosmicznych, jaki i lądowych), a jednymi z głównych bohaterów są zwykli żołnierze - jeden z moich ulubionych wątków. Świetnie wykreowane są też byty z innego wrzechświata, nazwane bogami, które umożliwiają ludziom istnienie po śmierci. Jest to naprawdę dobry i oryginalny pomysł. Podoba mi się też sposób, w jaki autor traktuje postaci kobiece. Wielokrotnie zaznacza, że panuje patriarchat i od kobiet oczekuje się posłuszeństwa i zajmowania się rodziną, a jednocześnie wprowadza kilka dobrze napisanych bohaterek, które mają trochę większe ambicje. Może światem rządzą mężczyźni, ale nie znaczy to, że kobiety nie mają już nic do powiedzenia (jak to było chociażby w "Metrze 2033"). Podoba mi się to i uważam, że wyszło to autorowi bardzo zręcznie i naturalnie. 

Szkoda, że ten wstęp jest tak toporny i ciężko było mi się przez niego przebić. Przeczytałam kilkadziesiąt stron, odkładałam książkę na kilka dni, potem znów kilkadziesiąt stron... Ale za bardzo dobry całokształt "Niebiańskie pastwiska" zasługują na mocne 4/5.  

niedziela, 3 stycznia 2016

Przypadkowy zakup: Feliks W. Kres, dwa tomy z cyklu "Księga Całości"


To była naprawdę przypadkowy zakup; dwie części cyklu, który chcę przeczytać, wygrzebane w koszu z tanimi książkami w Media Markt za naprawdę niewielkie pieniądze. Rzadko jestem w tym sklepie i zdziwiłam się, że w ogóle sprzedają tam książki. Zawsze zatrzymuję się przy przecenionej literaturze i czasem uda mi się znaleźć coś fajnego. Teraz pozostaje mi poszperać w necie i znaleźć resztę tego wydania do kompletu  

piątek, 1 stycznia 2016

Podsumowanie 2015 roku

Podsumowanie


Rok 2015 już za nami, więc nadszedł czas na jego czytelnicze podsumowanie. Przez 365 dni udało mi się przeczytać 31 książek. Trylogie, serie i tomy traktuję przy tym jak jedną pozycję. Gdyby je liczyć osobno, na sztuki, wyszłoby 44. Wolę jednak mój system całościowy i zostanę przy liczbie 31. To dużo? Mało? Nie wiem, po prostu na tyle starczyło mi czasu i ochoty. Nie deklaruję udziału w akcjach typu 52 książki w 52 tygodnie, bo myślę, że to jest sztuczne i niepotrzebne. Nie będę nigdy czytać na czas, zawsze robię to dla przyjemności. Czasem nie mam chęci i wystarcza mi jedna książka w miesiącu, czasem znajdę coś ultra ciekawego, wciągnę się i w miesiącu przeczytam cztery czy pięć.

Hity i kity 2015


Zacznę od kitów, czyli książki, które podobały mi się najmniej.

Miejsce 3.


Hipisowki manifest opiewający wolność i braterstwo, przesączony duchem 68 roku. Kiedyś może pozycja ważna i potrzebna, dziś nie potrafię jej zrozumieć i docenić. Trudno, widocznie nie jest mi to pisane.

Miejsce 2.



Najnudniejsza książka o podróżach w czasie jaką czytałam. Pełna beznadziejnych metafor i przestarzałych dziewiętnastowiecznych poglądów. Zdecydowanie nie polecam.

Miejsce 1.



Książka w klimatach starożytnej Grecji, która tak bardzo mi się podobała, że nie pamiętam już imion bohaterów i prawie nic z fabuły. Najlepiej będzie jak zapomnę, że ją w ogóle czytałam...

Teraz przejdę do hitów, czyli książki, które podobały mi się najbardziej:

Miejsce 3.



"Marsjanin" to czysta rozrywka, lekka i optymistyczna. Dostaje ode mnie plusa również za super humor i naukowość - w niektórych momentach nauka jest trochę naciągana, ale wybaczam to autorowi. Książka, którą świetnie się czyta. Stoi już na mojej półce :) Oglądałam już film, i jak to często bywa z ekranizacjami, nie jest już aż tak fajny.

Miejsce 2.



Świetnie napisana opowieść, której klimat mnie urzekł. Prawdziwe science-fiction, które stawia trudne pytania i wcale nie pomaga na nie odpowiedzieć. Czytelnik jest zmuszony do myślenia. Wykreowany świat wciąga i chciałoby się więcej i więcej...

Miejsce 1.



To już chyba nie jest literatura, w "Dziennikach gwiazdowych" zaczyna się filozofia. Trudna, zmuszająca do refleksji lektura. Kupuję to w 100%, a w planach mam kolejne dzieła Lema. "Dzienniki..." stoją już na mojej półce, przeczuwam, że kolejne przeczytanie dostarczy mi nowych wrażeń, że odkryję w tej książce nowe, ważne rzeczy, które za pierwszym razem mi umknęły.


Zmiany na blogu w 2016 roku


Data się zmienia, więc nadszedł dobry moment na wprowadzenie zmian na moim blogu. Adres odwołujący się do minionego roku zostaje, myślę, że nie ma potrzeby ruszać akurat tego elementu. Wprowadziłam już etykiety, które uporządkują trochę treści na blogu. Zamieszczę też poprawiony, bardziej uniwersalny nagłówek. Pojawi się jednak spora nowość - oceny przeczytanych książek w pięciostopniowej skali:

1 - strasznie słaba
2 - taka sobie
3 - w porządku
4 - całkiem dobra
5 - świetna

Chcę jeszcze przypomnieć, że zarówno moje recenzje, jak i oceny, są subiektywne i macie prawo się z nimi nie zgadzać. Chętnie poznam wasze zdanie i podyskutuję w komentarzach.