wtorek, 10 stycznia 2017

2/2017 Kraina Jutra. Początek, Jeff Jensen, Jonathan Case



Jest rok 1939. Świat szykuje się do kolejnej wojny. Tajne stowarzyszenie geniuszy chce podzielić się z ludzkością niewiarygodnym odkryciem, mogącym odmienić jej losy!

Na przeszkodzie staje potężny wróg - pół człowiek, pół maszyna - który nie zatrzyma się przed niczym, by powstrzymać ich przed przekazaniem tej niezwykłej wiedzy. 

Tymczasem Clara wraz ze swoim synem Lee wybierają się do Nowego Jorku, aby wziąć udział w I Światowym Konwencie Science Fiction. W ich ręce trafia komiks z sekretnym kodem, który wprowadza tę dwójkę w sam środek spisku. 

Jak zakończy się ich walka? Kto zwycięży w tej rozgrywce?
Odkryj niesamowitą Krainę Jutra - tu wszystko jest możliwe!
Opis z okładki książki.
Książkę tę przeczytałam przypadkiem, pożyczyła mi ją koleżanka. Jest to prequel filmu Kraina Jutra, który mam zamiar obejrzeć, ale nie mogę jakoś się za to zabrać. Teraz jednak zaczynam nabierać na niego coraz większej ochoty.

Powieść to proste science fiction, w sam raz dla starszych dzieci i młodzieży. Mamy grupę wybitnych naukowców, którzy chcą zmieniać świat na lepsze za pomocą swoich wynalazków oraz złych nazistów, którzy chcą wszystko przerobić na broń. Mało skomplikowane, ale fabuła daje radę. Główni bohaterowie zostali napisani dobrze, niektórzy z nich są nawet całkiem niejednoznaczni. Zawiódł mnie styl książki, jest za suchy, zdecydowanie przydałoby się więcej soczystych opisów. Nowe światy i niezwykłe wynalazki to świetne pole do popisu dla kogoś obdarzonego talentem do składania słów, ale autorom najwyraźniej trochę tego talentu zabrakło. 

Myślę, że ta książka została napisana dla kasy: mieli ją kupować fani filmu, albo osoby, którym przypadkowo wpadła w ręce, miały zainteresować się filmową kontynuacją. Ta strategia trochę działa, bo ja jestem ciekawa świata Krainy Jutra, jednak mój entuzjazm jest bardzo umiarkowany i raczej nie zostanę fanką. Disney stracił na tym uniwersum grube miliony, a recenzenci twierdzili, że film powinien powstać w latach 90., wtedy z miejsca stałby się hitem. Dziś odbiorcy są już przyzwyczajeni do czegoś innego. Cóż, jak obejrzę, to sama ocenię. Tymczasem książka dostaje ode mnie 3/5, nie polecam jakoś szczególnie, ale i nie odradzam.

czwartek, 5 stycznia 2017

1/2017 Kula, Michael Crichton


Amerykański okręt badawczy natrafia na dnie Pacyfiku na... gigantyczny statek kosmiczny. Zorganizowana przez marynarkę USA ekspedycja dokonuje szokującego odkrycia, sprzecznego z wszelką logiką: statek wydaje się nieuszkodzony, chociaż może mieć tysiące lat! A w jego wnętrzu naukowcy znajdują tajemniczą kulę... 
Opis fabuły z okładki książki
Pamiętam, że oglądałam kiedyś film na podstawie tej książki. Było to dawno, jakieś 10 czy 12 lat temu. Niewiele z niego pamiętam: morskie dno, naukowcy, statek, no i to, że zrobił na mnie duże wrażenie. Kiedy zobaczyłam jego literacki pierwowzór w bibliotece to od razu postanowiłam go przeczytać. 

Historię dziwnego statku poznajemy z perspektywy Normana Johnsona, psychologa w średnim wieku. Jest on częścią zespołu naukowców wezwanego do wyjaśnienia tej tajemnicy. W Kuli dużo jest dialogów na temat ludzkiej psychiki czy natury ewentualnych pozaziemskich istot. Tematy ciekawe, ale napisane w trochę męczący sposób. Pierwsza połowa książki trochę mnie tym znudziła i jakoś nie mogłam wczuć się w lekturę. Ale za to później wreszcie zaczyna się coś dziać. Akcja rusza dynamicznie do przodu i autentycznie trzyma w napięciu. Dno oceanu to niezbyt przyjazne miejsce, w którym od śmierci dzielą naszych bohaterskich naukowców jedynie cienkie ściany habitatów... 

Według mnie Crichtonowi w Kuli lepiej wyszły elementy thrillera niż science fiction. Filozoficzne dysputy były ok, ale można było zaserwować je w mniej łopatologiczny sposób. Postaci nie mają większej głębi, są tylko zbiorami kilku charakterystycznych cech. Myślę, że autor pisał tę powieść od razu z myślą o ekranizacji i nigdy nie miała być czymś wybitnym. Sam pomysł na fabułę jest bardzo interesujący, a w momentach zagrożenia naprawdę dobrze się to czyta. Generalnie Kula jest taką trochę rzemieślniczą pozycją, którą można przeczytać, gdy ma się ochotę na coś lekkiego i oceniam ją na 3/5.

niedziela, 1 stycznia 2017

Podsumowanie 2016 roku

Podsumowanie


Mój czytelniczy wynik w tym roku to 47 książek. Przy czym niektóre cykle i trylogie liczyłam razem, na sztuki wyjdzie aż 66. To o wiele więcej niż rok temu (31 i 44). Duży wpływ na ten wynik miało prowadzenie bloga, który jednak motywuje mnie do regularnego czytania oraz zakup porządnego czytnika e-booków, który wiele ułatwia. Nadal nie biorę udziału w żadnych wyzwaniach czy book tagach, ale za to odwiedzam wiele innych blogów książkowych i nie będę ukrywać, że inspiruję się niektórymi elementami, które mi się spodobają.

Hity i kity 2016

Najpierw kity, czyli książki, które mnie zawiodły i nie polecam ich nikomu.

Miejsce 3.



Mega słaby technothriller, który zamiast napięcia i ciekawej fabuły zaserwował mi masę facepalmów. Jeśli znasz się choć trochę na informatyce, to podczas lektury tej książki będziesz cierpieć podwójnie.

Miejsce 2.



Nagrodzona Zajdlem powieść, która mi w ogóle nie podeszła. Książka jest krótka, ale wymęczyłam się w trakcie jej lektury. Chociaż przyznaję, zakończenie było całkiem ok.

Miejsce 1.



Nie uwierzę, jeśli ktoś powie mi, że istnieje bardziej chałowata dystopia od tego czegoś. Powieść, która miała poruszać poważne problemy, wzbudziła u mnie jedynie chęć natychmiastowego wyrzucenia jej za okno. Jakoś udało mi się doczytać ją do końca, ale chyba tylko dzięki niepoprawnemu optymizmowi każącemu mi sądzić, że w końcu znajdę w niej coś wartego uwagi.

Teraz hity. Książek z oceną 5/5 uzbierało się aż 8 i wybór nie był prosty. Oto zwycięska trójka:

Miejsce 3.



Może ta książka nie jest arcydziełem, ale przeczytałam ją w idealnym momencie: wtedy, gdy potrzebowałam czegoś pozytywnego i poruszającego. Nacja dostarczyła mi wiele dobrych emocji i na pewno kiedyś jeszcze do niej wrócę.

Miejsce 2.



Powieść Dukaja zachwyciła mnie niesamowitą oryginalnością i plastycznością. Ten autor oczarował mnie swoim stylem i na pewno będę do niego wracać. I już marzy mi się kolekcja jego dzieł na półce...

Miejsce 1.



Nic na to nie poradzę: dla mnie Mroczna Wieża jest cyklem wybitnym i jestem w nim chyba już dozgonnie zakochana. Bardzo chętnie przeczytałabym coś lepszego lub równie dobrego, co tak samo zawładnęłoby moim sercem i wyobraźnią, ale niestety, na nic takiego nie natrafiłam. Będę jednak szukać wytrwale.

Zmiany na blogu w 2017 roku

Zacznę może od zmian, które wprowadziłam wcześniej. Oceny i etykiety świetnie się sprawdziły i pozwalają łatwiej kontrolować treści na blogu. Wprowadziłam też krótki opis fabuły umieszczany przed moją opinią. Zwykle przepisuję go z okładki lub kopiuję z lubimyczytac.pl. Ta praktyka sporo mi ułatwiła, nie muszę już kombinować jakby tu streścić książkę, mam bezspoilerowego gotowca. Co do szaty graficznej i nagłówka bloga: będę zmieniać te elementy jeśli poczuję taką potrzebę. Myślę, że będą one zwykle utrzymane w ciepłej kolorystyce, bo nie podobają mi się minimalistyczne blogi, na których jedynymi kolorami są biel, czerń i okazjonalnie niebieski.

Na razie szykuję tylko dwie małe, kosmetyczne zmiany. Po pierwsze, rezygnuję z używania cudzysłowu i przerzucam się na kursywę. Tak będzie bardziej profesjonalnie :) Po drugie: z tytułu notki zniknie słowo recenzja. W sumie moje posty to bardziej opinie i wrażenia niż prawdziwe obiektywne recenzje.

Przede wszystkim jednak dziękuję tym, którzy zaglądają tu i czytają moje notki. Prowadzę bloga głównie dla siebie, ale jest mi bardzo miło kiedy widzę wyświetlenia i pozytywne komentarze. Nie zamierzam przestać czytać i dzielić się wrażeniami z moich lektur, mam też nadzieję, że wy nie przestaniecie wchodzić tu i zapoznawać się z moimi opiniami. Życzę wszystkim udanego 2017 roku, zarówno pod względem czytelniczym, jak i każdym innym! 

sobota, 31 grudnia 2016

47/2016 "Mroczna Wieża" Stephen King (cykl) - recenzja


Cykl opowiada historię Rolanda Deschaina, którego celem życiowym jest dotarcie do tytułowej Mrocznej Wieży, mitycznego budynku, który może być istotą całego istnienia, znajdującego się w centrum wszystkich światów. Roland jest ostatnim żyjącym członkiem bractwa rycerskiego znanego jako rewolwerowcy. Początkowo bohater jest bardzo tajemniczy, nie znamy nawet jego wieku, jednakże wraz z rozwojem historii poznajemy jego historię i przyczyny jego podróży. Na swej drodze pomaga napotkanym ludziom w imię kodeksu honorowego zwanego Drogą Elda, jest także zmuszony do dokonywania wielu trudnych wyborów, takich jak wybór pomiędzy życiem przyjaciela a kontynuowaniem podróży do Wieży.
Opis fabuły: wikipedia
Ratowanie świata to motyw często używany w literaturze fantasy. Jednak King poszedł dalej i kazał swojemu bohaterowi uratować wszystkie wszechświaty! Wszyscy wiedzą, że przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę, tak więc przeznaczenie - lub, jak kto woli ka - stawia na drodze ostatniego rewolwerowca Rolanda towarzyszy, by nie wędrował on samotnie. Jednak czy wszyscy dotrą do Mrocznej Wieży? Tego nie zdradzę, nie chcę psuć niespodzianki tym, którzy książek jeszcze nie czytali.

Pozostając przy postaciach: jak zwykle u Kinga są one nakreślone z wielką dbałością o szczegóły. Pisarz nie boi się "marnować" miejsca na szczegółowe opisy bohaterów, nawet drugoplanowych i epizodycznych. Taki zabieg nadaje postaciom głębi, a mnie pozwala lepiej je poznać i zżyć z nimi. Wiem, że niektórzy nie lubią tego kingowego słowolejstwa, ale ja je w pełni popieram.

"Mroczna Wieża" to niezwykły cykl. Powstawał latami, a sam King uważa go za ukoronowanie swojej twórczości. Odniesienia do niego znajdujemy w innych książkach tego pisarza (np. ojciec Callahan debiutował w "Miasteczku Salem", a  w "Mrocznej Wieży"odgrywa ważną rolę). Ogrom i epicki rozmach - tak można opisać to dzieło pełne różnych światów, retrospekcji, symboli, legend, snów i opowieści słuchanych nocą przy ognisku. Więc jeśli lubisz takie klimaty, nie znasz jeszcze przygód Rolanda a zastanawiasz się właśnie co by tu takiego przeczytać - serdecznie polecam "Wieżę", może jej magia oczaruje cię tak samo jak mnie.

Dla mnie było to już drugie spotkanie z Rolandem i jego ekipą - lub ka-tet, jak on sam by ich określił. Pierwszy raz czytałam "Mroczną Wieżę" siedem lat temu. Wtedy również wywarła na mnie takie samo niesamowite wrażenie. Teraz udało mi się skompletować nowe, piękne wydanie w twardej oprawie, w którym pierwszy tom został nieco przeredagowany przez autora. Czytałam całość od października pomiędzy innymi lekturami. Do tego wydania należy również dopisany przez Kinga w 2012 roku tom 4 i pół "Wiatr przez dziurkę od klucza". Są to dwie dobre opowieści przybliżające czytelnikowi świat Rolanda, ale nie wnoszące niczego ważnego do głównej fabuły. Myślę, że coś podobnego chciał zrobić Andrzej Sapkowski wydając "Sezon burz", ale jakoś niespecjalnie mu to wyszło... 

To na pewno nie jest obiektywna recenzja i nie znajdziecie tu wypunktowania wad, bo ja po prostu kocham tę serię i nie mogę o niej złego słowa powiedzieć. No, może czasem King za bardzo ułatwia swoim bohaterom stosując zabiegi w stylu deus ex machina - ale nawet to jest fabularnie uzasadnione. Jako olbrzymia fanka nie mogę dać "Mrocznej Wieży" oceny innej niż 5/5. 


Anakin leżący na mojej ulubionej części, czyli na "Powołaniu trójki", drugim tomie cyklu.

wtorek, 27 grudnia 2016

46/2016 "Zemsta najlepiej smakuje na zimno" Joe Abercrombie - recenzja


Od dziewiętnastu lat płynie krew. Okrutny wielki książę Orso zaciekle zmaga się ze skłóconą Ligą Ośmiu, wykrwawiając kraj. Podczas gdy maszerują armie, spadają głowy i płoną miasta, bankierzy, kapłani oraz starsze, mroczniejsze potęgi toczą śmiertelną zakulisową rozgrywkę, usiłując wskazać, kto zostanie królem.
Być może wojna to piekło, jednak dla Monzy Murcatto, Węża Talinsu, najstraszliwszej i najsłynniejszej najemniczki na usługach wielkiego księcia Orso, jest także znakomitym sposobem na zarobek. Jej zwycięstwa uczyniły ją sławną — nieco zbyt sławną jak na gust jej pracodawcy, który każe ją strącić z górskiego szczytu. Zdradzonej Monzie pozostają jedynie strzaskane ciało i paląca żądza zemsty. Bez względu na cenę, siedmiu ludzi musi umrzeć. 
Sojusznikami Monzy zostają najbardziej zawodny pijaczyna i najbardziej zdradziecki truciciel w całej Styrii, masowy morderca z obsesją na punkcie liczb oraz barbarzyńca, który chce jedynie czynić dobro. W poczet jej wrogów zalicza się ponad połowa narodu. A to jeszcze nie koniec, gdyż wkrótce jej tropem zostaje posłany najniebezpieczniejszy człowiek na świecie, który ma dokończyć to, co zaczął książę Orso...
Opis fabuły: lubimyczytac.pl 
Byłam naprawdę miło zaskoczona trylogią "Pierwsze prawo" Abercrombiego i postanowiłam w miarę szybko zabrać się za inne książki jego autorstwa. Zdecydowałam się czytać je w kolejności napisania i tak oto zapoznałam się z "Zemstą...". Jest to świetnie napisana powieść, w której prawie wszystko zagrało, jak należy.

Pomysł na fabułę nie jest zbyt innowacyjny - oszukana najemniczka mści się na byłym pracodawcy, który zamordował jej brata, a ona sama ledwo uszła z życiem. Jednak samo wykonanie - dla mnie miodzio. Akcja rozwija się dynamicznie, w tej ponad ośmiuset stronicowej cegiełce nie ma miejsca na nudę. Momenty spowolnienia są starannie zaplanowane, a po chwilowym uspokojeniu zwykle następuje nagły zwrot akcji. Nagły, i co najlepsze - nieprzewidywalny (przynajmniej dla mnie). I to chyba największa siła tej książki, była w stanie mnie zaskoczyć, chociaż w życiu przeczytałam już sporo fantasy.

Dobrym elementem powieści są również bohaterowie. Część postaci spotkaliśmy już na kartach "Pierwszego prawa" (akcja "Zemsty..." dzieje się kilka lat po zakończeniu trylogii), byli to bohaterowie drugoplanowi, którzy teraz dostali więcej czasu antenowego i mogą rozłożyć skrzydła. Poza Monzą doszło też kilka nowych osób, i tak oto powstała barwna drużyna dobrze napisanych i solidnie umotywowanych mścicieli. Mimo tego żaden z bohaterów nie wydał mi się jakiś szczególnie sympatyczny i nie potrafiłam zaangażować się emocjonalnie. Rozumiałam ich, ale nie polubiłam. I to chyba mój największy zarzut: brak miłych postaci. Poza tym książka jest mega, autor świetny, będę czytać dalej, polecam i daję 4/5. 

niedziela, 25 grudnia 2016

Nowe książki: "Harry Potter" tomy 1-3 J. K. Rowling


Tak, spodziewałam się "Harry'ego Pottera" pod choinką, ale tylko jednego tomu. A tu niespodzianka, dostałam trzy :) Piękny początek kolekcji. I do tego przepiękną zakładkę w kształcie piórka. 

To nowsze wydanie strasznie mi się podoba, kiedyś zobaczyłam całość na wystawie i od tamtej pory chcę go mieć. Do pierwszego wydania mam sentyment, ale tak szczerze - za piękne to one nie było. Kiedy już uzbieram wszystkie siedem tomów, przeczytam je i na pewno zrecenzuję, chociaż ocena tego książkowego fenomenu może być tylko jedna ;)

środa, 21 grudnia 2016

45/2016 "Wojna starego człowieka" John Scalzi - recenzja


Dobra wiadomość jest taka, że ludzkość potrafi już podróżować między gwiazdami. Zła jest taka, że możliwych do zamieszkania planet jest mało, a obcych ras, które chcą o nie walczyć, bardzo dużo. Własnie dlatego z dala od naszego globu od dziesięcioleci toczy się krwawa, brutalna i bezwzględna wojna. 
Ziemia to zaścianek kosmosu. Większość zasobów naturalnych należy do Sił Obronnych Kolonii. Wszyscy wiedzą, że po osiągnięciu wieku emerytalnego można się zaciągnąć do SOK-u. Armia nie chce młodych ludzi; zależy jej na osobach posiadających kilkudziesięcioletnie doświadczenie. Opuścisz Ziemię i już nigdy na nią nie wrócisz. Odsłużysz dwa lata na froncie. Jeśli przeżyjesz, dostaniesz na własność piękne gospodarstwo w jednej z ciężko wywalczonych kolonii.
John Perry zgadza się na te warunki. Nie wie jednak, czego się spodziewać. Okrucieństwo wojny, w której będzie musiał wziąć udział wiele lat świetlnych od Ziemi, dalece przekroczy jego wyobrażenia. To, czym stanie się on sam, okaże się jeszcze bardziej zaskakujące.
Opis fabuły z okładki książki.

Byłam ciekawa tej książki, więc nie pozwoliłam jej za długo stać na półce. Być może moje oczekiwania były trochę za duże, ale muszę to przyznać: trochę się zawiodłam.

"Wojna starego człowieka" była ostatnio chwalona na wielu blogach. Głównie za pomysł, i ja też muszę przyznać, że główne założenia powieści są świetne. Rekrutujemy staruszków, którzy nie mają już nic do stracenia, za pomocą nowoczesnej technologii zamieniają ich w superżołnierzy i wysyłają na front. To (oraz różne inne poboczne wątki) bardzo mi się podobało. Widzicie już mnóstwo możliwości na wykorzystanie tej idei? Niestety autorowi przy pisaniu coś poszło trochę nie tak...

Po pierwsze: wcale nie czuć, że bohaterowie mają już za sobą jedno przeżyte życie. Niby to staruszkowie, ale po wcieleniu do wojska zachowują się jak przeciętni rekruci w każdej innej książce czy filmie o żołnierzach. Coś, co miało odróżniać tę powieść od innych, jest właściwie niezauważalne. Myślę, że autorowi zabrakło tu kunsztu pisarskiego. W sumie jest to jego debiut, więc można mieć nadzieję, że kolejne części (gdyż jest to cykl) będą pod tym względem bardziej udane.

Drugą ważną sprawą, która w "Wojnie starego człowieka" kuleje, jest sama konstrukcja powieści. Wstęp, czyli opis całej procedury wstąpienia Johna Perry'ego do wojska zajmuje około połowy książki - jak dla mnie jest to o wiele za dużo. Potem mamy dość krótki trening, kilka różnych misji porozdzielanych przeskokami w czasie i najlepszy według mnie moment: finałowa misja i towarzyszące jej wydarzenia. Cała fabuła jest poszatkowana i mało spójna, nie stanowi zamkniętej całości. To pierwszy tom cyklu i, niestety, jest to bardzo widoczne. Autor rozpoczął kilka ważnych wątków i specjalnie ich nie zamknął, żeby zainteresowany czytelnik sięgnął po kolejną część. Średnio lubię takie zabiegi, dla mnie idealny cykl to taki, w którym każdy tom to zamknięta historia i da się je czytać osobno.

Pomimo tych wszystkich wad "Wojna starego człowieka" jest ciekawa i wciągająca. Została napisana prostym językiem. Ja czytałam ja "na dwa razy", ale spokojnie da się to zrobić w ciągu jednego wieczoru. Moja ocena to 3/5, ale chcę przeczytać dalszy ciąg i przekonać się, czy będzie on lepiej napisany. Jednak jeśli szukacie dobrej space opery, to bardziej polecam takie książki jak "Przebudzenie Lewiatana", "Niebiańskie pastwiska" czy choćby cykl Roberta J. Szmidta.